Het bericht kwam niet bepaald als een verrassing. Integendeel, ik zat erop te wachten, maar hoopte tegen beter weten in op een andere uitkomst. Zeer jammer voor mijn voormalige team, maar goed, uiteindelijk ben ik van het principe dat mensen hun dromen moeten volgen. Zelfs al komt dat in dit geval zeer slecht uit voor mijn bedrijf, mijn afdeling en mezelf. Niets aan te doen. Ook dit probleem zullen we wel weer opgelost krijgen.
werk
Twee uur sporen
Voor een gesprek van nog geen kwartier. Maar goed, een ontslaggesprek moet je natuurlijk persoonlijk doen. En zelfs al wist ik dat dit de juiste beslissing was voor alle betrokken partijen, het blijft een moeilijke boodschap om te brengen. Al ging de persoon er verbazingwekkend goed mee om. Geen tranen, geen ongeloof, geen shock,… De boodschap kwam duidelijk niet geheel onverwacht. De persoon gaf zonder morren sleutels en computer af en liet na het bijeen pakken van zijn spullen de werkbureau vlekkeloos achter. Op mijn vraag of de persoon begeleiding nodig had om naar huis te gaan, werd ik verzekerd dat dit niet nodig was.
En zo was ik tegen het middaguur alweer thuis. Wel met het gevoel dat heel deze situatie voorkomen had kunnen worden. Maar goed, we maken allemaal fouten, nietwaar?
Afscheidslunch bij Humphrey
Toch handig zo’n blog. Dankzij de zoekfunctie kon ik pijlsnel achterhalen dat ik een kleine vier jaar geleden ook een afscheid vierde met collega’s op het terras van Humphrey. Ditmaal zat ik echter met drie andere dames aan tafel om afscheid te nemen van een sympathieke collega die ik in het verleden nog zelf geselecteerd heb. Ondertussen al vijf jaar geleden, niet te geloven… Ik zie haar nog zó voor me zitten tijdens dat sollicitatiegesprek en nu slaat ze haar vleugels uit en kiest ze resoluut voor een andere richting. Mooi om te zien hoe ze gegroeid is de jaren dat ze bij ons gewerkt heeft.
Het weer zat niet echt mee, gelukkig hield de terrasoverkapping ons droog terwijl de regen over Brussel neerdaalde. Ondanks het feit dat er amper drie tafeltjes bezet waren op het terras, moesten we bijna drie kwartier (vijfenveertig minuten!) wachten op ons eten. Om dan te moeten vaststellen dat mijn collega’s amper drie asperges op hun bord gekregen hadden (en neen, ze hadden geen voorgerecht besteld). Was ik blij dat ik vis had besteld, want met drie asperges heb ik echt niet gegeten… Helemaal op het einde van de maaltijd kwam de ober vragen of mijn tafelgenoten nog wat extra asperges wilden. Euh, ja, uiteraard! Heel zuinigjes kregen ze elk nog één asperge. Sorry, maar voor zo’n minimaal gerecht is 22 euro echt te veel aangerekend, zelfs al kregen mijn collega’s daar een fancy broodje bij. Ik denk niet dat ik nog snel zal terugkeren naar Humphrey…
Tijdens de lunch volgden we met een half oog en oor het vragenuurtje dat ons bedrijf via teams organiseerde. Het was een ietwat saai onderwerp, dus veel misten we niet… We haalden herinneringen op en klonken op het succes van onze collega, die vooraleer aan haar nieuwe uitdaging te beginnen, eerst nog een taalcursus in Barcelona gaat volgen. JALOERS!
Gelukkig vulde de pasta van Convento Food die mijn vriend en ik ‘s avonds aten een beetje meer dan deze ietwat magere lunch.
10.000 stappen: fail
Sinds 3 mei doet ons bedrijf mee aan No steps no glory, een actie om minstens tienduizend stappen per dag te halen. Omdat ik tijdens de werkweek merkelijk minder beweeg dan vroeger (al die verplaatsingen van de ene naar de andere vergaderzaal vallen weg), schreef ik me enthousiast in voor dit initiatief. Voordeel is dat ik tegelijkertijd mijn stappen ook kan laten meetellen voor De Roze Mars.
Vandaag had ik mijn één uur middagpauze nodig om een vergadering voor te bereiden waarvoor de stukken pas zondagnamiddag (!) waren doorgestuurd, dus kon ik geen middagwandeling maken. Om dat te compenseren trok ik vanavond welgemutst mijn wandelschoenen aan om een aantal meter verder te stranden op het Martelarenplein, alwaar ik twee collega’s op een terrasje aantrof. En tja, wie kan de lokroep van een terrasje met sympathieke collega’s weerstaan? En die arme horeca moeten we toch ook steunen, nietwaar?
In plaats van te wandelen, zat ik dus anderhalf uur op een terras. Zo gaan we nooit aan die 10.000 stappen per dag geraken, he!
