Examens

Her en der pik ik berichten op van studenten die aan de examens bezig zijn. En hoewel examens voor mij meestal een stressy periode van zelfbeklag waren (waarom ben ik toch niet eerder begonnen? waarom heb ik niet meer gedaan in de loop van het jaar? ik kan het niet! hulp!), mis ik het wel een beetje.

Het had wel iets: samen in een grote aula zitten zweten op een paar blaadjes papier. Klamme handjes bij de mondelinge examens. Het solidariteitsgevoel van “allemaal in hetzelfde schuitje zitten”. De ontlading na een goed examen. De zwoele avonden op kot (in mijn herinnering vallen examens altijd samen met een hittegolf) die doorgebracht werden met alles behalve blokken. Ganse avonden op een terrasje zitten, terwijl je nog zo gezworen had  maar één glas te drinken. Blokken op een handdoek in het park (dodelijk voor de productiviteit, geloof me).

Dit jaar is mijn eerste examenvrije jaar sinds mensenheugenis (de clt-examens reken ik even niet mee). Het is slecht weer en ik verdrink in het werk. En dan heb ik even heimwee naar mijn studentenbestaan. Meer bepaald naar de tijd dat ik full time student was. De examenperiodes die ik doorsparteld heb terwijl ik al werkte, waren een pak minder leuk.

Aan alle studenten: veel succes gewenst! ‘t Is ideaal blokweer. 😉

Geef bloed

Zondag 14 juni is het internationale dag van de bloedgever. Daarom houden de bloedtransfusiecentra zaterdag 13 juni hun deuren open om zoveel mogelijk zakjes bloed te verzamelen. Zelf heb ik die dag al iets anders in mijn agenda staan, maar dat neemt niet weg dat ik dit initiatief ten volle steun. Er is zelfs een kleine competitie aan gekoppeld op deBloedgroep.be. Leuven en Gent zijn momenteel in een nek aan nek-race verwikkeld. ‘k Hoef niet te zeggen dat ik supporter voor Leuven, zeker? Mensen uit Leuven en omstreken, doe komende zaterdag een extra bloederige duit in het zakje!

bloed geven is bloody great

Sunshine Cleaning is géén komedie

Ik herhaal: Sunshine Cleaning is géén komedie. Wat de kinepolis ook moge beweren, geloof hen niet. Pas op, niet dat het geen goeie film is. Helemaal niet. Ik vond het een zeer beklijvende film die ondanks het zware thema (zelfmoord) toch licht genoeg bleef om mij te bekoren. Een mooi verhaal met goeie acteerprestaties. Alleen viel er niet zo bijster veel te lachen.

Oja, werkmens en ikzelf zijn met open ogen in de reclameval getrapt. We lieten ons allebei verleiden door de Magnum Temptation reclame (dat stukje plezier op een stokje heeft zijn naam niet gestolen). En of het smaakte!

Onslagen van mijn plicht als voorzitter

Het zit erop! En ik ben verdorie blij dat het erop zit. Van zeven uur ‘s ochtends tot zes uur ‘s avonds in de weer zijn voor de luttele som van 23,40 euro, dat put een mens uit. Alles ging vlot. De bijzitters waren heel sympathieke mensen (al zijn er twee bijzitters gewoon niet komen opdagen, foei!) en de taakverdeling verliep vlotjes. Alleen de administratieve formaliteiten bij het afsluiten van het bureau zorgden voor wat stress. Eén kiezer hebben we terug naar huis moeten sturen omdat die op het allerlaatste nippertje kwam stemmen, zonder identiteitsbewijs.

Het minst leuke van heel het verhaal, vond ik het lange wachten op de rechtbank. Van kwart na vier tot zes uur hebben we daar gezeten terwijl de voorzitters en de secretarissen telkens een stoel opgeschoven, dichter naar de computers die onze stemmen zouden registreren. Dat stuk was er voor mij echt te veel aan.

En nu ga ik iets doen aan mijn hevig rommelende maag.