Author: yab

Goede voornemens

Meestal doe ik daar niet aan. Maar toen mijn disgenoten bleven aandringen, kon ik mits een beetje denkwerk op één goed voornemen komen: mij meer focussen. Ik neem veel hooi op mijn vork, misschien soms een beetje te veel, waardoor ik er niet in slaag iets écht goed te doen. Mijn grootste frustratie is nog steeds dat ik in niets uitblink, maar misschien ligt dit louter en alleen aan mezelf. Om in iets te kunnen uitblinken, moet je in dat iets tijd investeren en mijn tijd wordt maar al te vaak in kleine stukjes gekapt en over veel te veel dingen verstrooid.

Focussen dus. Al vrees ik dat dit een aartsmoeilijke opgave zal zijn. Want dat wil zeggen dat ik keuzes zal moeten maken en (gasp!) dingen zal moeten schrappen en iedereen weet dat dit niet mijn sterkste punt is. I want it all and I want it now.

Hoe geef ik veel geld uit op twee uur tijd?

Door een reisje naar Amerika te boeken bij Connections en daarna nog even snel langs de solden te gaan. Het was zowel bij Connections als in de Leuvense winkelwandelstraten redelijk rustig. Ideaal voor mensen die houden van efficiëntie zoals mijn vriend en ikzelf. De vluchten liggen vast, de hotels voor Chicago en New York ook en in één moeite is mijn vriend drie hemden en een t-shirt rijker en ikzelf een hemd en een ensemble. Net op tijd om me feestelijk te kunnen uitdossen voor het nieuwjaarsdiner morgen op het werk. 😉

Yes man

Uit mezelf zou ik deze film nooit zijn gaan zien. Het is dat vriend K ons gisteren belde tijdens het driekoningenfeestje met het voorstel om diezelfde avond samen naar deze film te gaan. Het was al een tijdje geleden dat we K nog gezien hadden en ik dacht: ach ja, ik vond Jim Carrey best wel te pruimen in Eternal Sunshine of the Spotless Mind en The Truman Show, waarom niet?

Nu moet ik zeggen dat ik de trailer al had gezien en dus een goed idee had waarover de film ging en zelfs hoe deze zou aflopen. Ik had dus al een klein vermoeden dat Yes man niets voor mij zou zijn. En jawel, het was weer van dat: de ganse zaal lacht, yab niet. Gelukkig heeft mijn vriendje me een aantal keer gekieteld of het was echt wel een triestige film geworden. 😉 Nu, sommige scènes vond ik wel geslaagd en ik heb toch echt wel een paar keer geglimlacht. En ja, het einde was echt zo verschrikkelijk voorspelbaar als ik verwacht had. Next!

Enfin, het was fijn dat we K nog eens gezien hebben. 😉

Driekoningen

De kroon mocht ik ditmaal niet op mijn hoofd zetten, maar dat kon de pret niet drukken. We aten spaghetti, speelden met de kindjes (wie is er sneller een draak of een tyrannosaurus-draak?) en leerden alweer een nieuw kaartspelletje kennen: Taipan, al blijft Bang toch veruit mijn favoriet.

Ik denk dat Taipan potentieel een heel leuk spel als je het met vier speelt, maar de variant voor zeven personen viel wat tegen. Eens je aan de bedelstaf raakte (lees: als laatste eindigde in de eerste spelronde), was het moeilijk uit de verliezerspositie te treden en dat maakte het meteen al minder interessant voor de verliezers. Misschien moeten we het nog eens spelen als we maar met vier zijn.

De boekhandelaar van Kaboel

Ik las dit boek van Åsne Seierstad op het vliegtuig naar Australië. Het thema van het boek interesseert mij mateloos: het leven van alledag in Kaboel in Afghanistan. Het boek leest als fictie, maar is volgens de auteur een zo getrouw mogelijke weergave van het alledaagse leven van een familie boekhandelaars. Steeds weer wordt je met de neus op de feiten gedrukt: vrouwen zijn minderwaardige wezens in Afghanistan. Hun man en familie kan hen als het ergste uitschot behandelen.

Literair vond ik dit boek een lichtgewicht. Geen mooie zinsconstructies of taalvondsten te bekennen. Toch greep dit boek  mij aan vanwege de verregaande onrechtvaardigheid die vrouwen vóór, maar ook ná de oorlog van 2001 wordt aangedaan. Eén ding is zeker, er is daar nog heel veel werk aan de winkel.

Wat mij betreft

Is 2009 goed begonnen met lekker eten, fijn gezelschap en klinkende glazen. Na de laatste maaltijd van 2008 (snik, ik zal het voorbije jaar missen; 2009 zal het niet makkelijk hebben om 2008 te overtreffen) zakten we af naar ons appartementje voor de after-party. We hielden het rustig met voornamelijk water en een spelletje chapeau. ‘t Moeten niet altijd wilde feestjes zijn.

We kozen ervoor om het niet superlaat te maken, want vandaag werden we rond de middag bij mijn ouders verwacht voor de traditionele gourmet op nieuwjaarsdag. Ik heb het echt zowat gehad met gourmet. Hopelijk brengt 2009 ons minder vettig pannetjesspetter!

Armony, vino da tavola rosso

Slecht, jongens, niet te doen. Mijn vriend en ik wilden ter afsluiting van een zeer geslaagde avond met zes vrienden en één baby (platgekookte spaghetti met heerlijke scampi, foto’s van onze Australiëreis geprojecteerd op de witte muur in ons appartement, tweekleurige chocomousse van de Delhaize en heerlijke Australische wijn) nog twee glaasjes wijn drinken. Ons oog viel op een fles vino da tavola rosso die we ooit eens gekregen hebben op ons feestje in augustus. Slecht, mensen, echt niet te drinken. Vies en zuur. Normaal zijn we niet echt kieskeurige wijndrinkers, maar deze kelk laten we toch aan ons voorbijgaan. De pompbak in ermee.

Spijtig dat we van die Armony ook nog een fles vino da tavola rosato hebben staan…