Paddle boarden in Montreux en Parade de Nuit in Vevey – 22 juli 2019

Helaas, helaas, ondanks een goede nachtrust is mijn verkoudheid vandaag pas echt doorgebroken. Het is meer dan dertig graden en het snot loopt letterlijk uit mijn neus… Ik wapen mij met voldoende zakdoekjes en probeer verder het probleem gewoon te negeren.

We ontbijten buiten op het prachtige terras van Eurotel. Het terras bevindt zich op de eerste verdieping en hangt letterlijk boven het meer. Het uitzicht is prachtig en het ontbijtaanbod is beslist genereus te noemen. Dat lijken de mussen en de meeuwen ook te vinden, want als je ook maar één seconde je ontbijt onbewaakt op tafel laat staan, is er wel een vogel mee weg. Vlak bij ons zit een moslim-koppel waarvan de vrouw gekleed is in een pikzwarte niqab en de man gezellig in short en t-shirt zit. Bij elke hap die de vrouw neemt, moet ze het lapje dat haar neus en mond bedekt omhoog doen. Afgaande op de dure schoenen en handtas van de dame in kwestie is dit een zeer rijk koppel. Ik zou graag op een onbewaakt moment naar de vrouw gaan en vragen of ze niet liever die niqab in het meer zou gooien en lekker met de haren onbedekt in een zomers kleedje zou zitten. De extreme ongelijkheid tussen man en vrouw die ik hier voor mijn neus zie, maakt dat ik me ongemakkelijk voel, maar ik ben realistisch genoeg om in te zien dat deze vrouw door een vraag van een waarschijnlijk in haar ogen decadente Westerlinge niet opeens haar leven radicaal zal omgooien.

IMG_4309

Na dit uitgebreide ontbijt was het tijd voor een beetje sport. Eurotel beschikt over twee (2! voor het ganse hotel!) paddle boards die we gratis kunnen uitlenen en hoera, ze zijn zelfs nog beschikbaar op deze snikhete ochtend. We trekken onze zwemkledij aan en laten ons vervolgens door de receptionist begeleiden naar de garage waar we de twee boards en de paddles overhandigd krijgen. Het is een beetje sleuren tot aan de kleine steiger onder het overhangende terras van het hotel en daarna is het wat zoeken hoe we ons best in het water laten zakken. De steiger bestaat uit zo’n metalen raster en ik kan jullie garanderen die metalen vierkantjes zijn niet echt aangenaam om op te zitten.

Eens we in het water geraakt zijn, verloopt alles prima. Blijkt dat die twee keer paddle boarden in Corsica toch hun vruchten afgeworpen hebben. Ik moet er alleen op letten dat ik mijn voeten wat meer ontspan, want na verloop van tijd krijg ik kramp onder mijn voetzolen van het voortdurend balanceren op het bord. Twee keer lig ik bijna in het water wanneer ik uit rechtstaande positie op het board wil gaan zitten, maar ik weet steeds mijn evenwicht te hervinden. We genieten allebei van de zalige rust op het meer en duiken zo nu en dan het water in voor wat verfrissing. We doen het rustig aan, maar overbruggen best wel een serieuze afstand. Zo’n paddle board is echt een fijne manier om je te verplaatsen. In totaal dobberen we zo’n drie uur op het meer rond.

Het kost ons wat moeite om de paddle board terug op het droge te krijgen dankzij die pijnlijk ongemakkelijke steiger, maar het lukt. We laten de paddle board achter in de garage van het hotel en gaan vervolgens naar onze kamer voor een lekkere douche en vrijpartij. Rond 15.30u gaan we opnieuw op pad. Dankzij het stevige ontbijt hebben we niet echt veel honger, maar een gelato van Bellamia, mijn favoriete ijsjeszaak in Montreux, gaat er altijd wel in. We wandelen langs de oever van het meer helemaal tot aan het Château de Chillon. Het is nog steeds erg warm en in mijn neus lijkt er wel een kraantje open gedraaid te zijn: het snot loopt eruit. We besluiten niet heel de weg terug te stappen, maar in het station van Veytaux-Chillon de trein naar Vevey te nemen om op het festivalterrein ons avondmaal te nuttigen.

