Ook Tobback pikt naamsverandering niet. En gelijk heeft hij. De naam van een partij op zo’n slinkse wijze veranderen om één “grote vis” binnen te halen. Het tart alle verbeelding. Trouwens, wie stemt er in godsnaam nog op iemand die zich zo wanhopig aan de macht vastklemt als Anciaux. Het blijkt nu al dat zijn komst naar de SP.a een vergiftigd geschenk is. Hoe erg kan de voormalige socialistische partij nog in haar eigen vel snijden?
Author: yab
Ontmoetingen op de trein
Vanochtend kwam ik een oude bekende tegen in het station van Leuven. Bleek dat hij net als ik richting Gent spoorde. Normaal ben ik niet zo gesteld op gezelschap op de trein, vooral niet omdat ik het uurtje sporen tussen Leuven en Gent gereserveerd had om de vergadering (die ik moest voorzitten) te begeleiden. Maar de oude bekende is een boeiend man. Eentje met een paar eigen bedrijfjes en een zeer interessante visie op het bedrijfsleven en dan meer specifiek de IT-wereld. Bleek dat hij gedeeltelijk met dezelfde problematiek als ik bezig was. We hadden dus zeer interessante informatie uit te wisselen.
En de vergadering is ook goed gegaan. Al dat voorbereiden, nergens voor nodig. 😉
Zin
Waar ik zin in heb: een heet bad en een uitgebreide vrijpartij met mijn vriendje.
Waar ik geen zin in heb: luistertest Japans.
Deprimerend
Tijdens de middagpauze hebben we het uitgebreid gehad over de toestand van deze wereld (gaza, global warming, procedurefouten, rechtvaardigheid,…) Vrolijk wordt een mens daar niet van. Ter compensatie heb ik dan maar een nieuw paar laarzen in de solden gekocht. Kwestie van mijn steentje bij te dragen ter stimulering van onze economie.
Vrijgezellen
De zus van mijn broer vriend trouwt volgende maand (een half jaar nadat zijn jongste broer getrouwd is, hopelijk is het niet besmettelijk) en zoals de traditie het voorschrijft werd er door de getuigen een vrijgezellendag georganiseerd. Gelukkig ben ik nog nooit in mijn leven getuige geweest, want het verzinnen van stomme opdrachtjes is echt niet aan mij besteed.
De vrijgezellen startte in het zwembad Waterperels in Lier. Een kleine anderhalf uur mochten we ons uitleven in de wildwaterbaan, ontspannen in de sauna en het stoombad met te weinig stoom en tevergeefs wachten tot de jacuzzi terug in gang schoot. Het zwemmen op zich vind ik wel fijn, maar ik begin meer en meer een bloedhekel te krijgen aan die veel te kleine omkleedhokjes, de smerige vloeren en die vervelende kastjes waar je al je hebben en houden maar net ingepropt krijgt. En om één of andere reden moet ik de gekste touren uithalen om de sensoren van de douches duidelijk te maken dat er ik toch wel graag over water zou beschikken om de shampoo uit mijn haar te wassen.
Na het zwemmen trokken we naar restaurant Pezo in het centrum van Lier. Het eten was lekker, de rode wijn ook, de witte trok op niks. Wat ik heel erg storend vond, is dat we al om 20.00u buiten geborsteld werden. Er waren nog mensen die een dessertje wilden nemen, maar dat was niet mogelijk. Nu moet ik er eerlijkheidshalve wel bij zeggen dat men dit ons op voorhand had meegedeeld. Maar gezellig is anders. Nu, in economisch moeilijke tijden kan ik begrijpen dat een restaurant twee shiften willen doen, maar als we een dessertje hadden mogen bestellen, zouden we ongetwijfeld ook nog wat gedronken hebben.
Van Lier zelf heb ik niet veel gezien, veel te koud om lang buiten te blijven. Het historische centrum met de Zimmertoren zag er erg mooi uit, iets om in de zomer naar terug te keren. Het ijskoude weer zorgde er wel voor dat de stad er uitgestorven bij lag. Geen mensen om aan te spreken om de domme opdrachtjes te doen. Oef. 😉
We deden enkele cafés aan om de opdrachten te doen die niet echt publiek nodig hadden. Het eerste café stonk naar verstopte afwateringsputtekes. Op de wc’s was de stank zelfs niet te harden. Blijkbaar is dit een veel voorkomend probleem in Lier, want het tweede café dat we aandeden (waar je kon poolen en biljarten) had ook last van een rioolgeurtje. We poolden wat en dankzij mijn partner (zelf blink ik uit in het potten van witte ballen en zwarte ballen op het verkeerde moment) wonnen we zelfs.
