The Wolf of Wallstreet

Als tegengewicht voor een bijzonder kinderrijk weekend (een babyborrel op zaterdag en een familiebijeenkomst bij de ouders van mijn vriend op zondag), gingen mijn vriend en ik naar The Wolf of Wallstreet, de film waarin het woord “fuck” een recordaantal keer voorkomt. Een cocktail van seks, geld en corruptie, wie kan daaraan weerstaan?

Altijd al een fan geweest van Martin Scorsese en deze film is echt fenomenaal. Briljante acteerprestatie van Leonardo Dicaprio ook, niet te geloven dat dezelfde man ooit nog Romeo vertolkt heeft in mijn favoriete Baz Lurhmann film. Het aalgladde hoofdpersonage is immoreel in de overtreffende trap maar met een charme die hem tegelijkertijd aantrekkelijk maakt, hoe verwerpelijk zijn daden ook zijn.

Cinematografisch is The Wolf of Wallstreet een fantastisch werkstuk, al mocht de film voor mij wel wat korter zijn. Meer dan drie uur in het pluche van een cinemazetel doorbrengen, was wat van het goeie te veel. Al heb ik me geen moment verveeld, daar krijg je immers de tijd niet voor, want je wordt gewoon overspoeld door een golf van ongelooflijke gebeurtenissen.

Amper te geloven dat deze non-fictie is, trouwens. Nu, waarschijnlijk heeft Jordan Belfort zijn levensverhaal wel wat opgesmukt, maar toch. Onvoorstelbaar dat iemand zo lang mensen kan oplichten zonder dat er consequenties aan zijn daden verbonden zijn. En dat op het einde boontje om zijn loontje komt, daar ben ik nog niet zo zeker van, want met de inkomsten uit zijn boek en nu de bijhorende film, zal Jordan Belfort er ongetwijfeld opnieuw warmpjes inzetten.

Wie beweerde er ook alweer dat het leven eerlijk was?

Inspiratiegebrek

In tegenstelling tot wat ik had gehoopt, heeft 2014 niet echt veel nieuwe inspiratie gebracht op bloggebied. Mijn leven is lang niet meer zo spannend als het vroeger was (of maak ik mezelf gewoon wijs dat het ooit spannend geweest is?) en ik neem aan dat jullie de eindeloze reeks opsommingen van etentjes met vrienden zo langzamerhand ook wel beu zijn.

Waar is de goeie oude tijd dat hier nog muren instortten of er in de ochtendlijke uren gaten in onze muur ontstonden of ik valselijk beticht werd van laster en eerroof? Ik krijg steeds vaker het gevoel dat ik mezelf eindeloos herhaal en dat de blogposts waar ik het meeste tijd in stop (mijn reisverslagen), het minst gelezen worden. Ik heb geen kinderen om over te bloggen en heb een hekel aan naaien en breien, dus ik vind geen aansluiting bij het steeds verder oprukkende legioen der mamabloggers en creablogs.

Enfin ja, dit moet zowat de eerste keer sinds het ontstaan van deze blog, vele jaren geleden, zijn dat ik serieus overweeg om ermee te stoppen. Want, hoe leuk het ook is, om te kunnen grasduinen in mijn archief en sommige memorabele momenten te kunnen herbeleven, bloggen doe je, hoe je het ook draait of keert, voor een publiek. En dat publiek, daar moet ik eerlijk in zijn, dat is er hier gewoon niet. Geen dialoog met de lezer, nul interactiviteit. Enkel de echoënde stilte van de grote leegte.

Een dagboek kan ik ook bijhouden op mijn eigen harde schijf.

CV’s screenen

Binnenkort gaat één van mijn medewerkers met verdiend pensioen na een lange carrière. Dat betekent niet alleen dat mijn team een hoop ervaring kwijt is, maar ook dat er een plekje vrijkomt voor een nieuwe collega. Een vacature, zoals ze dat zo mooi zeggen!

