De zon liet zich eindelijk nog eens van haar beste kant zien, onze vrienden gaven elkaar het jawoord op één van de meest romantische locaties ooit en we maakten kennis met een boel toffe mensen.
Een uitgebreid verslag volgt nog, nu verdient mijn cursus Spaans voor een dag of twee mijn volledige aandacht. Mijn Duits is er de voorbije dagen beslist op vooruit gegaan, jammer genoeg kan dat niet van mijn Spaans gezegd worden.
Het wordt zo’n beetje routine, tegenwoordig, want vanaf morgen zijn we er weer voor enkele dagen tussenuit. En laat ons hopen dat de zon een aangename metgezel is op onze roadtrip.
Of zoals ik altijd zeg: zonder boottochtje is een reisje niet compleet. Al mocht het raam van het bootje waar wij mee reisden wel wat beter gekuisd worden. Nu was het foto’s nemen tussen de vlekken door. Jammer dat het te koud was om op het bovendek van het uitzicht te genieten.
Bevindt zich een Land waar je verwend wordt met zalig lekker eten en heerlijk bijzondere wijnen. En goed gezelschap is de ideale saus om een heerlijke maaltijd perfect te maken. Een waar genot.
PS: The Day After was echter niet voor iedereen even stralend. Wodka, het blijft een verraderlijk goedje. Nazdrovje!
‘t Moet gezegd: het vet was al een tijdje van de soep. Het kostte me steeds meer moeite om me op vrijdagavond na een zware werkweek op te laden voor de cursus fotografie. In de cursus zelf werd er ook te vaak naar mijn goesting tijd verspild aan gebabbel, terwijl ik echt liever gefotografeerd had in mijn sowieso al schaarse vrije tijd. Net doordat mijn vrije tijd zo schaars is, slaag ik er ook niet in voldoende tijd vrij te maken om tot een deftige foto te komen. De deadline voor het indienen van het eindwerk is over twee weken en ik heb nog quasi niks waar ik tevreden over ben. Ik hoop op een moment van inspiratie.
Enfin, ik was al een tijd aan het twijfelen of ik die fotografie 2 nog wel zag zitten. En nu is de beslissing voor mij genomen. De enige cursus die ‘s avonds georganiseerd wordt, vindt plaats op woensdagavond, gelijktijdig met mijn cursus Russisch. En ‘t is waar, ik voelde een zekere opluchting toen ik dit vernam. Ik ben aan dit traject begonnen met de ambitie om een diploma te halen, maar misschien is het tijd om toe te geven dat het grote fotografietalent niet in mij verscholen ligt. Een tentoonstelling met mijn werk zal er nooit komen, maar kijk, ik kan maar plezier beleven aan mijn hobby. En die opgelegde werkjes, die deed ik toch al nooit met veel enthousiasme. Russisch, it is!
Al zal ik wel mijn best doen om iets aanvaardbaar in te dienen om het jaar af te ronden. Zoveel trots heb ik dan nog wel.
And so I failed, again.
PS: Het hoeven niet altijd beslissingen te zijn waar een mens ‘s nachts van wakker ligt.
We hebben eindelijk een ongedeukte voordeur! Eentje die zelfs in de daartoe voorziene deuropening past!
Vandaag ging ik nog eens naar een conferentie. In Brussel ditmaal. Het moet niet altijd Kopenhagen of Warschau zijn, he. Inhoudelijk viel er niet veel nieuws te rapen, het was dan ook een “awareness event”. Veel mooie honingzoete woorden, dus. Maar kijk, er was sushi, dus wat zou ik durven klagen!
Wie Budapest bezoekt, moet absoluut het Terror Háza of House of Terror bezoeken. Vrolijk zal je er niet buiten komen, deze plek was immers achtereenvolgens het hoofdkwartier van de fascistische en communistische geheime diensten. De kelders waar ‘staatsgevaarlijke’ individuen opgesloten en gemarteld werden is een plek die je bij de keel grijpt. De vele getuigenissen op video vertellen over gruwelen die niet te bevatten zijn: dodenmarsen, martelingen, strafkampen,… Als kritiek op het museum kan je misschien zeggen dat de zalen die aan het fascisme gewijd zijn de rol die Hongarije hier zelf in speelde als bondgenoot van de nazi’s onderbelicht laat. Mij stoorde dit minder. Wel jammer dat de meeste tentoongestelde voorwerpen enkel van Hongaarse tekst voorzien zijn. Gelukkig vind je in elke zaal een A4’tje met informatie in het Engels. De informatie is erg uitgebreid en vaak te veel om grondig te lezen. Naar het schijnt was er de mogelijkheid om een audioguide te huren, maar die plek zijn we dan toch voorbij gelopen.
Happy anniversary to us!
Vorige zondag waren mijn vriend en ik te gast op het persioneringsfeestje van mijn nonkel. Omdat hij veel vrienden en familie heeft, gaf hij geen één groot feest, maar verschillende kleine feestjes. Wij zaten in de feest-poule “jong volk”, samen met mijn broertje en zijn vriendin en mijn vier neven en hun aanhangsels. Mijn vier neven zijn nogal vrijbuiters, dus ik ben altijd verrast als er eentje een lief heeft en deze keer waren maar liefst vijftig procent van mijn neven bezet, een record zowaar.
Om zich niet te veel werk op de hals te halen, had mijn nonkel koude schotels besteld. Hij had daarbij onze eetlust nogal overschat, want ik denk dat hij met de overschot nog een feest kon geven. Nuja, de vrijgezelle neven zullen wel wat overschotjes meegenomen hebben. 😉
Op zijn gemak genieten van zijn pensioen, zal er echter de eerste jaren niet inzitten. Grootste verbouwingsplannen, hebben ze, mijn nonkel en tante. En dan zal hij waarschijnlijk ook nog wel meer dan een paar handen uit de mouwen steken bij de verbouwingen van één van zijn zonen. Mijn nonkel heeft nooit een zittend gat gehad, dus dat was te verwachten.
Voor mij was het bijzonder lang geleden dat ik nog eens in het huis van mijn nonkel en tante geweest was. Het deed me wel wat die plek uit mijn jeugd terug te zien, het toneel van menig zomerse logeerpartijtje. Ik was dol op de dagen die ik doorbracht in het rijtjeshuis in Antwerpen. Er was geen tv in huis en ik bracht het merendeel van de tijd door met het lezen van de stripcollecties van mijn neven. Kasten en kasten vol strips. Ik denk niet dat ik er ooit in geslaagd ben ze allemaal te lezen. Ik genoot ook erg van de wandelingen in het stadspark. Het leven in de stad was zo anders dan ik, als kind van het platteland, gewoon was. We gingen zelfs te voet naar de winkel! Ik denk nog steeds dat mijn liefde voor het stadsleven daar wortel heeft geschoten.
Erg benieuwd naar de metamorfose van het rijtjeshuis. En ik laat jullie een beetje meegenieten van het lekkers dat we voorgeschoteld kregen.
