Author: yab

Geen handling fee meer?

Blijkbaar heeft het charme-offensief van Kinepolis zijn effect niet gemist. Enkele Adhese-bloggers (waarvan sommigen grif toegeven dat ze al lang niet meer naar de film geweest zijn) werden uitgenodigd om naar de blijkbaar bijzonder overtuigende speech van de CEO te luisteren. U leest het hier en hier. Want boehoehoe, ocharme, Kinepolis wordt bijzonder unfair behandeld. Want die stouterik met zijn Facebook-groep vertelt allerlei onwaarheden. Gelukkig zijn er nog de Adhese-bloggers om Kinepolis te verdedigen. Want natuurlijk heeft Kinepolis slechts het beste met ons voor. Vanuit de goedheid van hun hart doen ze elke dag hun best om ons de allerbeste cinema-experience te geven. Beste Kinepolis, u bent een commercieel bedrijf, die goede cinema-experience dient om volk naar uw zalen te lokken. Ik verwacht van u niet minder dan kwaliteit en dan nog liefst de beste kwaliteit.

Beste Kinepolis, als trouwe bioscoopbezoeker, wens ik u toch enkele tips mee te geven. Waarom niet rechtstreeks communiceren met uw klanten? Ja, ik heb uw enquète ontvangen en ja, ik heb die zelfs ingevuld, want, laat dit duidelijk zijn, het feit dat zoveel mensen lid worden van die Facebook-groep is gewoon een teken aan de wand dat er tussen uw klanten redelijk wat ontevreden mensen zitten, ik hoop dan ook dat jullie effectief iets met de resultaten van deze enquète zullen doen. Begin al gewoon met het afschaffen van álle ergerlijke pauzes, óók voor lange films. 

Kinepolis beweert bovendien dat ze geen handling fee meer aanrekenen bij het online tickets bestellen. Ok, laten we eens online een ticket bestellen (als het je lukt, want Kinepolis heeft al jaren een barslechte site, maar daar is men zich bij Kinepolis blijkbaar van bewust, wat een opluchting). Bij elk ticket (élk ticket) dat via gewone elektronische betaalmiddelen betaald wordt, wordt 0,35 euro extra aangerekend, bovenop de prijs van 7,50 euro (als basisprijs hanteer ik de prijs voor één bioscoopcheque, deze prijs verschilt van de 8 euro die je tegenwoordig aan de kassa betaalt). Het klopt dat deze fee niet aangerekend wordt als je bij het online bestellen, gebruik maakt van een 100-dagenkaart of een bioscoopcheque. Het is begrijpelijk dat Kinepolis de aankoop van 100-dagenkaarten en bioscoopscheques stimuleert, want het geld van zo’n 100-dagenkaart of bioscoopcheque wordt op volledig voorhand betaald. Oja, de term handling fee is inderdaad van hun site verdwenen. Bij de afrekening verschijnt gewoon droogjes 7,50 + 0,35 euro. Wat die 0,35 euro juist is, daar hebben we het raden naar. Bij het gewone tarievenoverzicht wordt die uitsplitsing  niet gemaakt en staat er 7,85 euro als kostprijs voor een normaal online ticket.

Conclusie: aan de kassa betaal je tegenwoordig 15 cent meer dan als je een ticket online of via ATM betaalt. Kinepolis heeft namelijk de prijzen aan de kassa opgetrokken, omdat iemand ingezien heeft dat het nogal schandalig was mensen die online bestellen méér aan te rekenen (personeelsbesparing, de koper drukt zijn ticket af met eigen middelen), dan mensen die aan de kassa bestellen.

Gebakken kabeljauw met avocado, gamba’s, room en kaas

Op aanvraag, het recept (voor twee personen). Het recept komt uit het kookboek “Happy Days met The Naked Chef” van Jamie Oliver.

