Voor wie wel eens houdt van een beetje verdwalen is het Labyrinth onder de Budaváriheuvel een ideale plek. In de heuvel bevindt zich namelijk een grottenstelsel van meer dan een kilometer lang. De grotten zijn ontstaan door heetwaterbronnen en het werd tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikt als schuilkelder. Het is ook mogelijk om zes uur ‘s avonds het Labyrinth met fakkels te bezoeken. Dat moet nog spannender zijn!
De plek waar in de 13de eeuw Boeda ontstaan is boven op een berg. De Burchtwijk gelegen op de Budaváriheuvel is in twee stukken op te delen: je hebt er enerzijds de oude stad met smalle straatjes en mooi gekleurde huizen, gelegen rond de Matthiaskerk en anderzijds het Boedapaleis van de Habsburgers. Jaja, Sissi en haar gemaal Franz Jozef drukten hen stempel op Budapest, of de Hongaren dit nu leuk vonden of niet. Het Oostenrijkse keizerspaar werd zelfs gekroond in de Matthiaskerk. De Burchtwijk is ideaal om rustig door te kuieren. Op de heuvel maakten we ook kennis met kürtős kalács, een typisch Hongaars lekkernij: een lange sliert deeg wordt om een houten kegel gewikkeld die vervolgens boven het vuur verwarmd wordt tot het deeg een goudgeel kleurtje heeft. Dan wordt de kalács door boter gerold en tot slot door een smaakje dat je zelf kan kiezen. Wij gingen voor kaneel.
Ondanks het feit dat ik niet gelovig ben, wordt ten huize yab de uitdrukking “ledigheid is des duivels oorkussen” hoog in het vaandel gevoerd. Niets doen en luieren is immers voor watjes. Maar die occasionele keer dat we dan toch eens aan het lanterfanten slaan, doen we dat meteen goed. En zonder schuldgevoel! (Of althans met maar een heel klein beetje schuldgevoel.)
We begonnen onze eerste mei ‘s middags met een rondleiding in de Stella Artois. Al zo lang bijna buren en nog nooit bezocht. Een schande is het! Alleen jammer dat de eerste mei de productie op een laag pitje stond, zodat er weinig actie te beleven viel. Maar goed, de rondleiding was geheel en al gratis en we hielden er nog wat bier in blik aan over. (Dat ik al evenmin lust als blik uit een andere recipiënt.)
Het aangename zonnetje voerde ons naar het terras van de Royale op het Martelarenplein voor een pannenkoek met appeltjes of ijs. De zon bleef maar schijnen en dat is tegenwoordig zo’n uitzonderlijk fenomeen dat daar optimaal van geprofiteerd moet worden. Verder naar de Oude Markt dus, alwaar we ons nestelden op het terras van de Apero. De uren vlogen voorbij en we hadden het zo naar onze zin, dat vriendin D besloot haar eerste danslens te brossen.
Op het einde van de namiddag vervoegden vrienden X en T ons, pasgetrouwd en net terug van hun huwelijksreis in Australië. We sloten af met een snelle pasta van de Past-à-Porter.
Een fantastische eerste mei.
Gespot in het IJscasino van Tongeren.
Na de uitreiking van de Romulusprijs, was ik toch wel erg nieuwsgierig geworden naar de tentoonstelling Sagalossos, City of Dreams in het Gallo-Romeins museum in Tongeren. Gelukkig had een vriendin ons een tijd geleden uitgenodigd om samen met hen naar de tentoonstelling te gaan. We zouden uitleg krijgen van een kennis die enkele jaren op het Sagalossos-project gewerkt had. En zo begaf ik me deze zondag naar Tongeren (mijn vriend bleef thuis om te studeren). Perfecte timing wat mij betreft!
De tentoonstelling is echt de moeite, in het bijzonder omdat het de eerste overzichtstentoonstelling is met als onderwerp Sagalassos, de vergeten stad hoog in het Turkse Taurusgebergte en veel stukken voor het eerst Turkije verlieten. De tentoonstelling toont niet enkel voorwerpen die op de site gevonden werden, maar roept de sfeer op van de archeologische site met filmbeelden gepresenteerd op een panoramisch scherm van 270 graden, zwevend boven een maquette van de Grieks-Romeinse stad op het hoogtepunt van haar bloei.
De topstukken van de tentoonstelling worden getoond in een decor, ontworpen door operaregisseur Guy Joosten, die zich voor zijn opstelling liet inspireren door de fatale aardbeving die Sagalassos trof in de jaren 600-620 n.Chr. Het tweede deel van de tentoonstelling is een kunstwerk op zich door de bijzondere uitvoering en belichting.
Alleen jammer dat de tentoonstelling een beetje het slachtoffer is van haar eigen succes: te veel bezoekers die het vaak moeilijk maken om de stukken in alle rust te bekijken en de interactieve schermen uit te proberen. Maar laat dat jullie beslist niet tegenhouden om de tentoonstelling te bezoeken. De tentoonstelling loopt nog tot en met 17 juni.
Het kostte me drie pogingen om een plekje te veroveren in Le chameau s’en fout en op culinair gebied had ik er om die reden misschien nét iets meer van verwacht. Gelukkig was het gezelschap uitmuntend. Het was lang geleden dat we nog eens op ons gemak konden bijpraten met de zus en schoonbroer van mijn vriend zonder gestoord te worden door kinderen die per sé met de iphone willen spelen. Een relax avondje uit met vieren dus. In een mooi en gezellig decor. En er viel iets te vieren. Meer hoeft dat echt niet te zijn.
Gespot in de straten van Leuven.
Heeft er iemand een idee waarom paraplufabrikanten van opvouwbare paraplu’s het nodig vinden om daar zo’n stoffen zakje rond te fabriceren? Is er iemand die dat zakje effectief opnieuw gebruikt nadat de paraplu er na aankoop voor de eerste keer uitgehaald werd? En is er iemand die iets kan doen met een collectie onnuttige en ongebruikte zakjes?
Niet ik, dat zou net iets té decadent zijn, maar mijn squashpartner. Zes weken mooi weer en knappe vrouwen. Hij zag er bijzonder ontspannen uit. 😉 Ik ben alleszins blij dat hij terug is, mijn squashspel begon wat roestig te worden.
Vandaag heb ik één van de moeilijkste telefoons van mijn leven gedaan. Na heel wat getwijfel had ik een belangrijke knoop doorgehakt en het resultaat daarvan was dat ik iemand verschrikkelijk moest teleurstellen. Ik wist op voorhand dat het een onaangenaam gesprek zou zijn, maar had niet verwacht dat het zo snel een negatieve draai zou krijgen. Heel erg jammer, want het was helemaal mijn bedoeling niet om mensen te kwetsen en ik haat het mensen om mensen te moeten teleurstellen.
Enfin, ik ben er werkelijk fysiek niet goed van geweest. Maar goed, een levensles rijker, zullen we maar denken.