Vooropening BRUSK

Van Mechelen spoorde ik naar Brugge, waar mijn lieve collega uit Brugge mij stond op te wachten in het station. Samen wandelden we door de pittoreske Brugse straten naar de gloednieuwe kunsthal BRUSK. We gaven onze jassen af aan de receptie en werden vervolgens naar onze gereserveerde plaatsen geleid. Fancy! We waren aan de late kant, want de zaal zat al goed vol. Blij dus met onze voorbehouden plaatsen!

Naar goede gewoonte begonnen de speeches te laat en duurden ze te lang naar mijn goesting. Maar ik begrijp uiteraard dat iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen aan dit fantastische gebouw de gelegenheid moet krijgen om een woordje te zeggen. Na de speeches was het tijd voor de wereldpremière van ‘concerto voor Brugge’ door Patrick Hamilton. Een prachtig muziekstuk voor strijkers, piano en een in het groen uitgedoste sopraan. Terwijl de muziek de grote zaal vulde, zorgden drie acrobaten voor spektakel in de lucht. De zaal was versierd met een tape-art installatie van Numen/For Use die eruit zagen als reusachtige spinnenwebben. De acrobaat/dansers kropen via een ladder door een gat in de constructies en bewogen zich vervolgens op de muziek in de gigantische plastic webben. Het idee was wel cool, maar de dansers waren spijtig genoeg niet altijd even goed zichtbaar.

Het programma duurde in zijn geheel tot 20.35u, een dik half uur langer dan gepland. Tegen dan was ik zowat uitgehongerd, de lunch van ‘s middags al lang verteerd. Helaas, er was wel veel drank op de receptie, maar de hapjes waren bijzonder karig. De groenten met dipsausjes die op de tafels stonden, waren al weg voordat mijn collega’s en ik een tafeltje konden veroveren en de hapjes die rondgebracht werden door het personeel waren wel lekker, maar veel en veel te klein. Het was duidelijk dat de hoeveelheid hapjes ook zeer karig uitgemeten was, geen enkele keer zag ik hetzelfde hapje twee keer passeren. Gelukkig werd de wijn wel gul bijgeschonken. Al was dat wellicht niet zo slim, omdat ik vermoed dat de meeste mensen hier met een half lege maag stonden, omdat ze, net als ik, geen tijd gehad hadden om te eten voor de start van het evenement.

Enfin, alcohol bevat ook calorieën en mijn collega’s en ik hadden het best gezellig. Ik had veel babbels met bekenden, waaronder een oud-collega die in een ver verleden nog voor ons bedrijf had gewerkt. Kleine wereld toch!

Spijtig genoeg is de treinrit van Brugge naar Leuven bijzonder lang en kon ik dus niet superlang blijven. Samen met drie andere collega’s wandelde ik terug naar het station. We zetten er stevig de pas in, want ik wilde heel graag de rechtstreekse trein naar Leuven halen. Op het einde persten één collega en ik er zelfs nog een sprintje uit om de trein letterlijk voor onze neus te zien wegrijden. Tragisch. Dus zat er niets anders op dan een latere trein te nemen met een overstap in Brussel. De collega die mij vergezelde was in een bijzonder praatvaardige bui, dus toen we in Brussel-centraal aankwamen hadden we zowat elk proces in zijn team geoptimaliseerd. 😉 We besloten over te stappen in Brussel-centraal en de tijd daar te doden met een drankje in de BrewDog.

Helaas, het zat ons werkelijk niet mee op deze vrijdagavond. Toen we de BrewDog binnen stapten, kregen we te horen dat ze geen drank meer serveerden. Doodjammer, want ik had me stiekem verheugd op een glaasje cava. We dwaalden nog wat rond in de straten rond het station, maar vonden geen café om onze dorst te lessen. Nogmaals mijn trein missen zag ik niet echt zitten, dus nam ik afscheid van mijn collega die in Brussel woonde en nam ik de trein naar Leuven om op tijd in bed te kruipen na een bijzonder zware werkweek.