Ingrediënten:

  • olijfolie extra vierge
  • zeezout en zwarte peper uit de molen
  • 2 kabeljauwfilets van 225 g, zonder vel en graat
  • 1 klein handje verse basilicum, gesnipperd
  • 1 avocado, geschild, zonder pit, gehalveerd en in plakjes
  • 150 g goede gepelde gamba’s, gekookt of ongekookt
  • 1,4 dl slagroom (ik gebruikte light room)
  • 150 g goede cheddarkaas

Verwarm de over voor op 220 graden Celcius. Vet een bakblik of gril in met een beetje olijfolie, bestrooi de kabeljauwfilets aan beide kanten met zout en peper en leg ze op de plaat. Strooi basilicum, avocado en gamba’s over de filets. Sprenkel er de slagroom overheen en rasp er de kaas over. Bak de vis boven in de voorverwarmde oven in 15-20 minuten tot hij goudbruin is en begint te pruttelen. Breng op smaak met zeezout en zwarte peper uit de molen en serveer met een eenvoudige groene salade.

Change of plans

Regelmatig komen mijn vriend en ik samen met twee andere koppels om onder het genot van een hapje en een drankje wat bij te praten. Het is telkens bij een ander koppel te doen en het koppel dat gastheer en gastvrouw speelt, zorgt voor het eten.

Ditmaal was het bij ons te doen. De afspraak was ondertussen al twee keer verzet geweest, maar nu hadden we eindelijk een geschikt moment gevonden. Helaas sloeg het noodlot toe in de vorm van buikgriep bij één van onze gasten en kon het etentje  niet doorgaan. We besloten de samenkomst met een week op te schuiven, in de hoop dat de griep dan gepasseerd zou zijn.

Daar zaten we met al onze inkopen (verse vis en vlees) voor een uitgebreide maaltijd voor zes personen. Omdat het zonde zou zijn om al dat eten verloren te laten gaan, stelden mijn vriend en ik een lijst op van mensen die we als invallers zouden kunnen vragen. Bij het eerste koppel dat ik belde, had ik al prijs. Ze waren enthousiast.

Dus zetten we ons gisterenavond aan het koken. Stonden op het menu: soep met kip, chinese paddenstoelen, citroenkruid en pepertjes (very yummie en supergemakkelijk om te maken) als voorgerecht, kabeljauw met scampi, basilicum, room en kaas in de oven als hoofdgerecht en een banario-smoothie als nagerecht.

Het eten viel blijkbaar in de smaak, want de portie soep voor zes personen werd door ons viertjes helemaal opgesmikkeld. Ik kreeg even de slappe lach, omdat J dacht dat de soep de ganse maaltijd was. Dan kent ze ons nog niet goed. 😉 Ook het hoofdgerecht ging er vlotjes in. We hadden duidelijk te weinig eten voor zes personen, want van de twee ovenschotels bleef nog een miniportie over om de volgende dag op te warmen. Al een geluk dat het etentje verplaatst was, want niks zo erg als gasten niet voldoende eten te kunnen voorschotelen.

Het was echt een supergezellige (helemaal niet geplande!) avond, waarbij de gesprekken van braaf en netjes  in het begin van de avond, onder de invloed van één fles champagne, één fles Groot Geluk, twee flessen witte wijn en één fles rode wijn (I know, ik ben er zelf ook van onder de indruk) evolueerden naar meer pikantere onderwerpen (masturbatie) tot iets vulgairdere thema’s als daar zijn de kunst van het boeren (L heeft duidelijk talent).

Meer moet dat niet zijn.

Dirty Mind

Een fijne Vlaamse film mét een schitterende Wim Helsen in de hoofdrol. Al ergerde ik me aan de slechte beeldkwaliteit. Ja, dat zal wel artistiek zijn, al die ruis, maar mij stoorde het enorm. En neen, ik raakte daar niet aan gewend. Het bleef mij de hele film lang een doorn in het oog.

Het scenario van Dirty Mind is, op zijn zachtst gezegd, origineel. Ik heb niet geprobeerd een boodschap uit deze film te halen, want ik denk niet dat dit de bedoeling is. Zo komen vrouwen in het algemeen maar slecht uit het verhaal. Zelfs de intelligente vrouw valt voor de macho Tony T. Ik heb het niet voor macho’s, dus ik kon me totaal niet vereenzelvigen met de vrouwelijke hoofdpersonages in het verhaal.

Aan de andere kant lijkt het me geweldig de remmen los te kunnen gooien zoals Tony T. Gewoon toe te geven aan elke impuls en elke prikkel. Je niks aantrekken van de wereld en koppig jouw eigen ding doen. Al is zo’n levenshouding weinig realistisch.

