Author: yab

Overschotjes

Eergisteren probeerden mijn vriend en ik een nieuw recept uit: Thaise eend-ananaskerrie. Omdat je bij een nieuw recept nooit goed weet of de hoeveelheden voldoende zullen zijn, namen we geen risico en verdubbelden we alle ingrediënten, er vanuit gaande dat zo’n scoutskoppel uit de Vlaanders wel een gezonde eetlust zou hebben.

Wel, dat van die gezonde eetlust bleek te kloppen, maar de kerrie was volumineuzer dan gedacht (en we hadden natuurlijk al wat hapjes en een voorgerechtje binnen). Waardoor we vandaag nog meer dan voldoende over hadden om onze hongerige magen te vullen. Handig!

PS: Hoe komt het dat een mooi initiatief als Kokeneten helemaal doodgebloed is?

Flitsend

Nagenieten van een gezellig etentje in goed gezelschap. Een goed glas wijn in de hand. Met de lamellen volledig geopend, keken we naar de donkere nacht en genoten we van het lichtspel van moeder natuur. Een hemel die om de paar seconden opgelicht werd door zich snel vertakkende bliksemschichten. Ontzagwekkend.

Plaats voor een dessert was er niet meer, maar een glaasje wodka kan er altijd wel in. Toen de druppels niet meer vielen, stapten we naar de Oude Markt waar we verwacht werden op een feestje. We dronken mojito’s in bekend en minder bekend gezelschap. En gingen met een tevreden gevoel naar huis.

Een flitsende avond, voorwaar.

For the record: We aten pikante soep met kip en paddenstoelen en mijn favoriete ovenschotel met kabeljauw en gamba’s.

Perplex

Net als je denkt dat een situatie moeilijk nóg erger kan worden, gebeurt er zoiets onverwachts, zoiets totaal absurds dat het met geen pen, laat staan een toetsenbord, te beschrijven valt. Ondertussen ben ik al wel het één en ander gewoon, maar dit slaat alles. Ik stond aan de grond genageld toen ik het nieuws hoorde. Dat mensen zo harteloos kunnen zijn, terwijl ze zichzelf wijsmaken dat ze een goeie daad doen, het is niet te geloven. Er zijn geen woorden voor.

Depressie

Hij heeft op het eerste gezicht alles om gelukkig te zijn. Hij is intelligent, zeer intelligent zelfs. Heeft een liefhebbende vrouw, schattige kinderen, een mooi nieuwbouw huis in een gezellige wijk, een job aan een gereputeerde instelling. En toch is hij niet gelukkig. Hij twijfelt. Zoekt naar de zin. Voelt zich niet op zijn plaats op zijn job. Vindt zijn draai niet. Denkt na over zijn plaats in deze wereld, vindt geen antwoorden. De vloek van mensen die té intelligent zijn, denk ik. Want de vraag “waarom?”, heeft die wel een antwoord? Zijn gedachten worden steeds donkerder. Hij ziet nog maar één weg: die naar beneden.  Hij daalt af. Dieper en dieper.

Hij heeft besloten zich te laten opnemen in de psychiatrie. Voor de tweede keer. Hij beseft dat hij er niet alleen uitgeraakt. En het is goed dat hij dat beseft. Ik zou hem willen helpen, maar sta machteloos aan de zijnlijn. Hij moet vooral leren zichzelf te helpen. Het soort vragen waar hij mee worstelt, ze zijn me niet onbekend. Maar de pikzwarte wanhoop die daarmee gepaard gaat, ken ik gelukkig niet. Hopelijk leert hij stap voor stap weer te genieten. Van de kleine dingen. Een streepje zon, de lach van zijn kinderen. Niet iedereen is tot grootse dingen in staat. Niet iedereen kan de wereld veranderen. 

Ik wou dat ik hem kon helpen.

The Fall

Zondag dachten mijn vriendje en ik: “hey, laten we morgen nog eens naar de film gaan”. Na wat heen en weer gemail, werd ons groepje filmliefhebbers aangevuld met Kathleen, Matthias, Koen en Antoon.

Maandagavond profiteerden we van het verlaagde tarief in de Studios om The Fall te zien. Een film die aangekondigd werd als een “bloedmooi sprookje”. En dat is beslist niet gelogen. Wat een visueel adembenemende film heeft Tarsem Singh, de maker van The Cell, afgeleverd! Prachtige kostuums, oogverblindende locaties (die blauwe stad bestaat gewoon echt!) en spitsvondige humor, afgewisseld met ontroerende momenten wanneer het sprookje even plaats moet ruimen voor de werkelijkheid. Ik kan het haast niet geloven, maar volgens de regisseur worden er geen special effects in de film gebruikt. Catinca Untaru, de jonge actrice die de vertederende hoofdrol speelt, is bovendien een natuurtalent. Wat een naturel voor zo’n jong meisje!

Doodjammer dat we deze magnifieke film in het kleine, krappe zaaltje van studio 1 gezien hebben en niet in digitale vorm op een écht groot scherm. De film verdient dat. De artefacten van analoge film, de irritante streep die maar liefst een kwartier lang links in beeld bleef zweven, het stoorde me enorm. Op dit vlak had ik trouwens een klein meningsverschil met mijn metgezellen, die pleitten voor de charme van het analoge beeld. Voor mij gaat er niks boven de perfectie van digitaal. 😉

The Fall is een échte aanrader. Ga hem snel zien voor hij uit de zalen verdwijnt. Het is een pareltje. Googly!

PS: De drink bij ons op het appartement achteraf was plezant. Hoe later op de avond, hoe aangebrander het onderwerp. I blame Antoon met zijn lesbische vrouwen. 😉

Watchmen

En hier volgt dan eindelijk het lang geleden aangekondigde verslag van Watchmen. Eerlijk is eerlijk, Watchmen stond niet echt op mijn must see lijstje, maar omdat ik bij onze laatste cinemabezoekjes op filmgebied steeds mijn zin had gekregen, mocht mijn vriendje (die een grote fan is van pang pang en veel special effects, ook wel hersenloos entertainment genoemd) ook eens een film kiezen. In een goeie relatie moet men geven en nemen. 😉

En toegegeven, de film viel beter mee dan verwacht. Ik lees her en der kritieken op de muziekkeuze, maar mij stoorde de muziek niet. Integendeel, ik vond het contrast tussen de muziek en de beelden vaak origineel en verfrissend. Ok, de film was hypergeweldadig, maar op een stripfiguurmanier, wat het draaglijker maakte. Ik vind realistisch geweld schokkender. Al heb ik wel even mijn ogen dichtgeknepen tijdens het cirkelzaagmoment.

De openingsscène was ronduit geniaal. Een halve stripreeks samengevat in enkele minuten. Je moet het maar doen. De boodschap die de film uitdroeg, vond ik behoorlijk deprimerend: de mensheid zal pas vrede kennen als er een gezamenlijke vijand gevonden wordt. En het concept collateral damage wordt wel heel erg ruim geïnterpreteerd. De hele film speelt zich trouwens af in een grauwe parallelle werkelijkheid waar alle hoop vervlogen lijkt en superhelden nog erger dan misdadigers zijn.

Ik kende voorheen de stripsreeks niet, maar nu ik de film gezien heb, denk ik dat ik mij deze reeks binnenkort ga aanschaffen. Er is nog wat plaats in onze boekenkast. 😉