LOV is in the air

Noch mijn vriend, noch ikzelf hadden gisterenavond nog veel goesting om buiten te komen na onze uitstap naar Drogenbos. Maar ik voelde mij als trotse Leuvenaar min of meer verplicht om naar het LOV Leuven feestje te gaan om te vieren dat Leuven in 2030 de titel van Europese Culturele Hoofdstad mag dragen. Gelukkig bevindt het Depot zich op enkele stappen van onze woonst.

Het feestje zelf vond ik eerder aan de tamme kant, maar net toen mijn vriend en ik op het punt stonden er stilletjes van onderuit te muizen, werd ik aangesproken door een paar oude bekenden. De babbel die daarop volgde was werk gerelateerd. Niet dat ik daar veel zin in had na een zware werkweek en inwendig vloekte ik dat we geen paar minuten eerder vertrokken waren, maar ik deed mijn best om mijn gesprekspartners een bevredigend antwoord te geven op hun vragen.

Uiteindelijk bleven we niet langer plakken dan nodig, want slechte schuimwijn uit plastic bekers, vrolijk word ik daar niet van.

Vernissage 45-65. Jan Walravens kunstcriticus in FeliXart museum

Deze namiddag reden mijn vriend en ik met de cambio naar het FeliXart museum in Drogenbos voor de vernissage van de tentoonstelling opgebouwd rond kunstcriticus Jan Walravens. Voor ons beiden de eerste keer dat we dit museum in de Brusselse rand bezochten. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet bekend was met de figuur Jan Walravens en zijn werk als schrijver en kunstcriticus, maar na het bezoeken van de tentoonstelling ben ik er helemaal van overtuigd dat deze man een bijzonder fascinerend figuur was, die als criticus zijn stempel op de naoorlogse kunstscène in België gedrukt heeft. Jammer dat hij veel te vroeg gestorven is.

Omdat ik het zelf nooit zo mooi kan zeggen, citeer ik hieronder de tekst op de website van FeliXart:

Jan Walravens (1920-1965), een temperamentvol criticus, bracht via het tijdschrift Tijd en Mens een naoorlogse generatie experimentele schrijvers samen. Minder bekend is dat hij ook een indrukwekkend kunstkritisch oeuvre naliet, zowel in de krant en voor radio en televisie als in monografieën, essays, catalogi, lezingen en tentoonstellingen. De covers en illustraties van Tijd en Mens komen van zijn entourage van bevriende kunstenaars, en later ook van internationale artiesten uit de Cobra-beweging. Een markant man met een bijzondere manier van kijken. Hij vertrekt altijd vanuit zijn eigen ontroering en ziet zichzelf als ‘eerste toeschouwer’. Wars van jargon – zonder franje of elitisme – maakt hij kunst toegankelijk. In zijn vroege jaren kijkt Walravens vooral naar figuratieve kunst. Wanneer de generatie van de Jeune Peinture belge eind jaren 1940 de stap naar abstractie zet, koestert hij een duidelijke voorliefde voor lyrische abstractie.

Een blik op de tentoonstelling:

Continue reading →

Personeelsfeest in de AB Club

Dat dit najaar tot nu toe ongewoon tumultueus geweest is, mag een understatement heten. Nog nooit in mijn leven zoveel werkuren geklopt en zoveel moeilijke en emotioneel uitputtende vergaderingen bijgewoond. De werkdruk en daaraan gekoppelde stress ligt momenteel erg hoog, maar met het eindejaar in zicht wilden we als management de collega’s nog op een laatste feestje trakteren voordat de eindejaarsrush ons helemaal zou opslokken.

En daarvoor was de AB club de perfecte plek. We startten de avond met een speech van onze grote baas, gevolgd door een optreden van special guest Metal Molly. Daarna zette een collega met talent zich aan de draaitafel en barstte het feest op de dansvloer in volle hevigheid los. De cava vloeide rijkelijk, wellicht iets te rijkelijk… Enige tegenvaller: de veggie wrap die zo droog en onsmakelijk was dat ik er met moeite de helft van binnen kreeg.

Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken dat het een vrolijke treinrit was, met een ganse bende feestvierders op de laatste trein van Brussel naar Leuven.