Enfin, gaat dat zien, zou ik zeggen.

Babylonische spraakverwarring

Gisterenavond ben ik iets gaan eten met de open source connecties van mijn vriend. Het is dit weekend namelijk FOSDEM en dat is altijd een ideale gelegenheid om af te spreken met de mensen waarmee hij normaal alleen via elektronische weg contact heeft.

Aan tafel werd er een mengelmoes van Frans, Engels, Duits en Nederlands gesproken (en zelfs enkele woordjes Russisch). Best wel vermoeiend, want de ene persoon verstaat Engels, de andere dan weer niet. De ene doet zijn best om zo goed mogelijk Nederlands te praten, want de andere dan weer niet verstaat.

Misschien moet ik mij toch eens verdiepen in het Esperanto. Het zou toch ongelooflijk handig zijn, mocht je met iedereen op deze aardbol dezelfde taal kunnen praten.

A Short History of Tractors in Ukrainian

Ik heb van dit boek van Marina Lewycka genoten van de eerste tot en met de laatste bladzijde. Ik smulde van het krakkemikkerige Engels van de Oekraïense fortuinzoekster (Crap car), van de tussen haakjes weergegeven gedachten van het hoofdpersonage, van de ontroerende verliefdheid van de oude man en van de sappige beschrijvingen over hoe het allemaal mis gaat. Een grappig, maar tegelijkertijd ontroerend boek. De rode draad doorheen het boek, de terugblik op de belevenissen van de familie tijdens WOII, geven het boek een diepgang die ik niet verwacht had in een roman die vooral als komisch wordt aangeprezen.

Slechts één advies: lezen die handel!

Moe

Na twee vergaderingen en een workshop in Gent, een avondje Russische les in Leuven, een veel te korte nacht gevolgd door een conferentie en ‘s avonds een rondleiding in de Gentse boekentoren, zullen jullie mij het ongetwijfeld niet kwalijk nemen dat ik vanavond niet veel productiefs meer doe.

De stank van urine en menselijke uitwerpselen

De liftdeur gaat open, ik stap de gang op met de bordjes “Wilgenlaan” en “Notenlaan”. De stank overvalt me. Mijn eerste reflex is me omdraaien en de lift weer instappen. Maar ik verman me en ga naar het kleine kamertje dat mijn bomma deelt met een onbekende vrouw. In dit kamertje zal ze de laatste jaren van haar leven slijten. Ze is blij dat ze ons ziet en ik denk dat ze deze keer zelfs weet wie ik ben. Of steeds beter wordt in het doen alsof.

Een oude heer ziet ons aan voor artsen begint spontaan zijn hemd uit zijn pyamabroek te trekken. We kunnen hem nog op het laatste nippertje tegenhouden. De aanblik van verschrompeld mannenvlees, daar heb ik nu echt geen behoefte aan. Hij geeft ons een hand en druipt af.

We praten wat met bomma. Stappen mee in haar fantasiewereld. Ze heeft de hele dag hard gewerkt en gekookt. We vragen wat ze gekookt heeft. Dat weet ze niet meer, maar dat ze hard gewerkt heeft, dat staat vast. Ze vertrouwt ons toe dat er hier veel rare mensen zijn, die roepen en ruzie maken. En dan moet zij het altijd oplossen.

Het tv-toestel in de gemeenschapsruimte staat keihard. Een andere oude heer wil de bewegende poppetjes op het scherm vastpakken. Dat lukt niet. Hij kijkt teleurgesteld.

We nemen afscheid. Bomma begeleid ons tot aan de lift. Ze zwaait en blijft voor het oog van de lift staan. De deuren gaan niet dicht. We zwaaien nogmaals. Ze stapt naar achter. De liftdeuren sluiten zich. Ik haal diep adem en probeer de stank uit mijn neusgaten te verdrijven.

Littekens

Een hele tijd geleden schreef Greet een stukje over littekens. Omdat achter elk litteken een verhaal schuil gaat, pik ik haar idee en krijgen jullie vandaag te lezen waar ik zoal gekrast en gedeukt ben.