Teamdag in Mechelen

Omdat ik nog een belangrijke vergadering had in de voormiddag, moest ik het eerste gedeelte van de teamdag aan mij voorbij laten gaan. Gelukkig lukte het wel om aan te sluiten voor het middagmaal in restaurant Puro. Het eten was zeker lekker, al was de tomatensaus bij de roodbaars voor mij iets te overheersend, waardoor de subtiele smaak van de vis wat overschaduwd werd. De citroentaart met merengue was dan weer heel lekker. Alleen de attitude van één van de personeelsleden kon voor mij echt niet door de beugel. We waren nochtans met een heel grote groep, dus je zou verwachten dat het personeel dan toch zeker hun best zou doen. Het begon al met het aperitief. Hij had ongevraagd voor iedereen een glas cava uitgeschonken, maar er waren redelijk wat collega’s die de voorkeur gaven aan een alcoholvrij aperitief. De ober deed daar erg moeilijk over, alhoewel dit toch echt geen onredelijke vraag is. Misschien zijn er mensen zwanger of drinken bepaalde mensen niet om wille van religieuze of gezondheidsredenen. Hij was natuurlijk slecht gezind omdat hij te veel glazen had uitgeschonken, maar dat kon hij ons nu toch amper verwijten. Het duurde vervolgens keilang voordat de collega’s in kwestie hun alcoholvrij drankje kregen (dat gewoon fruitsap met grenadine was, dus echt niet moeilijk om te bereiden.

En diezelfde attitude hield aan tijdens de rest van de maaltijd. Onvriendelijk antwoorden op vragen, zuchten als een collega niet dadelijk door had dat een gerecht voor hem of haar bedoeld was. Echt, het was op het randje van onbeschoft. Nog niet vaak meegemaakt in een restaurant. Gelukkig was het andere personeel wel vriendelijk, maar zijn manier van doen, maakt dat ik niet snel geneigd ben om naar dit restaurant terug te keren. Ik geef toe, iedereen kan al eens een slechte dag hebben, maar omdat dit dan uit te werken op je klanten…

Enfin, na de lunch wandelden we samen naar de Brusselpoort voor een blik achter de schermen van de wondere wereld van het figurentheater van De Maan. We kregen een demonstratie van de verschillende technieken die de spelers gebruikten om de poppen tot leven te wekken. We konden ook de ongelooflijk diverse collectie poppen bewonderen die bewaard werden in de Brusselpoort.

Na deze aangename kennismaking met ons immaterieel cultureel erfgoed wandelden we samen naar de Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijlekerk om ‘De wonderbare visvangst’ van Pieter Paul Rubens te bewonderen. Helaas kreeg ik net op dat moment een belangrijk werkgerelateerd telefoontje en moest ik me snel naar buiten begeven om de beller te woord te staan.

Na het telefoontje waren mijn collega’s al naar hun volgende bestemming vertrokken. Gelukkig kon ik hen vrij snel vervoegen in de O.-L.-V. van Hanswijkbasiliek om de indrukwekkende reliëfbogen van Faydherbe en de voorbereidende studie (de bozetti) te bewonderen.

We sloten de namiddag af onder de bomen op het zonnige terras van reiscafé Via Via. Lang kon ik helaas niet blijven plakken, want ik moest om 19u in Brugge zijn voor de feestelijke opening van de tentoonstellingshal BRUSK. Ik nam afscheid van mijn collega’s en haastte mij naar het station van Brugge.

Waar ik deze avond had willen zijn

Op de preview van de tentoonstelling ‘Stephan Vanfleteren. Transcripts of a Sea’. Maar omdat het al zo’n hectische dag geweest was, met het bezoek aan Kazerne Dossin in de voormiddag, twee moeilijke en emotionele vergaderingen in de namiddag, gevolgd door een vergadering tot 18.30u en de last minute afzegging van mijn collega die me zou vergezellen, voelde ik bij mezelf weinig enthousiasme om ‘s avonds nog naar Gent te sporen en vervolgens veel te laat in bed te liggen na terugkomst. Dus skipte ik dit uitstapje en hield ik het bij een avondje mailachterstand wegwerken.

Voor mijn eigen welbevinden en gemoedsrust wellicht de juiste keuze, maar toch gemaakt met een beetje pijn in het hart.

In de reeks: waar was yab vandaag?