Als uitsmijter de zonsondergang van vandaag:
Tapas van De 3 Tonghen
Alweer een zot drukke werkweek achter de rug. Doordat de werkdruk zo hoog ligt, lijkt het alsof ik tegenwoordig alleen nog maar werk, eet, puzzel, wandel en slaap. Ik kan me amper nog voorstellen hoe ik er vroeger zoveel hobby’s op kon nahouden. Nu knipper ik twee keer met mijn ogen en de werkweek is alweer om. En zelfs al werk ik nu structureel op zondagavond dan nog geraak ik die stroom e-mails niet de baas…
Enfin, reden genoeg om vrijdag onze ingevroren margarita van El Sombrero te laten ontdooien en te klinken op het weekend en mijn mooie bloeiende orchideeën.
En bij zo’n aperitief hoort natuurlijk een heerlijk aperitiefbord van De 3 Tonghen!
Gevolgd door een heerlijke vitello tonnato:
En tataki van tonijn met zeewiersalade en opgelegde gember:
En we sloten de maaltijd af met gevulde courgette:
En ook de zon vierde mee dat het weekend was!
Anderhalf uur later…
Hadden mijn collega’s net het eerste agendapunt afgehandeld en voelde ik me zwaar gefaald als voorzitter van de vergadering. Nochtans had ik bij de start van de vergadering iedereen op het hart gedrukt ernaar te streven efficiënt te vergaderingen. Niemand wil graag op een vrijdagavond overuren kloppen. Maar helaas, het eerste agendapunt was een mastodont waarbij steeds nieuwe te bespreken punten opdoken en ondanks mijn pogingen om de deelnemers tot spoed aan te sporen, was het opeens 17u en stonden er op dat moment nog zes (6!) andere punten op de agenda.
Dus zat er weinig anders op dan de vergadering te verdagen naar volgende week. Sommige deelnemers moesten immers hun kinderen in de opvang gaan ophalen. En het was duidelijk dat de meeste deelnemers (net als ikzelf) naar het weekend snakten.
Een onbevredigend einde van alweer een ongelooflijk drukke werkweek.
A Very Important Meeting
Deze namiddag zat ik in een meeting met onze MP, mister JJ himself. Die, na wat ongetwijfeld een heel onaangenaam overlegcomité moet geweest zijn, nog redelijk opgewekt voor de dag kwam. Waarschijnlijk blij dat hij eens in een meeting zat waar het beruchte C-woord niet de orde van de dag was.
En zo heb ik nog eens een namiddagje in Brussel doorgebracht. Altijd een goed excuus om wat paaseitjes van Neuhaus te kopen!
Slecht nieuws
Alweer een mail met slecht nieuws aan de collega’s moeten versturen. Na het plotse overlijden van de vader van een collega twee weken geleden, moest ik ditmaal de boodschap brengen dat één van de collega’s getroffen is door borstkanker. De collega in kwestie klonk, gezien de omstandigheden, nog vrij goed aan de telefoon. Wellicht was het nieuws nog niet volledig bij haar doorgedrongen. In zulke omstandigheden voel ik me altijd machteloos, want wat kan je meer zeggen dan: we denk aan jou en duimen voor jou. Hopelijk verloopt de behandeling vlot en heeft ze niet te veel last van bijwerkingen. En kan ze wat moed putten uit het bloemetje dat ik namens de collega’s zal sturen.
Roger Raveel in BOZAR
Doordat de hallucinante vergadering dubbel zo lang duurde dan gepland, had ik geen tijd meer om vóór ons tijdslot van 19.00u nog snel iets te eten. Maar geen erg, de retrospectieve gewijd aan het werk van Roger Raveel in BOZAR slaagde er moeiteloos in mijn aandacht weg te leiden van mijn rammelende maag. Echt een zeer mooi overzicht van de interessantste jaren uit de carrière van één van de belangrijkste Belgische schilders van de tweede helft van de 20e eeuw.
Ik deel graag enkele van de werken die er voor mij uitsprongen:
Persoonlijk niet zo’n fan van vogels in te kleine kooitjes. Ik hoop dat ze na deze tentoonstelling terug mogen keren naar een grote volière.
In sommige zalen was het naar mijn aanvoelen net iets té druk om volledig veilig te zijn. Maar da’s eigen aan een vernissage natuurlijk. Zoveel mensen die elkaar al lang niet meer gezien hebben, dan is het moeilijk om de neiging te onderdrukken om een babbel te slaan.
Niet twijfelen, gewoon gaan! Het zal er op normale tijdstippen ongetwijfeld rustiger zijn.
Hallucinant
Speciaal naar Brussel getreind voor een ultieme verzoeningspoging met één van onze opdrachtnemers. De vergadering die initieel één uur zou duren, duurde er uiteindelijk twee en eerlijk, we hadden er ons ook op vijf minuten vanaf kunnen maken. De opdrachtnemer toonde geen enkel begrip voor de moeilijke situatie waarin hij ons plaatste. Ondanks onze pogingen om hem de problemen waarvoor hij ons plaatste in het lang en in het breed uit te leggen, weigerde hij zich klantvriendelijk op te stellen en zich in te zetten om tot een voor alle partijen aanvaardbaar compromis te komen. Wij bleven pogingen doen om begrip bij hem op te wekken voor onze situatie, hij bleef halsstarrig vasthouden aan zijn zienswijze. Enfin, dit is alleszins een vergadering die ik niet licht zal vergeten. Klantvriendelijkheid nul. Onvoorstelbaar.
PS: Fotootje van een indrukwekkende Brusselse werf om de gedachten wat te verzetten.
