Thaise maaltijd in Wijgmaal!

Een mooie zomeravond, goed gezelschap, champagne als aperitief, een heerlijke afhaalmaaltijd van Jay’s Thai Take Away (voor mij graag een Tom Yam Kung alstublieft!) vergezeld van lekkere wijntjes en als afsluiter gezellig samen relaxen rond de vuurkorf met een goed glas Puertoricaanse rum die onze kameraad cadeau gekregen had op één van zijn conferenties. Meer moet dat niet zijn om mij gelukkig te maken.

En op het einde van de avond kregen we zelfs nog het gezelschap van een onverwachte bezoeker:

Voor jullie getest

En matig bevonden. De veganistische Kaneelbroodjes van Have a Roll. Ik snap de hype echt niet. Veel te zoete toppings en het gebak zelf vond ik ook niet zo lekker. Geen spek voor mijn bek, maar hey, aan de lange wachtrijen te zien, is er duidelijk een markt voor dit soort zoetigheden.

Vandaag begon ik mijn werkdag met…

Treinmiserie! En zo miste ik dus mijn eerste én tweede vergadering van de dag. Al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik sowieso maar een half uur aanwezig kon zijn op die tweede vergadering. Jammer, maar niets aan te doen. Ik denk dat het woord ‘overmacht’ speciaal voor reizigers van de NMBS is uitgevonden.

Beklimming van de Ulia – 2 augustus 2024

Vandaag staan we om 7.20u op met als doel een roadtrip langs kuststreek van Spaans-Baskenland te maken. Ik sta echter heel duizelig op. De kamer draait letterlijk voor mijn ogen. Ik voel me helaas niet echt in staat om in deze toestand ettelijke kilometers met de auto te rijden.

Ik besluit terug in bed te kruipen en opnieuw te gaan slapen, in de hoop dat een beetje extra slaap de duizeligheid zal laten verdwijnen. Ondertussen trekt mijn vriend naar het onthaal beneden om te vragen of hij de ontbijtvouchers (we hebben dit hotel geboekt zonder ontbijt en moeten dus vouchers kopen als we ‘s ochtends willen ontbijten) kan herboeken naar de dag nadien. Dat lukt gelukkig.

Ik slaap tot 10.40u uit en die extra uurtjes doen deugd. Bij de tweede poging tot opstaan voel ik me al veel beter en is de duizeligheid merkbaar minder. Terwijl ik mij aan het klaarmaken ben voor de dag, worden we iets na elf uur opgeschrikt door een onverwacht heftig onweer. Twee stevige bliksemflitsen verlichten de kamer, gevolgd door een indrukwekkende donderslag en hevige regen. Om 11.11u valt dan plots de elektriciteit in het hotel uit, vermoedelijk door het onweer. Gelukkig duurt de elektriciteitspanne maar een paar minuten.

We wachten het einde van de onweersbui af en trekken dan de stad in. We brunchen om iets voor twaalf bij Donostea & coffee, waar ik geniet van een lekkere toast met avocado en zalm.

Na onze brunch doen we een tweede poging om de kathedraal van Barcelona te bezoeken. In de hoop dat er ditmaal geen misviering aan de gang is. En jawel, deze keer kunnen we zonder problemen dit indrukwekkende religieuze bouwwerk betreden en foto’s nemen.

We wandelen verder naar de berg (nuja, het is eerder een heuvel) Ulia. Onderweg merk ik dat ik toch nog een klein hongertje heb. Die toast van deze middag is duidelijk al helemaal verteerd en ik heb wat extra energie nodig alvorens aan de klim te beginnen. We trekken opnieuw naar onze favoriete pintxosbar Bergara om een paar pintxos te bestellen die we tijdens ons vorige bezoek nog niet geprobeerd hebben. Pintxos zijn wat mij betreft echt het ideale voedsel om een klein hongertje te stillen.

Met hernieuwde energie beklimmen we vervolgens de Ulia via een stevige trappenpartij. De zon komt er zowaar door en we genieten van de prachtige omgeving met veel bloeiende bosbloemen en een schitterend uitzicht op zee. We spotten oranje penstemon en blauwe hortensia’s. De Ulia was vroeger uitgerust met een kabelbaan, waarvan de sporen nog zichtbaar zijn. Helaas is de kabelbaan zelf al lang opgedoekt en kan je de berg nu enkel te voet beklimmen. We genieten oprecht van deze schitterende wandeling. Een aanrader als je even wil ontsnappen aan de drukte van de stad.

Continue reading →

Wandelen rondom het Kasteel van Horst

Met onze vrienden uit Heverlee en hun slimme zoontje. En een dikke kater door de barbecue-uitspattingen van de dag voordien. Al moet ik zeggen dat de wandeling deugd deed. En naarmate ons totaal aantal stappen vorderde, voelde ik me langzaam aan weer heropleven.