IMG_4311

In Vevey aangekomen gaan we eerst langs de Migros voor papieren zakdoekjes en water om al dat verloren lichaamsvocht aan te vullen. We kopen in hetzelfde winkelcentrum ook een waterdichte zak, zodat we bij een volgend paddleboardavontuur onze gsm kunnen meenemen. Het is nog wat te vroeg voor het avondmaal, dus zoek ik via google een rooftop terrace om iets te gaan drinken. Google leidt ons naar de Base balcony & bar en dat blijkt een geweldige ontdekking te zijn: een prachtig terras mét uitzicht en een wijnkaart die er zeer veelbelovend uit ziet. We hebben bovendien het ganse terras voor ons alleen. De wijnen die op de kaart staan zijn prijzig, maar we krijgen hapjes van het huis aangeboden bij ons drankje. We drinken eerst een glaasje bubbels en vervolgens een glaasje gewone wijn. Beide zijn uitstekend.

IMG_5105

IMG_5110

IMG_5113

IMG_5114

IMG_5120

IMG_4316

Tijd om af te zakken naar de oever van het meer voor het avondmaal. Mijn vriend en ik wandelen op ons gemak langs de etenskraampjes en besluiten ditmaal voor de wereldkeuken te kiezen. Momo’s als voorgerecht en een heerlijk bord paella als hoofdgerecht, vergezeld van een halfliterflesje festivalwijn. We vinden een heel gezellige plekje onder de bomen en genieten.

IMG_5124

IMG_5126

Tot nu toe hebben we buiten eten en drinken nog niet veel cultuur meegepikt op het Fête des Vignerons, ik raadpleeg daarom de app van het feest om te zien of er vanavond iets te doen valt. En ja, om 21.30u vindt de Parade de Nuit plaats, een optocht die zich door de straten van Vevey verplaatst die het verbouwen van de wijn en de wijnoogst evoceert. Vreemde lichtgevende figuren dansen doorheen de straten. We herkennen de zon en de maan, insecten en natuurlijk grote druiventrossen. Mooi, maar ik heb al indrukwekkender spektakels gezien.

IMG_5144

IMG_5153

IMG_5160

IMG_5163

IMG_5169

De zon gaat langzaam onder in het meer en het lijkt wel alsof de lucht in vuur en vlam staat. Werkelijk prachtig. We genieten van de schoonheid van de natuur en nemen dan de bus terug naar het hotel. Alweer een hete, maar fijne dag achter de rug.

IMG_5127

IMG_5129

IMG_5137

Fête des Vignerons in Vevey – 21 juli 2019

Helaas, deze ochtend opgestaan met een flinke verkoudheid. Uiteraard net wanneer de vakantie begint. Nuja, niets aan te doen, buiten een hele voorraad papieren zakdoekjes meenemen en uitzieken.

Mijn vriend en ik zijn mooi op tijd in Genève Cornavin voor de trein van 10.12u. Onze trein naar Montreux vertrekt stipt op tijd en komt eveneens stipt op tijd aan. Het Zwitserse openbaar vervoer, daar kan de Belgische NMBS nog wat van leren… We wandelen van het station van Montreux naar ons hotel en droppen daar onze bagage af. We kunnen nog niet in onze kamer, maar we vragen wel een openbaar vervoer pas aan de receptie. Kunnen we de komende dagen gratis op de trein en de bus. Fantastisch, toch?

We nemen meteen de trein naar Vevey om kennis te maken met het befaamde Fête des Vignerons, dat eens per generatie plaatsvindt in het charmante dorpje Vevey. Speciaal voor deze gelegenheid verrees er een gloednieuwe arena waar de optredens van de plaatselijke groepen zullen plaatsvinden en een heus wijndorp. De lijst met festiviteiten lijkt eindeloos te zijn. Geen wonder dat dit festival op de UNESCO werelderfgoedlijst beland is. Mijn vriend en ik hebben op voorhand lang getwijfeld om tickets voor het spektakel in de arena te kopen, maar uiteindelijk hebben we besloten dat het ons niet waard is hieraan tweehonderd euro per persoon te besteden. Voor die prijs kunnen we al veel glazen Zwitserse wijn drinken.

In Vevey aangekomen, wandelen we naar de oevers van het meer, waar het merendeel van de activiteiten plaatsvindt. We hebben ondertussen stevig honger, dus eten we snel iets in het voor de gelegenheid volledig in hout opgetrokken self service restaurant. Ik bestel een fish and chips, een uiteraard typisch Zwitsers gerecht. 😉 Rondom ons zitten talrijke groepen in hun speciaal voor de feesten gemaakte kledij. We geven onze ogen de kost.