Daarna had ik er eigenlijk niet meer zoveel zin in. Ik was moe en uitgepraat en wilde graag naar huis. Volgens afspraak zou mijn vriend, die ergens in Antwerpen op stap was met de toekomstige bruidegom, mij komen ophalen (de laatste trein in Lier vertrok al om 23.14u) en blijkbaar was er bij de mannen meer ambiance dan bij de vrouwen. Dan maar een ander café opgezocht. We kamen terecht in een zaak waar vooral veertigers zaten die uitbundig dansten en te veel dronken.
Marginaalste moment van de avond: een dame met geblondeerd haar liet de dj de muziek stilleggen om de macho met eveneens geblondeerd haar die haar vergezelde ten huwelijk te vragen. “Wil je met me trouwen?” vroeg ze. De horror op het gezicht van haar partner was duidelijk zichtbaar en eerst wilde hij niet eens antwoorden. Na wat aandringen werd het dan uiteindelijk ja. Sociale druk, het doet wat met een mens. Pijnlijk.
We dansten nog wat op foute Nederlandstalige nummers en de groep meisjes begon te slinken. Ik was het ondertussen echt beu. Het half uur wachten nadat ik het bericht kreeg dat mijn vriend in Antwerpen was vertrokken, duurde naar mijn gevoel eeuwen. Uiteindelijk heb ik de avond zelfs nog afgesloten samen met de toekomstige bruid en de vier andere overgebleven meisjes. Nog nooit zo blij geweest dat ik in mijn bed lag.
Excuses van de NMBS
Heel terecht, want deze week moet het absolute dieptepunt geweest zijn in mijn pendelaarscarrière. Elke dag moeten rechtstaan. Vertragingen aan de lopende band. Kortere treinen, afgeschafte treinen. Meestal kan ik wel wat verdragen, maar dit week werd mijn geduld ernstig op de proef gesteld. Ook op het vlak van communicatie is er nog veel verbetering mogelijk en ik ben dan ook blij te lezen dat men probeert hier iets aan te doen. Al moet ik zeggen dat de treinbegeleiders deze week erg hun best deden om zich zo mooi mogelijk te verontschuldigen.
Een zonnige winterochtend in Leuven
Stop het bloedvergieten!
Teken de petitie voor een onmiddellijk staakt-het-vuren op http://www.avaaz.org/en/gaza_time_for_peace.
Veertig doden bij aanval op VN-school Gaza
Dit móet stoppen. Nu!
Samen op de trein
‘t Was alleszins gezellig, als sardientjes opgepropt in de enige trein die rechtstreeks richting Leuven ging. De airport express van enkele minuten daarvoor die men omgevormd had tot stoptrein richting Leuven, had ik wijselijk aan mij laten voorbijgaan. Normaalgezien, blijf ik bij treinproblemen langer het werk en wacht ik tot het ergste leed geleden is, maar nu riep de plicht, aka de Japanse les.
Bij het opstappen in Brussel Centraal was de trein al overvol en dan was hij Brussel Noord nog niet gepasseerd. Boze reacties van de reizigers in Brussel Noord die dolgraag bij op de trein wilden, maar de andere reizigers vertikten het om door te schuiven. Terwijl er echt nog wel plaats was. Iemand riep vanaf het perron in het Frans: “Wij willen ook graag naar huis.” En iets later kwam de mededeling van de treinbegeleider dat de trein niet zou vertrekken als niet iedereen een poging deed om wat op te schuiven. Met wat gemor gebeurde dit dan ook. Enkele tientallen mensen wrongen zich erbij en de reis werd verder gezet. Iemand zei: “De mensen zouden zo niet klagen als dit in de ochtendspits gebeurd was.”
Uiteindelijk vond ik het nog wel gezellig, zo dicht opeengepakt tussen andere lotgenootjes. En een geluk dat ik niet tot ‘s avonds zeven uur gewacht heb om een trein te nemen, want blijkbaar is er dan opnieuw een bovenleiding gesneuveld. Ik zat zelfs nog op tijd in de Japanse les. Jaja. Respect trouwens voor de werklui van de NMBS die met deze temperaturen die leidingen moeten herstellen.