Kindervreugd

‘t Is met wat met al die baby’s, peuters en kleuters in onze omgeving. De ene wil maar niet leren lopen, de andere heeft last van allergiën allerhande en moet altijd een ademhalingsmasker in de buurt hebben en nog een andere pasgeborene wil niet langer dan één uur aan een stuk slapen. Een aantal ouders hebben al meer ziekenhuizen van binnen gezien dan hen lief is. Overgeven, koorts maken, virussen, infecties, you name it, they’ve got it. Neurologische onderzoeken omdat het kind zich te traag ontwikkelt. Bezoekjes aan de kinesist om de beweeglijkheid te stimuleren. Aiaiai, miserie.

En wat denkt mijn egoïstische ik dan: ben ik blij dat ik geen kinderen heb! Het enige waar ik over hoef te klagen is te veel (of te weinig) werk, mijn drukke bestaan en vervelende examens alhier en aldaar. I’m so lucky. :-)

The end of isnoop

Onderstaand berichtje kreeg ik enkele minuten geleden in mijn Gmail inbox:

I have gotten the word from Gmail’s Product Manager that my service is no longer tolerable. At midnight PDT June 7th, 2005, this service was disabled. I would like to extend my sincere thanks to all who contributed to this service. Your generosity helped out a vast number of people and for that you should be proud.

The gmail spooler email account is now deactivated and any mail sent to it will bounce. If you have any questions or comments, please feel free to drop me a line: email@isnoop.net

Did you know there was more to this site than just a Gmail invite spooler? Check out some of the other fancy tools and toys I’ve whipped up.
–Ian “isnoop” Anthony

Het heeft al bij al nog redelijk lang geduurd. Spijtig, want nu kan ik mijn overschot aan Gmail-invites aan niemand meer kwijt. ‘k Vond het anders wel leuk om van wildvreemde mensen aan de andere kant van de wereld een bedankje te krijgen omdat ik hen aan een Gmail-account geholpen had.

Anyway, moest er nog een zielige sterveling op deze aardkloot rondlopen mét internetverbinding, maar zónder Gmail-account. Ik help u gaarne uit de nood.

Molto bene

Mijn vriend heeft me net mijn puntjes van Italiaans doorgebeld. En ik ben erdoor! Net één procentje te weinig om 90 te halen. Oh well, who cares. Ik mag naar het tweede jaar. Hoera!

Nu alleen nog wat proberen te letten op de Franse woorden die ik hier en daar tussen mijn Italiaans smijt. Raar eigenlijk, want ik spreek nog zelden Frans. Misschien komt dit doordat Frans en Italiaans nogal nauw verwant zijn en Frans de eerste vreemde taal is die in geleerd heb.

/me feels important

Of toch een klein beetje. 😉 Daarnet werd mijn blokverlof even onderbroken door een telefoontje van mijn werk. Ze belden met een redelijk stomme vraag, maar toch goed om weten dat ze mij niet kunnen missen (kuch kuch). 😉 ‘k Had natuurlijk niet mogen zeggen dat ik nog steeds bereikbaar was…

Stenen

Nog nooit zo blij geweest met een hoopje stenen, want jaja, die stenen worden ons toekomstig huisje! Allez kom, appartementje. Vandaag zijn we langs de bouwwerf van onze toekomstige woonst gereden en hebben ze gezien dat de aannemer is begonnen aan onze verdieping. De eerste muurtjes staan er al. We hebben nog wel geen dak, maar aan dit tempo kan dat niet lang meer duren. 😉

Ik ben heel erg opgelucht dat de werken nu eigenlijk beginnen te vlotten, want het moet gezegd, de start van de werken heeft heel wat vertraging opgelopen. Nu, als alles goed gaat, zitten we over een jaar in ons nieuwe stulpje. Ik kijk al uit naar de housewarming party!

Baby-explosie

D’r moet wel iets speciaals in de lucht gezeten hebben op die hete vrijdag 27 mei. Op de heetste dag ooit kwamen in onze vriendenkring maar liefst drie baby’s ter wereld. Drie meisjes waarvan de namen eindigen op “ien” (toeval?). En drie paar ongeloofelijk trotse ouders, natuurlijk.

De enige die iets minder blij is met al dat babygeluk, is mijn portefeuille, want die moet nu bergen cadeautjes financieren. 😉