De wandeling had zelfs mijn eetlust opgewekt en ik genoot van de portie gemengd (mét augurken en opgelegde uitjes!) en de garnaalkroketten. Er bleef zelfs nog een plekje over voor de redelijk volumineuze dame blanche. Al had ik achteraf het gevoel dat ik toch beter een kinderijsje besteld had.

Het was alleszins heel fijn om bij te praten met onze vrienden en te zien hoe hun zoon groeit en bloeit. Onze vrienden brachten ons met de wagen terug tot aan hun huis in Heverlee, waarna wij op onze elektrische blue-bike sprongen en we in een wip weer thuis waren. Dikke fan van die elektrische blue-bikes, want ik ben niet zeker of ik met mijn houten kop tijdens de heenrit met een gewone fiets die berg zou op geraakt zijn. 😉

Barbecue-uitspattingen in het mooie Limburg

Gisteren spoorden mijn vriend en ik naar het mooie Limburg voor een culinaire avond in het gezelschap van mijn broer en zijn vriendin. Niet dat het lang geleden was dat ik mijn broer nog eens gezien had, want gisteren(vrijdag)namiddag was ik naar Hasselt gespoord om afspraken te maken voor een tandheelkundige ingreep bij mijn moeder. Dat was echter nogal een stressy bedoening omdat mijn broer, die me kwam afhalen aan het station van Hasselt, en ik te laat waren door file op de Hasseltse ring (deze keer lag het eens niet aan de NMBS) en mijn vader weer een paar opmerkingen maakte die mijn broer op de kast jaagden.

Enfin, deze zaterdag lieten we dat achter ons en genoten we van het aperitief in de zonnige tuin. Spijtig genoeg werd het al snel frisser waardoor we noodgedwongen van binnen naar buiten verkasten. De barbecue was naar goede gewoonte uitstekend en de wijn vloeide rijkelijk. Zo rijkelijk dat ik na het voorgerecht helemaal vergeten ben foto’s van de rest van het eten te nemen.

Laat het er ons alleszins op houden dat ik me van de treinrit terug naar Leuven niet meer zo heel veel herinner en dat ik deze ochtend met een flinke kater ben opgestaan. En neen, dat was niet dit beestje (dat trouwens een kattin is).

Een hartverscheurend afscheid

Deze voormiddag reed ik samen met nog een aantal collega’s vanuit Leuven naar Sterrebeek voor de afscheidsviering van het zoontje van een collega, Émile, amper drie maanden oud. Zomaar gestopt met ademen in zijn draagzak op de buik van zijn vader. Stil uitgedoofd als een kaarsje. Een verdriet zo groot dat het niet te vatten is.

De viering was dan ook hartverscheurend triestig. Bij het binnen komen lieten we allemaal één bloem achter om zo samen een groot en kleurrijk boeket te maken. De ouders en hun twee jonge dochters namen plaats vooraan in de ruimte, vlakbij het veel te kleine witte kistje, met rondom hen vele vrienden en geliefden. De viering was prachtig, met mooie en persoonlijke teksten, fantastische live gezongen muziek en hoe hij het deed ik weet het niet, maar onze collega zong samen met iemand uit zijn koor een duet. Gelukkig had ik voldoende papieren zakdoekjes voorzien, want echt niemand hield het droog. De twee oudere zusjes werden actief betrokken bij de viering zodat ze ook afscheid konden nemen van hun broertje.

Op het einde van de viering mochten alle aanwezigen een zelfgemaakt papieren hartje plakken op het kistje, dat steeds kleurrijker werd. Ik koos voor een groen hart, als teken van hoop in de duisternis. De dame die de viering in goed banen leidde, had uitdrukkelijk gevraagd om na het achter laten van de hartjes, de zaal te verlaten en geen afscheid te nemen van de zwaar getroffen ouders. Wat ik volkomen begrijp.

De collega’s en ik bleven nog even bij elkaar staan op de parking, maar de woorden ontbraken ons. Wat zegt een mens op zo’n moment? Ik kan alleen maar hopen dat onze collega wat steun heeft kunnen putten uit onze aanwezigheid.

Eén van de liedjes in de viering:

Afdelingslunch bij Lila29

Toegegeven de sfeer, het uitzicht en het eten bij Lila29 zijn werkelijk fenomenaal. Een fijne plek dus voor onze zomerse afdelingslunch, om na te praten over de voorbije vakanties en nog even de pauzeknop in te drukken voordat het najaar in alle hevigheid zal losbarsten. Maar 4,5 euro aanrekenen voor drie minuscule stukjes zwart brood met wat hummus, dat is er toch lichtjes over. In een restaurant van dit niveau, waar je 38 euro betaalt voor een menu van twee gangen zou je toch mogen verwachten dat het brood gratis is. Volgende keer neem ik mijn eigen brood mee!

Tuna crudo, nectarine, olive:

Cod, chickpeas, mojo verde:

San Telmo Museoa in San Sebastián – 1 augustus 2024

Deze ochtend wat te lang geslapen en te veel getreuzeld. Daardoor zijn we pas om 9.30u aan het ontbijt en dat blijkt het absolute spitsuur te zijn. Het is superdruk en sommige etenswaren aan het buffet zijn letterlijk geplunderd. Noodgedwongen moeten we ons buiten aan een tafeltje tussen de rokers zetten. Morgen toch maar wat vroeger opstaan!