In Kazerne Dossin. Memoriaal, museum en onderzoekscentrum.

Een dag non-stop vergaderen

Digitale vergadering om 9u, waardoor ik noodgedwongen een half uur te laat was voor het directiecomité, dan rennen naar Brussel-Noord om op de eerste de beste trein naar Brussel-Centraal te springen, snel in het station een wrap gekocht, die wrap opgegeten tijdens de vergadering van 13u, ergens ter plekke een cockpit gevonden voor het aansluitende digitale afdelingsoverleg tot 16.3ou, gevolgd door een bilateraal overleg tot 17.30u en de dag afgesloten met een half uurtje overleg tot 18u.

En nu kan ik beginnen aan de opvolging van mijn overvolle mailbox…

Een pittige dag

Deze ochtend spoorde ik naar Antwerpen voor de voorstelling van de resultaten van de landschapstekening kunsten in de Arenberg. De presentatie was in handen van Rashif El Kaoui en ik kan met de hand op het hart zeggen dat ik nog nooit iemand zo’n prachtig Nederlands heb horen spreken. Als tussentaalspreker kan ik daar alleen maar jaloers op zijn.

Wel een beetje een vreemd moment toen we na amper een uur bijna manu militari uit de zaal gezet werden voor een pauze. Blijkbaar mocht niemand in de zaal blijven (ik had nochtans voorzien om in de comfortabele pluchen zetels tijdens de pauze wat mails te verwerken), want er moesten enveloppes worden klaargelegd op elke zetel. Bij nader inzien bleken die enveloppes een gekleurd bandje te bevatten die de aanwezigen naar de juiste plek voor de lunch zouden leiden. Dat hadden ze mijns inziens toch ook kunnen verdelen vóór de aanvang van de dag of zelfs gewoon bij aankomst. Dan moesten ze nu niet letterlijk mensen uit de zaal wegjagen.

Na de pauze kwam de minister aan het woord, gevolgd door een Q&A waarin gereflecteerd werd op de resultaten van de veldtekening. IKRAAAN had de eer om de voormiddag af te sluiten. Vervolgens was het tijd voor de lunch. De aanwezigen splitsen zich op basis van de hen toegewezen kleurcode op naar verschillende plekken in de Arenberg waar ze hun lunchpakket konden ophalen. Dat lunchpakket was eerder aan de bescheiden kant, maar wel een applaus voor de frisdrank waarvan de opbrengst naar Gaza gaat. (Al vond ik het drankje niet echt lekker, ik heb het toch opgedronken uit solidariteit.)

Het tweede deel van de dag moest ik helaas laten schieten, want ik had samen met twee collega’s om 13u een belangrijke afspraak op een andere plek in Antwerpen. Gelukkig waren daar broodjes, want de lunchbox had niet meteen mijn honger gestild. Het overleg verliep vrij constructief, ondanks de moeilijke boodschap die we brachten. Uiteraard wierp onze gesprekspartner een aantal bezwaren op, maar niets dat niet in de lijn van de verwachtingen lag. We eindigden alleszins op een positieve noot.

Na het overleg vond ik ergens een plekje waar ik kon werken tot ons volgende overleg om 17.30u. Dat overleg verliep iets stroever en moeizamer, moet ik toegeven. Na anderhalf uur was het overleg eigenlijk nog niet volledig afgerond, maar werden we weggeroepen voor het laatste overleg van de dag om 19u. Ook dit overleg duurde langer dan verwacht, maar gaf wel energie, want ik voelde het enthousiasme bij onze gesprekspartner.

Uiteindelijk was ik pas rond half negen aan Antwerpen-centraal en had ik zoveel honger dat ik mezelf besloot te trakteren op Thai streetfood in het piepkleine restaurant Chai’s Choise. Spring rolls en Tom yam kung, meer moest dat niet zijn om een pittig dag in schoonheid af te sluiten. Buiten een Nederlander die, tot mijn grote verbazing, Thais sprak, was ik de enige klant. Nadat de Nederlander vertrokken was, bleef ik als laatste klant over en na mijn bezoek werd de deur van het restaurant dan ook achter mij gesloten.

En treinrit later was ik terug in Leuven.

