Rain in Opera Gent

Gisterenavond spoorde ik samen met mijn collega’s naar het mooie Gent. Mijn collega had me uitgenodigd om samen met haar naar de dansvoorstelling Rain te gaan in het prachtige Operagebouw. De tram bracht ons van het station naar de Operabuurt, alwaar we de gietende regen trotseerden om de inwendige mens te versterken met dim sum, tom kha kai soep en rice paper rolls bij Knees to Chin. Het is vreemd, maar hoewel ik vroeger een grote fan was van die rice paper rolls, smaakten ze mij nu wat minder goed. De dim sum waren ook te lang gestoomd (of opnieuw opgewarmd in de microgolfoven), waardoor het deeg papperig was. Gelukkig was de soep wel lekker. Misschien zijn de Brusselse vestigingen gewoon beter?

Na de lunch kregen we als VIP’s nog een drankje aangeboden in de foyer van het operagebouw. En dan was het genieten van de iconische ensemblevoorstelling ‘Rain‘ van Anne Teresa De Keersmaeker. En ja, ik weet dat Anne Teresa tegenwoordig een nogal problematische reputatie heeft, maar deze voorstelling slaagde erin mij dat even te doen vergeten. De combinatie van de verfijnde dansbewegingen van de dansers en de minimalistische muziek van de Amerikaanse componist Steve Reich brachten mij bijna in een trance. Ik weet eerlijk gezegd niet waar ik het meeste van onder de indruk was: de virtuositeit van de dansers of die van de muzikanten. Wat een uithoudingsvermogen langs beide kanten! Er gebeuren in deze voorstelling zoveel dingen tegelijkertijd dat ik deze makkelijk nog twee of drie keer opnieuw zou kunnen zien. Fenomenaal!

Spijtig genoeg was het verboden foto’s en filmpjes te maken tijdens de voorstelling, maar ik kon wel een paar foto’s maken tijdens de curtain call. Een voorstelling die mij nog lang zal bijblijven en die terecht met een staande ovatie werd bekroond.

Het regende nog steeds toen ik de tram naar het station van Gent terug nam. Een passend slot voor deze mooie avond.

Van Terceira naar São Jorge – 28 juli 2023

Opgestaan om 6.50u. De ontbijtmand slaan we vandaag over. We kennen de inhoud ondertussen toch van buiten.

Stipt om 8 uur leveren we onze huurwagen in op de kleine luchthaven van Terceira. Na inspectie van onze wagen door een medewerker van de verhuurfirma, blijkt dat we erin geslaagd zijn geen extra krassen te maken. Hoera!

Helaas blijkt dat we voor niets zo vroeg opgestaan zijn, want het vertrek van onze vlucht is vertraagd van 9.55u naar 10.40u. Oh well, gelukkig hebben we onze laptops bij om de tijd te verdrijven. Na deze vertraging verloopt de vlucht zelf gelukkig vlot. We vangen zelfs tussen de wolken door een glimp van São Jorge op.

Na onze valiezen opgehaald te hebben, wandelen we naar het verhuurkantoor van Autatlantis om onze huurwagen op te halen, een rode Citroën C3 met heel wat schade aan het lakwerk. Een voorafspiegeling van de ongetwijfeld smalle wegen die we op São Jorge zullen treffen.

Omdat we pas om 14u kunnen inchecken in onze verblijfplaats, lunchen we eerst bij Bela Vista Brasil in Velas. Het restaurant zelf heeft een simpel interieur, maar wel, zoals de naam aangeeft, een mooi uitzicht op de oceaan. Op de menukaart treffen we een overdaad aan vleesgerechten aan. En wanneer ik ernaar informeer, blijkt het enige visgerecht op de kaart niet voorhanden. De ober toont ons op zijn smartphone een paar foto’s van de vleesgerechten en uiteindelijk kiezen we voor de biefstuk voor twee personen. En dat blijkt een goede keuze te zijn: het vlees is overheerlijk en wordt geserveerd met frieten, rijst, bonen en salade. Bij ons eten drinken we een lekkere caipirinha.

Na deze bijzonder overvloedige lunch rijden we verder naar Retiro Atlântico, de meest bijzondere verblijfplaats van onze Azorenreis. Voor de eerste keer in ons leven zullen we in een yurt overnachten! En voor mij wordt dat meteen ook de eerste keer dan ik in een tent zal slapen, al valt ons verblijf bij Retiro Atlântico eerder onder de categorie ‘glamping’ te klasseren, want we hebben een aparte sanitair blok met ons eigen toilet, wastafel en douche gelegen naast de yurt.

We arriveren om 13.40 bij Retiro Atlântico, maar moeten nog even wachten tot 14u, omdat de yurt nog niet schoongemaakt is. Stipt om 14u kunnen we inchecken in het gebouw waar zich ook de ontbijtruimte bevindt. Onze yurt is helemaal bovenaan op de steile helling gelegen, wat maakt dat we onze (zware) valiezen de stoffige helling moeten opsleuren. Als beloning voor ons harde werk, krijgen we een prachtig uitzicht op het eiland Pico cadeau. Waw! De yurt zelf is bijzonder luxueus ingericht. Benieuwd of ik hier goed zal slapen!