IMG_4292

IMG_5044

Na deze snelle en culinair weinig verfijnde lunch wandelen we verder naar de oever van het meer. Tijd voor onze eerste echte activiteit! We lopen binnen in een soort bolvormige constructie waar de 360° animatie ‘Le petit Burki animé’ getoond wordt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet echt onder de indruk ben over de manier waarop de tekeningen die duidelijk voor een ander medium (lees: de krant) bedoeld zijn omgezet werden naar bewegend beeld. Deze manier van animeren doet het oorspronkelijke bronmateriaal volgens mij volstrekt geen eer aan. Bovendien wordt het al snel duidelijk dat de cartoons verwijzen naar politieke figuren en schandalen in Zwitserland die helaas niet tot de parate kennis van mijn vriend en mezelf behoren.

Vevey kreunt onder een heuse hittegolf. Het kwik stijgt vandaag vlotjes tot een graad of 35. Gelukkig zijn er langs het meer voldoende plekken waar we onze voeten kunnen afkoelen in het heerlijk koele smeltwater. We zijn niet de enigen die het warm hebben. Talrijke zwemmers en paddle boarders genieten van de verkoeling die het water biedt. Tijd om zelf wat verfrissing te zoeken bij een glaasje heerlijke Zwitserse schuimwijn op Les Terrasses de la Confrerie, een indrukwekkende houten constructie in meerdere niveaus die speciaal voor de feesten opgetrokken is aan de rand van het meer en naderhand ook weer zal afgebroken worden.

IMG_5046

IMG_5048

IMG_5050

IMG_5052

We wandelen de ganse lengte van het festivalterrein langs de oever van het meer af tot aan La Tour-de-Peilz en maken dan rechtsomkeer. Het valt op dat het zwaartepunt van deze feesten toch vooral op eten en drinken ligt. Hier en daar zien we een klein muziekgroepje musiceren voor een man of twintig publiek. Maar in het algemeen valt de randanimatie nogal magertjes uit. We willen niet uit de toon vallen en proeven een rum van banaan en eentje van mango aan één van de talrijke eet- en drinkstandjes.

IMG_5054

IMG_5058

IMG_5061

IMG_5066

IMG_5067

IMG_4295

Tijd om een glaasje wijn te drinken! Het is een wijnfestival voor iets, he. We komen terecht op het mooie dakterras van le Caveau de Hadès et des Marins-Pêcheurs. Deze caveau is duidelijk een beetje overweldigd door het aantal klanten. Wij bestellen en betalen onze glaasje rosé aan de self service bar en zijn dus redelijk snel van drank voorzien, maar al snel merken we rondom ons veel ontevreden klanten die blijkbaar al zeer lang op hun eten zitten te wachten. Een dame vlak bij ons wacht zelfs al meer dan een uur. Ik ben in haar plaats ontstemd als haar bestelling uiteindelijk arriveert: zes toastjes met pâté. Sorry, het is gewoon onbegrijpelijk dat een klant zo lang moet wachten op zo’n simpel gerecht. Wanneer je als officiële caveau opgenomen bent in het programmaboekje, moet je ook niet schrikken dat er veel klanten over de vloer komen. Lijkt mij iets waarop je je perfect kan voorbereiden.

IMG_5072

IMG_5073

Na een paar glaasjes wijn hebben mijn vriend en ik zin gekregen in een kleine snack. Struikelen we toch wel niet over een kraampje dat takoyaki verkoopt, zeker. Alsof het zo moest zijn!

IMG_4297

Tijd om opnieuw richting de grote arena te wandelen, waar we om 17u afgesproken hebben met onze vriendin uit Aubonne. Het is jammer genoeg niet gelukt om met gans haar gezin naar de feesten te komen, maar een beetje quality time is ook leuk, natuurlijk.

IMG_5074

We starten onzen avond met (alweer) een glaasje schuimwijn op Les Terrasses en lopen dan naar het grote restaurant aan het andere uiteinde van het festivalterrein dat enkel streekproducten uit Fribourg serveert. We vinden een mooi tafeltje met uitzicht op het meer. Enige nadeel: het tafeltje bevindt zich in de vlakke zon, die zelfs om 18u nog niets van zijn sterkte heeft verloren. De combinatie van zon en kaasfondue maakt dat we al snel alledrie zitten te zweten.