Vanavond nam ik de CV’s van de sollicitanten door. Opvallend veel jonge mensen met mooie diploma’s die duidelijk moeilijk aan een job geraken en enkel wat interims als werkervaring kunnen voorleggen. Jammer dat na al dat harde studeren voor niet één, maar vaak twee of zelfs meer diploma’s er geen toffe job voor hen is weggelegd. En dan hebben de jongeren bij ons nog geluk dat ze niet in Spanje of Portugal opgegroeid zijn, waar de jeugdwerkloosheid schandalig hoog is.

Maar wie weet, misschien wordt één van deze jonge mensen wel mijn nieuwe collega!

De laatste nieuwjaarsfeestelijkheden

Ja, na de receptie, de nieuwjaarslunch, je kan niet zeggen dat wij niet in de watten gelegd worden op het werk (dubbele ontkenning!). Heerlijk buffet op een toplocatie vlakbij het Koninklijk Paleis. Een enorme verbetering in vergelijking met vorig jaar toen we ergens in een zaal zonder daglicht in een stoffig hotel belandden, alwaar ze ons witte wijn schonken die een jaar of tien te oud was. Niets van dat alles dit jaar. Heel geslaagd feestje in het gezelschap van de beste collega’s ter wereld!

Na al die culinaire uitspattingen werd het tijd om nog eens iets sportiefs te doen. Dus zetten mijn vriend en ik het nieuwe jaar al dansend in met een cursus salsa én bachata! Het is de tweede keer dat we een bachata cursus volgen en deze eerste les was gewoon herhaling van de figuren die we al eerder gezien hadden, dus dat ging vlotjes. De eerste salsales was echter een ander paar mouwen. Ik zag mijn vriend enkele grimassen trekken tijdens het aanleren van de basispassen, dus dat wordt nog spannend de komende lessen. Ik vind het alleszins geweldig dat ik hem na al die jaren eindelijk heb kunnen overtuigen om samen een danscursus te volgen. En kijk, het valt zelfs beter mee dan hij verwacht had!

Watch out, world, binnenkort maken wij samen de dansvloer onveilig op salsafeestjes allerhande!

Een rustig weekend

De bedoeling was om heel veel Spaans te blokken, maar uiteindelijk kwam daar naar slechte gewoonte niet veel van in huis. Ik heb de hete adem van de deadline in mijn nek nodig om uit de startblokken te schieten. Op studeervlak altijd al een uitsteller geweest en dat is met het ouder worden helaas niet verbeterd. Gelukkig beperkt deze slechte eigenschap zich enkel tot mijn studeerprestaties en heb ik er voor andere activiteiten geen problemen mee om dingen op voorhand in te plannen.

Dus gingen we zaterdag een taartje eten op de nieuwjaarsreceptie van de stad Leuven. Helaas vond ik geen beeldje in mijn taart, maar ik won wel en passant een bon van 25 euro voor de INNO. Ik werd door een vriendelijke jongedame van ROB-tv geconfronteerd met drie uitspraken die zogezegd uit de mond van Louis Tobback kwamen. Er zat echter één nepuitspraak tussen en het was mijn taak om die eruit te vissen. Nu moeten jullie weten dat ik het citatenboek van ons aller burgervader naast mijn bed heb liggen, maar momenteel nog niet verder dan de kaft ben geraakt. Dus het koud zweet brak mij al een beetje uit. Gelukkig bleken de twee échte citaten bijzonder makkelijk te detecteren en was ik zonder veel moeite 25 euro rijker. Danku, ROB-tv! Misschien moet ik toch eens proberen naar jullie reportages te kijken.

Zaterdagavond aten mijn vriend en ik een wildmenu bij L’Etoile d’Or voor een gunstprijsje, met dank aan Social Deal. Ik snap eerlijk gezegd niet goed hoe de handelaars voordeel kunnen halen uit het aanbieden van zulke grote kortingen, zeker omdat ik vaak dezelfde handelaars zie terugkeren. Een zaak kan toch amper winst maken op het bedrag dat de klant betaalt minus het percentage dat Social Deal zelf afhoudt van dat bedrag? Maar goed, tegen een lekker etentje met een wildstoofpotje en crème brûlée als dessert, zeggen wij geen neen.