We laten onze valiezen achter en besluiten met onze huurwagen de zuidkust van São Jorge te verkennen. We stoppen onderweg voor een bezoek aan het schattige Santa Bárbara kerkje in Manadas. Voor één euro per persoon kunnen we ons vergapen aan het prachtig en overvloedige interieur. Wat een ontdekking!

Continue reading →

Cocktails bij Alfalfa

Door een onzorgvuldigheid van mijn kant, was ik vergeten dat ons Ultimas-vriendinnengroepje van drie deze namiddag iets zou gaan drinken om te klinken op de grote reis van onze vriendin. Onze vriendin is van Armeense afkomst en neemt een half jaar onbetaald verlof om de wereld rond te reizen en haar familieleden te ontmoeten in Zwitserland, Armenië, Canada en de VS. Ik had ondertussen echter om 17u een doktersafspraak in Leuven ingepland om toch eens naar mijn pijnlijke arm te laten kijken (alhoewel er ondertussen duidelijk progressie waarneembaar is). Agendaconflict dus.

Gelukkig slaagden we er alsnog in last minute iets te regelen, want ik wilde graag onze vriendin nog zien voor haar vertrek dit weekend. Mijn vriendin zou vanuit Brussel langs Leuven sporen en ik zou haar om 18u in het station opwachten voor een gezamenlijk drankje. Dit zonder onze derde vriendin die helaas een andere verplichting had. En zo belandden we met ons tweetjes bij Alfalfa, waar we onder het genot van een cocktails spraken over haar reisplannen en de plaats van de vrouw in de samenleving. Ik ben alvast benieuwd naar de fantastische verhalen die ze ongetwijfeld te vertellen zal hebben bij haar terugkeer.

Inspiratiesessie met Christoph Busch

Tot mijn grote vreugde was de mobiliteit in mijn geplaagde linkerarm deze maandag voldoende hersteld om mijn gsm vast te houden, terwijl ik zorgde voor de inleiding van de inspiratiesessie. Toegegeven, er was nog een lichte trilling waarneembaar, maar ik merk dat het elke dag een stuk beter gaat. Ondertussen kan ik mijn arm weer bijna boven mijn hoofd tillen. Heel blij trouwens dat ik de eer had spreker Christoph Busch, directeur van het Hannah Arendt Instituut, aan te kondigen. Eerst zou een andere collega van het management dit doen, maar last minute moest hij afhaken, waardoor de eer mij te beurt viel.

En amai, lang geleden dat een spreker mij nog zo heeft weten te boeien. Normaal is er altijd wel een moment dat mijn aandacht dreigt te verslappen tijdens zo’n lezing, maar Christoph Busch wist te boeien van begin tot einde. Het onderwerp van zijn toelichting was dan ook brandend actueel: hoe toch zorgen voor verbinding in deze tijden van desinformatie en polarisatie. Een echt eenduidig antwoord kregen we niet, maar de tendensen zelf benoemen, is de eerste stap om te werken aan verbinding.

Ooit in een ver verleden moest ik een boek van Hannah Arendt lezen voor een cursus filosofie. Veel is daar echter niet van blijven plakken, dus misschien is het tijd om mij opnieuw te verdiepen in het werk van deze dame, die waarschijnlijk de huidige acties van de staat Israël ten zeerste zou veroordelen.

Open Monumentendag in Leuven

Heerlijk om op een mooie zonnige dag door je eigen stad te kuieren en toch weer nieuwe dingen te ontdekken. Bijzonder aangenaam verrast door het prachtige laatgotische koorgestoelte van de Sint-Geertruikerk. En we maakten ook kennis met de vele faciliteiten van de Maakleerplek, zoals het naaiatelier, de repair hub en het high tech lab met zijn 3D-printers.

Mosselen!

Een beetje troost in pijnlijke tijden.

Business lunch bij Al Posto Guisto

Deze middag had ik een belangrijke business lunch met één van mijn nieuwe teamverantwoordelijken. Gelukkig was mijn vriend net op tijd in Leuven om mij te helpen aankleden, zodat ik tijdig de trein kon nemen voor mijn eerste vergadering van de dag.

Na een eerdere uitstekende ervaring bij Al Posto Giusto, viel de spaghetti carbonara mij echter tegen. Ik miste een rauw ei en de saus was gewoonweg veel te zout. Dik spijt dat ik niet opnieuw voor de pasta met zeevruchten was gegaan. Gelukkig maakte de verwenkoffie (verwenthee in mijn geval) veel goed. Chocolade helpt tegen alles, nietwaar? Verder hadden we een heel fijn en constructief gesprek. Een goede opstart van onze samenwerking.