Assiette de la Bénichon:
IMG_4299

Fondue moitié-moitié:
IMG_4300

Na de maaltijd nemen we afscheid van onze vriendin en besluiten we te voet naar Montreux terug te keren. Een fikse wandeling van anderhalf uur. Ideaal om de kaasfondue en het charcuteriebord te laten zakken. Het eerste stuk van de wandeling langs het meer is zeer aangenaam. We passeren zelfs een kraampje met Belgische frieten dat ter ere van onze nationale feestdag het Belgisch volkslied speelt, gevolgd door een nummer

IMG_5075

IMG_5077

IMG_5078

IMG_5080

IMG_5082

IMG_5084

IMG_5089

IMG_5090

IMG_5091

Na een tijdje wandelen, verwijdert onze route zich echter van het meer en komen we terecht op een drukke en saaie baan. Volgens googlemaps moeten we de rest van de wandeling deze baan blijven volgen. Daar hebben we geen van beide zin in, dus begeven we ons naar de dichtstbijzijnde bushalte en nemen de bus naar Montreux.

Terug op het hotel worden we allebei overmand door vermoeidheid. We nemen nog een paar fotootjes van het mooie uitzicht vanaf ons balkon en kruipen dan in bed. Een avond op tijd in bed zal ons deugd doen en wie weet is mijn verkoudheid morgen dan wel beter.

IMG_5103

Sterren tellen bij EED

Een paar maanden geleden kreeg ik een berichtje van een goeie vriendin van ons. Ze was er op de één of andere wijze in geslaagd een tafel bij EED vast te krijgen en ze had de mogelijkheid om haar reservatie voor twee personen aan te passen naar eentje voor vier en of we zin hadden om mee te gaan dineren. Euh, daar moest ik geen twee seconden over nadenken. Mijn vriend en ik hadden toen net beslist welke periode hij zou overkomen naar België voor de feestdagen, dus de timing was perfect. Bovendien stond een bezoek aan EED al heel lang op mijn todolijstje, alleen lukte het mij maar niet om een reservatie vast te krijgen. En ja, ik ben er mij terdege van bewust dat een bezoek aan een sterrenrestaurant in het midden van de feestdagen iet of wat decadent is, maar zo’n buitenkansje om lekker te eten in goed gezelschap konden we niet laten liggen.

We kregen voor ons vieren een gezellige ronde tafel toegewezen helemaal achteraan in het restaurant vlakbij de keuken. De beste plek van het huis, als je het mij vraagt. En ja, het eten was uiteraard geweldig lekker met porties die net gepast waren om na het diner niet met een overladen maag te zitten en bijzondere wijntjes daarbij. En oh my, die cocktail van het huis met wodka, bessen en basilicum wat was me dat een gevaarlijk lekker snoepje! Onze vrienden hadden zelfs een cadeautje bij voor ons: een fles Belgian Owl whisky. Mijn vriend en ik moesten even blozen, want wij hadden helemaal niet aan een cadeautje of iets dergelijks gedacht. Maar het gebaar wordt uiteraard geapprecieerd!

Appetizer:
IMG_7013

IMG_7015

Zeebaars. Koolrabi. Vinaigrette van appel en prei:
IMG_7016

IMG_7017

Knolselder. Rammenas. Hazelnoot. Bouillon van champignon en gember:
IMG_7018

Fazant. Aardpeerd. Gele curry:
IMG_7030

IMG_7031

Bloedsinaas. Gepofte zaden en pitten. Citroentijm:
IMG_7033

IMG_7034

Versnaperingen bij de thee:
IMG_7037

We sloten de avond af met een drankje aan de bar. Een whisky/cognac voor de heren en een whisky sour voor de dames. We waren de laatste vier mensen in het restaurant en hadden een heel prettige babbel met de charmante zaalverantwoordelijke Maxime. EED is wat mij betreft echt een aanwinst voor Leuven.

Impressie van het lege restaurant dat wij achter ons lieten, stipt om 23.30u:
IMG_7038

Party like it’s 2020!