Uitspattingen die we ons uiteraard de dag nadien dik beklaagden tijdens de dilemmatraining voor leidinggevenden die om 9.30u ‘s ochtends startte. Al slaagde de externe lesgeefster er tot mijn grote verbazing vrij vlot in opnieuw energie te krijgen in een bende collega’s met een kater. Chapeau voor haar! Al moet ik bekennen dat ik blij was dat ik in de namiddag thuiswerk gepland had. 😉

Lunch met een oud-collega

Daarvoor onderbreek ik graag mijn thuiswerkdag voor een treinrit heen en terug naar Brussel-Centraal. En waar beter om een werkreünie te houden dan bij Victor Bozar Café? Efficiënte bediening én lekker eten. De ideale lunchplek. En blij om te horen dat mijn oud-collega na haar iet of wat ongelukkige passage bij ons bedrijf al weer andere grootse plannen aan het smeden is.

Een met sinaasappel, crème van pastinaak, gebraiseerd witloof, amandelkroketjes:

Thuis komen bij Dumon

Het klinkt melig, maar het voelt altijd een beetje als thuis komen bij Dumon. De vriendelijke ontvangst, de geweldige sommelier en het fantastische eten. Ditmaal mochten wij samen met onze vriendelijk plaatsnemen bij de mooie erker. Het restaurant was sfeervol verlicht (die eindejaarsperiode komt met een rotvaart dichterbij) en we genoten van het heerlijke eten en de lekkere wijntjes, terwijl we plannen smeedden voor een weekendje weg in mei.

Een avond om te koesteren. Met dank aan de taxichauffeur die ons na dat laatste afzakkertje veilig thuis bracht.

Leuven by Night!

In de voormiddag een vergadering in Antwerpen met als hoofdonderwerp besparingen, in de namiddag een vergadering met onze advocaten in het kader van alweer een nieuwe rechtszaak en ‘s avonds op stap in Leuven. Niet moeilijk om te raden wat de tofste activiteit van de dag was!

Mijn vriend en ik woonden in het begin van de avond het aansteken van de kerstverlichting bij, een bijzonder underwhelming event, maar goed, we waren erbij. Vervolgens wandelden we door de Diestsestraat en de Bondgenotenlaan in om de sfeer op te snuiven, te genieten van een spectaculaire vuurspuwact en het eerste glas champagne van de avond te drinken bij de stand van Zonta Leuven. Onderweg naar onze volgende halte, een charmant caravannetje dat Italiaanse wijnen en schuimwijnen serveerde in het begin van de Mechelsestraat, spotten we een poëtische act waar we jammer genoeg alleen het einde van konden meepikken.

In de Mechelsestraat ontmoetten we Goofball en haar zonen, die net als wij een klein hongertje hadden. We genoten van de oestertjes van de Walvis met een glaasje Pelassa (van Ad Bibendum!) als voorgerecht, gevolgd door heerlijk stoofvlees van Laura Massa.

We wandelden samen terug door de mooi verlichte autovrije Bondgenotenlaan en vulden de laatste gaatjes op met kaas- en garnaalkroketten. Wacht, wat zeg ik? De jongens hadden nog een aller-, allerlaatste gaatje waar nog net wat poffertjes in pasten.

Genoten van deze sfeervolle avond in goed gezelschap.

Brassonomie bij Gus

Aan het nagenieten van een bijzonder fijne avond bij Gus in Brussel. Het eten was naar goede gewoonte uitstekend en ook de aangepaste wijntjes mochten er zijn. Maar het was het gezelschap dat de avond zo bijzonder maakte. Het is altijd een plezier om mijn oud-collega terug te zien, maar door mijn werkperikelen van de laatste maanden hadden we erg veel stof om over bij te praten. Ik was ook erg benieuwd naar zijn mening en inzichten over de aangekondigde plannen. Een boeiende avond alleszins! Met als perfecte afsluiter: een kaasbordje met porto!