Open monumentendag in Leuven

Afgesproken om half tien in te Park Inn om samen met de ouders van mijn vriend te genieten van hun uitstekende ontbijt. Natuurlijk ging ik voor een full English breakfast!

Na het ontbijt wandelden we onder een prachtig nazomerzonnetje richting de Vaartkom. Mijn vriend en ik wilden zijn ouders graag deze wijk in transformatie tonen. Zeker nu de heraanleg van de Vaartkomoevers eindelijk achter de rug is. Ik kan niet wachten tot de planten volgroeid zijn. Het zal er dan ongetwijfeld nog mooier uitzien.

We genoten van het uitzicht vanop het pas vernieuwde uitkijkpunt aan het beroemde Mariabeeld en brachten vervolgens een bezoek aan de kerk van Abdij Keizersberg waar we een streepje Gregoriaanse gezangen konden meepikken.

Het was me op voorhand niet meer gelukt om ons in te schrijven voor een rondleiding in de abdij, omdat alles volzet was, maar ter plekke bleek dat we toch nog konden aansluiten bij een rondleiding. Heel blij dat dat gelukt is, want de blik achter de schermen van de abdij en de uiteenzetting over ambities van Labora, de organisatie die de site in erfpacht heeft, waren zeer boeiend. Ik wist trouwens niet dat de abdij over zo’n uitgebreide bibliotheek beschikte. We bewonderden de moderne glasramen in de abdijkerk, slenterden door de kloostergangen en namen een kijkje in het voormalige abtskwartier met de privékapel, waar nu een co-working space gevestigd is.

Continue reading →

Wandelen in de omgeving van Bertem

Dit weekend trakteerden mijn vriend en ik zijn ouders op een hotelovernachting in Leuven. Het was lang geleden dat ze nog eens bij ons te gast geweest waren en we wilden vermijden dat ze nog ‘s avonds laat met de wagen naar Herentals moesten rijden.

Het oorspronkelijke plan was om op zaterdag samen een fietstocht te maken, maar omdat de moeder van mijn vriend last had van haar nek, besloten we de plannen aan te passen en een wandeling te maken.

De voormiddag gebruikten we om de laatste rommel op te ruimen en de op voorhand bestelde visschotel van De Walvis op te halen. Nadat de ouders van mijn vriend ingecheckt waren bij ParkInn Leuven, lunchten we samen met een boterhammetje en reden vervolgens naar Bertem voor een wandeling in de omgeving.

Doordat de ouders van mijn vriend met de wagen gekomen waren, was onze actieradius wat groter dan met de fiets en kozen we een wandeling uit die we nog niet gedaan hadden tijdens de coronaperiode.

Het merendeel van de wandeling was het onverwacht zonnig en warm en we genoten van de mooie holle wegen en de natuur rondom ons. Al hield ik onderweg wel angstvallig de KMI app in het oog, want er was in de namiddag regen voorspeld. Gelukkig schoof de voorspelde regen steeds verder op in de tijd en het leek er even op dat we de dans zouden ontspringen. Te vroeg gejuicht echter: een uur voor het einde van de wandeling werden we overvallen door een stevige regenbui. Gelukkig hadden we grote en stevige paraplu’s bij, die ons tegen het ergste van de bui beschermden. Maar dat nam niet weg dat mijn schoenen en benen stevig onder de modder hingen na de wandeling.

Omdat de lucht er na de regenbui dreigend bleef uitzien, kortten we de wandeling een stuk in en keerden we eerder naar de wagen terug dan oorspronkelijk gepland. Een slimme zet, want we zaten letterlijk nog geen twee minuten in de wagen of er barstte een nieuwe bui boven onze hoofde los.

De rest van de avond genoten we van de heerlijke visschotel van De Walvis, voor de gelegenheid uitgebreid met een half kreeftje per persoon. Gewoon omdat we daar zin in hadden! Uiteraard vergezeld van een glaasje lekkere witte wijn! We sloten de avond af met een aantal miniproevertjes whisky. Kleintjes, omdat we zondag op Open Monumentendag een goed gevuld programma af te werken hadden.