Na het ontbijt werpen we een snelle blik op het hotelzwembad dat net is open gegaan. De openingsuren van het zwembad zijn echt super vervelend: het zwembad is enkel open tussen 11 en 19u. Terwijl ik het liefst ‘s ochtends vroeg of ‘s avond na een goed gevulde dag een paar baantjes trek. De kans dat ik van dit zwembad gebruik zal maken, is dus zo goed als onbestaande.

Enfin, rond 11.30u vatten we de wandeling van een dik half uur aan naar het San Telmo Museoa gewijd aan de Baskische cultuur. Tot onze verwondering begint het de laatste vijf minuten van onze wandeling zowaar te regenen. Gelukkig is het nog steeds lekker warm.

We brengen van 12.15 tot 16u door in het groter dan verwachte San Telmo Museoa. De collectie is bijzonder interessant en gevarieerd met een focus op de Baskische samenleving en de geschiedenis van Spaans-Baskenland. Maar ze stellen ook een aantal archeologische vondsten ten toon en hebben een niet onaardige collectie schone en moderne kunsten. Ook genoten van de tijdelijke tentoonstelling met werk van beeldhouwer Eduardo Chillada uit de periode 1950-1960. Zeer intrigerend werk.

Het gebouw van het museum is op zich al de moeite van een bezoek waard. het museum is gelegen in een voormalig Dominicanenklooster uitgebreid met een moderne vleugel. Architecturaal zijn de zestiende-eeuwse kloostergang, de oude kerk met grote beschilderde doeken van José María Sert i Badia tegen de wanden van de kerk en de nieuwe ‘gatenkaas’ gevel de moeite.

Continue reading →

Wandelen op het strand van Ouddorp

Goed geslapen in ons fijne boetiekhotel! Volgens afspraak troffen we elkaar om kwart na acht aan de ontbijttafel. Ons gezelschap van zes had een leuke ronde tafel toegewezen gekregen in een aparte ruimte. Het ontbijt zelf bestond uit vers brood, beleg en een potje yoghurt met granola en fruit. Niet slecht, maar ook niet memorabel. Na het ontbijt pakten we onze spullen bij mekaar en brachten we onze valiezen naar de wagen. Vandaag scheen de zon dus wel volop. Een dag te laat voor onze zeiltocht, spijtig genoeg.

We maakten nog een kleine wandeling in het gezellige centrum van Goedereede en reden dan met onze twee wagens richting de zee voor een stevige strandwandeling.

We parkeerden op een grote parking bij Strandpaviljoen Paal 10 en wandelden van daar door de duinen richting strand. De stranden in Zeeland zijn toch van een ander kaliber dan het strand in België. Zo breed en ongerept en omzoomd door een prachtig duingebied. We genoten van de gezonde zeelucht en de zon op ons gezicht. Onze vriendin en de twee jongens durfden het zelfs aan hun tenen in de (koude) zee te steken. Aangezien ik mijn wandelschoenen aan had en geen sandalen, hield ik mijn voeten liever droog, want ik heb een bloedhekel aan zand in mijn schoenen.

Op een gegeven moment liepen we ons vast tijdens de wandeling met aan onze linkerkant de zee en aan de rechterkant een plas die zo diep was, dat hij ondoorwaadbaar was. Ofwel moesten we nog een heel stuk verder lopen, weg van onze wagen ofwel moesetn we een heel stuk terug lopen tot aan een plek waar de plas min of meer doorwaadbaar was. Rechtsomkeert dan maar. Ik hield mijn schoenen aan, maar de rest van ons gezelschap banjerde door een gedeelte van de plas waar vlak onder het zand een heel dikke zwarte laag rottend zeewier lag. Het leek bijna olie, zo zwart. Gevolg: heel, heel vuile voeten. Gelukkig was er een kraantje bij Strandcafé De Zeester waar ons gezelschap zich wat kon fatsoeneren. We lesten onze dorst met een drankje op het terras van De Zeester en wandelden vervolgens naar de uitkijktoren om de mooie omgeving te bewonderen.

Van al dat wandelen krijgt een mens honger, dus streken we rond kwart na één neer aan een tafel in het sfeervolle en mooi ingerichte Strandpaviljoen Paal 10, vlakbij de parking waar onze auto stond. Ik genoot van een heerlijke mixed grill van vis met risotto en proefde stiekem mee van de kip saté van mijn vriend, die zeer mals en smakelijk was. Aanrader: de Soof limonade met vers fruit. Lekker en verfrissend.

Na de lunch namen we afscheid van elkaar na een geslaagd weekend. Al liet de jongste zoon van onze vrienden wel heel duidelijk weten dat het NOOIT, NEVER nog wilde gaan zeilen. We zullen zien of hij daar volgend jaar nog zo over denkt. 😉

Yet Another Blog

Life on my side