Zondagmiddag ging ik naar de mama en papa van mijn petekindje om zijn allereerste nieuwjaarsbrief in ontvangst te nemen. We lunchten eerst gezellig onder volwassenen, terwijl mijn petekindje zijn middagdutje deed. Ik kreeg een leuke brief in de vorm van de kerstbal, al vermoed ik dat de mama een handje geholpen heeft met het knutselwerk. :-) Mijn petekindje had als cadeautje bij de brief een flesje chocoladejenever voor mij uitgekozen, waar ik uiteraard zeer blij mee ben. Hij demonstreerde ook in één moeite dat hij nu moeiteloos zich kan rechttrekken en op twee benen blijven balanceren. De weg naar de onafhankelijkheid is ingezet!

 

 

2014 kick-off!

En ja, voordat een mens er erg in heeft, is 2014 alweer een paar dagen oud. De eerste dag van het nieuwe jaar, brachten mijn vriend en ik traditioneel door bij mijn ouders in Limburg. Sinds vorig jaar is de afspraak god-zij-dank verzet naar ‘s avonds ipv ‘s middags. Zo heeft het feestvierende volkje toch wat tijd om te recupereren. 😉 Al even traditiegetrouw zaten onze nonkel en tante en wat neven samen met ons rond de gourmetstellen.

Het gesprek ging eerst over de tijdloze honderd van Stubru, vervolgens over de klassiekers uit mijn pa zijn jonge jaren en voordat we er goed en wel erg in hadden passeerden de grootste hits van 2013 youtube-gewijs de revue. Tot mijn grote verbazing hadden mijn neven, die toch wat jaartjes jonger zijn dan ikzelf nog nooit van The Fox van Ylvis gehoord. Say what? WHAT??! SAY WHAATT?? WHAAATT?!!?!! Dat schrijnend gebrek aan kennis over dé viral video van 2013 werd snel geremediëerd. :-)

Als dessert trakteerden mijn vriend en ik op heerlijk nieuwjaarsgebak van Demeestere. Het werd even stil aan tafel, zo werd er gesmikkeld ende gesmuld.

De tweede dag van het nieuwe jaar werd er met de collega’s geklonken op het nieuwe jaar tijdens de nieuwjaarsreceptie. Ik vind het altijd erg leuk om na de kerstvakantie mijn collega’s gelukkig nieuwjaar te kussen en in een ontspannen sfeertje een babbel te kunnen slaan met een glaasje in de hand. Helemaal klaar om er weer in te vliegen!

Na al die drank op de receptie ‘s middags, lastte ik in de namiddag een dutje in, om tegen de avond van de tweede januari in vorm te zijn om iets te gaan eten met onze vrienden uit Lummen die hun kroost bij een babysit hadden achtergelaten. We aten Indisch niet ver van ons appartementje en het smaakte me geweldig goed. Lang leve momo’s!

De eerste echte werkdag verliep rustig. Er waren veel collega’s die vrijdag nog een snipperdag hadden genomen. Het zag er dan ook naar uit dat deze dag geruisloos zou voorbijgaan. Dat was echter buiten de hevige storm gerekend die ‘s avonds over het land trok, een spoor van vernieling achterlatend. Een blikseminslag zette het station van Leuven zonder stroom en maakte dat er lange tijd geen verkeer tussen Brussel en Leuven mogelijk was. En zo strandden mijn vriend en ik de eerste werkdag van het nieuwe jaar in het station van Brussel Noord. Gelukkig werden we twitter-gewijs op de hoogte gehouden van de toestand, want de intercom in onze trein liet het afweten.

Na zo’n drie kwartier gewacht te hebben, besloten we iets te eten te gaan zoeken om onze rommelende magen tot zwijgen te brengen. We vonden een Italiaans restaurant niet ver van het Noordstation dat redelijke pasta serveerde, maar dat buiten ons akelig leeg bleef… Na ons avondmaal bleek Leuven station terug stroom te hebben en konden we onze reis naar huis verder zetten. Blij alvast dat wij niet tot de ongelukkigen hoorden die gestrand waren in de buurt van Aarschot.

Nog één keertje, om het af te leren:

:-)