  • Mijn oudste litteken, moet wel datgene zijn dat zich net onder de wenkbrauw van mijn linkeroog bevindt. Als kind was ik nogal gesteld op avontuur en op een goeie dag ontsnapte ik aan het ouderlijk toezicht op weg naar de paarden die achter onze tuin in een mooie grote weide stonden. Zo’n weide is meestal voorzien van stevig prikkeldraad om de paarden daar te houden waar ze horen. In een poging om zo dicht mogelijk bij de paarden te geraken, heb ik onder de prikkeldraad  willen doorkruipen. Dit op het eerste zicht fantastische plan faalde echter jammerlijk waardoor ik in de prikkeldraad bleef hangen en ei zo na een oog verloor. Ik herinner mij niets meer van dit hele voorval, maar ik vermoed dat de wonde vrij spectaculair geweest moet zijn.
  • Ik beschik over een mooi rijtje littekens boven de knokkels van mijn linkerhand, boven elke knokkel eentje. Op een mooie zonnige lentedag fietste ik ‘s middags opgewekt naar de basisschool op mijn vouwfietsje. Plots zag ik daar een helicopter blinken in de lucht. Blijgezind wierp ik mijn hoofd in mijn nek om dit vliegende wonder te bekijken en pats, boem, patat, daar lag ik op de grond te bloeden. Op zich waren de wonden helemaal niet groot, maar de plaats van de wondes zorgde ervoor dat ze heel langzaam dichtgroeiden en het is dus nooit meer volledig goed gekomen.
  • Ik heb een broertje dat zes jaar jonger is. Toen hij nog een peuter was, was hij een bijzonder aaibaar kind met mooie blauwe ogen en prachtige krulletjes (de blauwe ogen en de krulletjes heeft hij nog altijd, aaibaar is hij iets minder tegenwoordig). Hij moet anderhalf of zo geweest zijn toen het accident zich voordeed. Ik pakte hem op en op de één of andere manier haakte het metalen stukje van de gesp van zijn sandaal dat je normaal door het leren riempje met gaatjes steekt, zich vast aan de binnenkant van mijn rechterdij. Gevolg: een snee van meer dan een centimeter diep en ongeveer een middelvinger lang. Het ding heeft ongeveer nog een hele dag gebloed en het litteken is nu nog altijd stevig zichtbaar. Daarna heb ik mijn broertje nooit meer opgepakt. 😉
  • Toen ik nog jong en ontstuimig was, was ik aan het spingen in de zetels, ondanks het feit dat dit mij al ettelijke keren uitdrukkelijk verboden was. Ik gleed uit en viel met mijn kin op de armlening waarbij mijn voortanden in mijn onderlip doordrongen. Gevolg: stevige snee aan de binnenkant van mijn onderlip, veel bloed en genaaid worden zonder verdoving bij de dokter. Je ziet niks van het litteken omdat het aan de binnenkant van mijn lip zit, maar ik voel de aanwezigheid nog altijd als ik er met mijn tong over ga.
  • In mijn jonge jaren was ik nogal een driftkikker. Naar het schijnt is iets daarvan blijven plakken, maar ik kan u verzekeren dat ik er tegenwoordig beter in slaag mijn lichtontvlambaarheid onder controle te houden (écht waar). Wat ik mij herinner van het accident is dat ik om de één of andere reden heel boos was, heel erg verschrikkelijk boos. Zo boos dat deze boosheid naar een uitweg zocht en ik heel hard op de deur klopte. Zo hard dat het gebloemde glas van de deur (het was zo’n ouderwetse deur met twee ruitjes in) waartegen ik geklopt had, het begaf en mij een snee in mijn rechterpols opleverde. Ik besef dat dit een redelijk domme move was en dat als er een groter stuk glas op die plaats mijn lichaam was binnengedrongen dit niet zo’n prettige afloop had kunnen hebben. Daarna heb ik dan ook nooit meer op glazen voorwerpen geklopt.
  • En dan was er die keer dat ik tijdens de examenperiode aan de unief omvergereden ben door een auto aan een kruispunt. Ik stak over aan de Naamsepoort, de wagen die van de Naamsesteenweg kwam en rechts de ring opdraaide  zag mij niet en pats ik lag op de grond. Souvenirs van dit voorval: litteken op mijn kin, een kroon op mijn achterste kies en een deuk in mijn linkerdij die gelukkig enkel zichtbaar is onder de juiste lichtinval.