En ik vond in de namiddag zelfs nog een beetje wilskracht om de pijn te verbijten en naar het afscheid van drie collega’s te gaan (twee collega’s hadden een andere job gevonden en de derde ging met pensioen), want ik zou het doodjammer vinden, mocht ik dat gemist hebben. Al hield ik het bij één drankje en nam ik veel sneller afscheid dan ik normaal zou doen.

Blokkering

Deze ochtend opgestaan met een arm die nog minder goed functioneerde dan gisteren. Mijn linkerarm is nu bijna volledig geblokkeerd, ik kan hem nog amper optillen, laat staan dat ik hem op mijn hoofd kan leggen of achter mijn rug kan krijgen. Dus slikte ik een pijnstiller, haalde ik heksentoeren uit om aangekleed te geraken met slechts één goed functionerende arm en beet ik door, want ik had een aantal belangrijke vergaderingen vandaag die ik moest voorzitten. Al kostte het me tijdens die vergaderingen merkbaar meer moeite om me te concentreren dan anders. Gelukkig was er deze middag een klein lichtpuntje: een lunch in ons bedrijfsrestaurant met een goede vriend die nu in hetzelfde gebouw werkt als ik.

Aangezien mijn arm naarmate de dag vorderde steeds verder dienst weigerde, besloot ik toch maar de hulptroepen in te roepen en naar mijn vriend te bellen die normaal dit weekend in Genève zou blijven. Kwestie van wat assistentie te hebben bij het aankleden en mijn haar opsteken. Morgenvroeg landt hij in België.

Mijn afspraak ‘s avonds met een vriendin heb ik noodgedwongen afgezegd, wegens liever thuis in alle stilte pijn lijden achter mijn computerscherm. Een geluk bij een ongeluk: er was iets misgegaan bij de reservatie. Alhoewel ik een bevestiging via e-mail ontvangen had van mijn reservatie voor twee personen bij My Thai, merkte mijn vriendin dat op hun website stond dat ze deze week met vakantie waren. Zeer vreemd. Paar keer proberen bellen, maar aangezien er niemand opnam, ging ik ervan uit dat de reservatie per abuis bevestigd was. Een reden te meer om onze afspraak te verzetten naar een beter tijdstip.

Pijn

Deze ochtend opgestaan met een pijnlijke linkerarm. Verkeerd gelegen, was mijn eerste reactie, maar de pijn lijkt momenteel alleen maar te verergeren en ondertussen kan ik mijn arm nog amper opheffen, waardoor bepaalde anders voor de hand liggende handelingen zoals een BH dicht doen en mijn haar opsteken opeens een hele uitdaging worden met een half functionerende arm. Laat ons hopen dat dit snel over gaan, want ik voel mij stevig gehandicapt.

Laatste dag op Terceira – 27 juli 2023

Net als de vorige dagen ontbijten we aan het zwembad met uitzicht op de Atlantische oceaan. Eerlijk, de inhoud van de ontbijtmand begint een beetje eentonig te worden. We kijken dus uit naar een ander ontbijt morgen op het eiland São Jorge.

Na het ontbijt gooien we onze zwemspullen in de huurwagen en rijden we naar Sao Mateus da Calheta, dat een openlucht zwembad heeft. Het zwembad trekt ons niet echt aan, dus rijden we door naar de volgende potentiële zwemplek: de zona balnear das Cinco Ribeiras. Een heel bijzondere plek om te zwemmen tussen de zwarte lavarotsen. We stappen uit om wat foto’s te nemen, maar houden het voorlopig droog.

We rijden door Santa Barbara naar Doze Ribeiras waar we stoppen om de kerk te bewonderen en de Império do Divino Espírito Santo. Die Império do Divino Espírito Santo is een bijzonder mooi versierd gebouw gewijd aan de cultus van de Heilige Geest die typisch is voor de Azoren. Hoe deze cultus exact ontstaan is, is niet helemaal duidelijk, maar je treft dit soort architectuur overal in de Azoren aan.

We rijden verder en worden even later getrakteerd op onze eerste regenbui van de vakantie. Niet geheel onverwacht, want er is natuurlijk een reden dat de Azoren zo prachtig groen zijn. Gelukkig zitten wij in de wagen! We komen langs een prachtige kronkelende weg die ons door een bos voert vol bomen met kronkelige stammen. Als in een sprookje!

We stoppen even bij de Farol da Serreta, maar aangezien daar niet veel te zien valt, rijden we door naar de Miradouro Ponta da Serreta. We parkeren er onze wagen tussen de locals en trekken onze regenjassen aan. Aan de voet van een schitterende steile rots staan de lokale mannen te vissen, terwijl de vrouwen de eettafel dekken, zich niets aantrekkend van het wisselvallige weer. De vis wordt ter plekke schoongemaakt en gegrild op de barbecue. Verser dan dat kan het niet.