Algemene Vergadering perikelen

Na een pittige werkdag haastte ik mij na mijn laatste vergadering die eindigde om 17.30u zo snel als mogelijk naar Brussel-Noord om op de eerste de beste trein richting Leuven te springen. Ik moest namelijk om 18.30u op de Algemene Vergadering in de OHL business lounge zijn. De enige manier om daar op tijd te geraken was aan het station van Leuven een taxi naar OHL nemen. De vriendelijke taxichauffeur zette mij in de gietende regen af aan de parking aan de Kardinaal Mercierlaan. Gelukkig was ik vooruitziend geweest en had ik een goede regenjas aan gedaan. Het was laveren tussen de plassen op de parking, maar ik geraakte min of meer droog (op mijn jas na dan) op mijn bestemming.

Wat volgde was één van de meest tergende algemene vergaderingen die ik in mijn leven heb meegemaakt. Er was massaal veel volk komen opdagen, maar door foute berekeningen van de syndicus konden we de afrekeningen van het vorige jaar niet goedkeuren en een aantal vastgoedinvesteerders hadden zelfs hun advocaten meegenomen om de verdeling van de kosten te betwisten. Bijzonder frustrerend allemaal. Zeker omdat de discussies maar bleven aanslepen en ik sinds de middag niets meer gegeten had. Het was trouwens ijskoud in die business lounge van OHL en hoe langer de vergadering duurde, hoe meer ook mijn humeur onder het vriespunt zakte.

Uiteindelijk werd de vergadering zonder oplossing om 22.30u (!!!) afgesloten, nadat een hoop mensen al stilletjes waren afgedropen. Tegen dan was de regenstorm gelukkig over gewaaid. Omdat de Lijn vandaag helaas staakte, besloot ik van dit regenvrije moment gebruik te maken om naar huis te wandelen. Kwestie van even mijn hoofd leeg te maken na al die oeverloze discussies.

Zal ons leren om een kot te kopen in een gebouw met zoveel andere mede-eigenaars. Gelukkig verloopt de algemene vergadering van ons eigen appartementsgebouw iet of wat gemoedelijker.

Wijn proeven bij Ad Bibendum

Gisteren trokken mijn vriend en ik samen met mijn broer en zijn vriendin naar Sint-Truiden om wijntjes te proeven tijdens de eindejaarstasting van Ad Bidendum. Naar goede gewoonte was het aanbod redelijk overweldigend, maar we slaagden er toch in enkele favoriete wijntjes te detecteren en mee naar huis te nemen.

Na de tasting reden we met mijn broer en zijn vriendin terug naar hun huis om samen te genieten van het werkelijk uitstekende streetfood sharing dinner van Noen. We genoten met ons vieren van de heerlijke en mooi gepresenteerde gerechtjes.

Bao bun met pulled pork, spitskool, granaatappel & pinda:

Pad thai met scampi:

Bloemkool masala met gepoft brood, kruidensalade & baba ganoush:

Om duimen en vingers af te likken!

Als klap op de vuurpijl verrasten mijn broer en zijn vriendin mij met een magnum flesje voor mijn verjaardag. Ik kijk er al naar uit dit flesje ergens volgend jaar in de zomer samen met hen te kraken. Bij voorkeur bij een barbecue of zo. 😉

En Feniks zag dat het goed was:

Zeevruchtenschotel bij Bistro Tribunal

Na een bijzondere pittige laatste werkdag van de week, met in de voormiddag een bijeenkomst van het management met als onderwerp de geplande besparingen en hoe daarmee om te gaan en in de namiddag een overleg met externen over één van de belangrijkste projecten van de komende jaren, keek ik erg uit naar de afspraak met mijn vriendin in Bistro Tribunal. Na mijn vorige bezoek begin juli wist ik al op voorhand wat ik zou bestellen: de fantastisch lekkere zeevruchtenschotel. En ja, uiteraard startte ik dit culinair festijn met een glaasje champagne. Hoe kan het ook anders?

Mijn vriendin en ik namen uitgebreid de tijd om bij te praten en genoten van het eten en elkaars gezelschap. Aangezien mijn vriendin al rond twintig voor negen de trein naar huis wilde nemen, bleef er nog tijd over voor een afzakkertje met mijn vriend. We troffen elkaar in het Grand Café Industrie om te klinken om het einde van de werkweek met een pornstar martini en een paix dieu. De ideale manier om het weekend in te zetten.

Yet Another Blog

Life on my side