A year without summer – Florentina Holzinger

Na een vlotte treinrit nam ik afscheid van mijn collega in Antwerpen-Zuid en fietste ik van daaruit met de velo naar De Singel. Ik arriveerde exact op hetzelfde moment als mijn collega en letterlijk drie minuten voor de aanvang van de speeches, die gelukkig kort en krachtig waren.

Doordat er veel volk in de file stond op de Antwerpse ring door de stevige regenbuien deze namiddag, had de catering nog keiveel hapjes over. Dat kwam goed uit, want ik had nog niet gegeten. Al werd het op een gegeven moment wel gênant, het leek wel alsof mijn collega en ik onze eigen privécateraar hadden. We hadden ons ene hapje of niet binnen, of daar stond het personeel al met het volgende hapje.

Om acht uur begaven we ons dan naar de prachtig vernieuwde Blauwe Zaal voor de voorstelling van Florentina Holzinger. Een collega had mij op drink op het einde van onze afdelingsdag gewaarschuwd dat het best een heftig stuk was waar de lichaamssappen vrolijk in het rond vlogen. Natuurlijk had ik op voorhand door tijdsgebrek helemaal geen research naar de inhoud van deze voorstelling gedaan. Ik had letterlijk enkel mijn aanwezigheid bevestigd en naar het aanvangsuur van de speeches en de voorstelling gekeken.

En ja, mijn collega had gelijk, dit was een bijzonder heftige voorstelling. De voorstelling speelt zich af in het jaar 1816, een jaar na de uitbarsting van de vulkaan Tombora in Indonesië, waarvan de gevolgen wereldwijd voelbaar waren in de vorm van een extreem koude en natte zomer en mislukte oogsten. 1816 was ook het jaar waarin Mary Shelley haar beroemde roman Frankenstein schreef aan de oevers van het door regen geteisterde meer van Genève.

Ik moet zeggen dat ik de zaal met gemengde gevoelens verliet. Enerzijds was ik erg onder de indruk van de vrouwen die (volledig naakt) op het podium stonden en zongen, musiceerden, dansten en zelfs schaatsten. Wat een talent! En ook de gedeeltes van de voorstelling die de houding van de mannelijke geneeskunde ten opzichte van het vrouwelijke lichaam aanklaagden, vond ik zeer te pruimen.

Die ganse apotheose in het rusthuis waarbij de stront letterlijk in het rond vloog (ocharme die mensen op de eerste rijen) had voor mij gerust met de helft ingekort mogen worden. En de zelfverminking, daar ben ik persoonlijk ook niet zo’n fan van. Ik moet toegeven dat ik toch een paar keer even weggekeken heb. Vooral de geboortescène waarbij een poppetje (dat symbool stond voor de kunstvorm musical) letterlijk uit een dij gesneden werd, had voor mij niet gehoeven. En de facelift met vleeshaken, daarvan hoopte ik dat het trucage was (wat achteraf bezien dus niet het geval bleek te zijn) had ook niet gehoeven.

Maar één ding is zeker: verveeld heb ik me niet en de voorstelling zal ongetwijfeld nog een tijdje nazinderen in mijn hoofd.

Helaas kon ik niet blijven om na te praten met mijn Antwerpse collega, want ik wilde graag de laatste snelle trein naar Leuven halen. Wat probleemloos lukte, met dank aan velo Antwerpen! En om te bekomen van de heftige voorstelling permitteerde ik het mij om mezelf te trakteren op een kaartje in eerste klasse.

Afdelingsdag in Gent

Superblij na een zeer geslaagde afdelingsdag in het mooie Gent. Al startte de afdelingsdag niet helemaal onder een goed gesternte: de steak tartaar van de dag voordien vocht in het midden van de nacht een robbertje uit met mijn darmen. Niet echt bevorderlijk voor een goede nachtrust, maar ik beet door. Ik laat mij niet klein krijgen door wat buikpijn en een paar extra toiletbezoekjes!

‘s Ochtends spoorde ik met een vermoeid hoofd naar Gent-Sint-Pieters en nam van daaruit de bus naar het NTGent, de locatie van onze afdelingsdag. Gelukkig kon ik voor de praktische organisatie van deze dag beroep doen op een geweldige collega, want anders was het mij zeker nooit gelukt dit klaar te stomen. Het is momenteel zo druk op het werk dat ik amper weet waar mijn hoofd staat.