De jaarlijkse nieuwjaarsreceptie op het werk kleurde dit jaar Brits. De persoon die in zijn hoofd gehaald heeft om Brexit als thema te kiezen voor ons nieuwjaarsfeest, heeft volgens mij een eerder sarcastisch gevoel voor humor, maar goed, een English breakfast weet ik uiteraard altijd te smaken. Allez, een English breakfast met vegetarische worstjes ipv échte. Zo milieubewust zijn we wel bij ons op het werk. 😉 Ik heb mijn best gedaan om tijdens het ontbijt zoveel mogelijk collega’s gelukkig nieuwjaar te wensen, alvorens rond een uur of 11 ‘s morgens samen het glas te heffen op 2020, met slechts één goed voornemen: onze organisatie in rustiger vaarwater sturen het komende jaar.

Omdat de fish and chips zeer beperkt van afmetingen bleken te zijn (ik at welgeteld drie chips en twee minieme stukjes vis) zakten we met een groep van een twintigtal collega’s af naar de gloednieuwe Brusselse food market WOLF. De foodie in mij had niet gelukkiger kunnen zijn. Ik at een heerlijk lenterolletje van Knees to Chin vergezeld van een Tom Yam soepje. Genoeg voedingsbodem voor een namiddag/avondje uit de bol gaan!

IMG_6971

Super feestje!

Nieuwjaar in het rusthuis

Op nieuwjaarsdag spoorden mijn vriend en ik richting Limburg voor een stukje taart en een glaasje champagne in het rusthuis waar mijn moeder verblijft. Het was druk in de cafetaria, maar mijn vader was zo vooruitziend geweest om een tafel voor ons gezelschap te reserveren (mijn broer en zijn vriendin en mijn nonkel en tante waren er ook). Alleen wel jammer dat mijn vader de champagne vergeten was… De mens is ook niet meer van de jongsten en ik merk dat hij de laatste tijd steeds vaker steken laat vallen. Gelukkig verkocht het rusthuis piccolo flesjes cava. Zonder bubbels kan een mens geen nieuwjaar vieren, he!

Trouwe lezers weten ongetwijfeld dat ik geen fan ben van Limburgse vlaaien, noch van taarten met bergen slagroom. Een overdosis hiervan moeten consumeren tijdens mijn jeugdjaren. 😉 Maar goed, een stukje klassieke knobbeltjestaart is natuurlijk onversneden jeugdsentiment. Mijn nonkel en tante hadden weer wat nieuwtjes bij over de vier neven. Mijn jongste neef is ondertussen gelukkig aan de beterhand, maar het psychische verwerkingsproces zal nog wat tijd nodig hebben. Hij en zijn vriendin zitten nu in IJsland om allebei wat te bekomen van de traumatische gebeurtenis. Mijn tweede oudste neef trekt er in het voorjaar samen met zijn gezin (zijn vriendin, een dochter van drie en een zoon van één jaar) voor vier maanden met een mobilhome op uit voor een rondreis door de Balkan en Scandinavië. Stikjaloers, want mijn huidige job laat het niet toe om zo lang afwezig te zijn. En ik denk eerlijk gezegd dat mijn vriend zo’n lange reis ook niet ziet zitten.

Na ons bezoek aan het rusthuis gingen mijn broer, zijn vriendin, mijn vriend en ik nog iets eten onder ons vieren. We kwamen terecht in een klassieke brasserie waar het best wel gezellig toeven was op nieuwjaarsdag. En ja, zoals de traditie het betaamt, dronken we nog een whisky als afzakkertje in mijn ouderlijk huis. Kwestie van het jaar meteen goed in te zetten.

IMG_6964

Het nieuwe jaar verwelkomen met lekkers van de Walvis

Mijn vriend en ik hadden bewust de beslissing genomen Oudjaar onder ons tweetjes te vieren. Onze kerstvakantie zat al zo vol met afspraken en verplichtingen, dat het een goed idee leek wat quality time in te lassen. Kwestie van mekaar niet uit het oog te verliezen, een valkuil waar we al eens eerder in getrapt zijn. We hadden het ons bijzonder makkelijk gemaakt: een schotel van de Walvis met wat extra oestertjes om het libido te stimuleren. 😉 Daarbij hoorde natuurlijk een glaasje cava als aperitief en enkele glaasjes witte wijn voor bij het hoofdgerecht.

IMG_6955

IMG_6958

Geen spectaculaire feestverhalen dit jaar dus, maar gewoon gezellig samen genieten, met de laatste aflevering van Stranger Things als dessert. Meer moet dat niet zijn. Alleen het middernachtelijk vuurwerk viel wat tegen door de stevige mist.