In de voormiddag kwamen vier duo’s van collega’s en één straffe dame aan het woord, die op een toegankelijke en soms ludieke manier (twee duo’s organiseerden een quiz) aan de collega’s een presentatie gaven over hun werkzaamheden. Dat die presentatie plaatsvond op het prachtige podium van de theaterzaal van NT Gent, gaf het geheel extra cachet. Te oordelen aan het enthousiaste applaus van mijn collega’s in de zaal vielen de presentaties in de smaak.

Voor de lunch zorgde cateraar lokaal.gent. Ondanks het feit dat mijn darmen nog steeds overhoop lagen, besloot ik me toch te wagen aan een wrap. Zeker omdat ik ‘s ochtends het ontbijt had overgeslagen. De brownies liet ik echter aan mij voorbij gaan.

Na de lunch voelde ik me wat beter. Al kan het ook zijn dat het Lam Gods in de Sint-Baafs Kathedraal een helende werking had op mijn darmen. 😉 Ergens moet er iets misgegaan zijn in de communicatie, want ik dacht dat een gids ons toelichting zou geven bij dit topstuk van de meesterlijke handen van Hubert en Jan van Eyck. Geen gids te bespeuren, gelukkig heb ik slimme collega’s die wat extra toelichting konden geven bij dit onovertroffen meesterwerk.

Na het Lam Gods liepen we nog wat rond in de Sint-Baafs zelf, pikten we een streepje muziek mee van blazers die aan het oefenen waren op het buitenbalkon van het NT Gent en mochten we ons verheugen op een rondleiding achter de schermen van het NT Gent. Bijzonder boeiend met dank aan de geweldige gids!

Na het einde van het officiële programma van de namiddag bleef nog een flinke groep collega’s plakken voor een drankje in het NTGent Café. Helaas, blijkbaar was het ook voor de zon een vermoeiende dag geweest, want na gans de dag hard haar best gedaan te hebben, werden we iets na 17u getrakteerd op een gigantische wolkbreuk. Bijzonder vervelend, want ik had met een collega afgesproken om ‘s avonds samen naar de officiële opening van het seizoen 2025-2026 van DE SINGEL te gaan. Een bijzondere gelegenheid, want samen vallend met de heropening van de wandelgangen, de vernieuwde Blauwe zaal én de inhuldiging van het nieuwe Kunstenplein, na meer dan een jaar van ingrijpende renovaties. Ik had mijn collega laten weten dat ik om 18.35u in Berchem station zou zijn om van daaruit de blue-bike naar DE SINGEL te nemen.

De wolkbreuk maakte echter dat ik mijn plannen noodgedwongen moest aanpassen. Ik besloot te wachten tot het ergste van de wolkbreuk achter de rug was en vervolgens van Gent-Dampoort naar Antwerpen-Zuid te sporen. Zo zou ik toch nog ongeveer om 19u in DE SINGEL geraken. Een collega die in Antwerpen woonde, bood aan mij te vergezellen op de wandeling naar Gent-Dampoort en de treinrit naar Antwerpen. Het bleef echter regenen, dus besloten we een Uber in te schakelen om ons naar Gent-Dampoort te brengen. Terwijl mijn collega de Uber bestelde, besloten we al in de richting van Gent-Dampoort te wandelen. Helaas we waren nog geen drie meter ver toen opnieuw de hemelsluizen zich met volle kracht openden. Gelukkig bleek mijn nieuwe regenjas van zeer hoge kwaliteit en hield ik het (op mijn schoenen na) droog. Die schoenen stonden helaas wel helemaal vol water. Natuurlijk was er geen Uber in de buurt en restte er ons geen alternatief dan te snelwandelen (op natte, hoge hakken) naar Gent-Dampoort. Uiteindelijk hadden we tot onze opluchting zelfs nog vijf minuten overschot! Tijd goedgemaakt op googlemaps, dat lukt me ook niet altijd.

Op de trein konden we wat opdrogen en bood mijn collega mij zijn Velokaart aan, zodat ik makkelijk in De SINGEL kon geraken. Eind goed, al goed…

Yet Another Blog

Life on my side