Op stap in Leuven met een dertienjarige

Serieus, ik maar denken dat zo’n pubermeisje veeeeel slaap nodig heeft en zeker minstens tot negen uur in bed zou blijven liggen. Nope, om zeven (7!) stond de jongedame op om vervolgens gezellig zo’n anderhalf uur gebruik te maken van de wifi op ons appartement om door tiktok te scrollen. Amai, ik wou dat ik zo weinig slaap nodig had. 😉 Nu, gelukkig hadden we goede afspraken gemaakt en gunde ze mij nog wat extra slaap. Iedereen weet dat ik last heb van een ochtendhumeur!

Blijkbaar wordt een mens hongerig van al dat scrollen door social media, want mijn lieve gast kon niet wachten om te vertrekken naar Leo Pancakes. En eerlijk, ik had ook enorm veel zin in een dikke stapel American pancakes! We wandelden langs de Vaartkom naar de Mechelsestraat en slaagden erin een plekje op het terras te veroveren. Mijn gast ging voor de chocolate drops en ikzelf voor de Bolatelli (met burrata, verse vijg en pistache). En zelfs al hadden we een extra ommetje gemaakt om zeker genoeg honger te hebben, toch slaagden we er niet in alles op te krijgen.

Na deze uitgebreide brunch wandelden we naar de Grote Markt, waar we een kleine fotoshoot hielden in de houten LEUVEN-letters, daar neergezet om reclame te maken voor het WK wielrennen. Ik had speciaal voor de gelegenheid mijn digitale reflex nog eens boven gehaald. Want eerlijk: zo’n smartphone camera maakt tegenwoordig al aardig goeie foto’s en weegt een pak minder dan zo’n zware digitale reflex met aparte flits.

Om 12u hadden we gereserveerd voor de hololens-ervaring in de Sint-Pieterskerk. Maar, amai, die dingen werken toch niet goed. Mijn eerste hololens ben ik gaan inruilen en ook de tweede werkte maar half, maar ik had geen zin om hem nogmaals te gaan ruilen. Denk dat er een probleem was met de kalibratie, maar goed, ik had het al eens gedaan en gelukkig werkte de hololens van mijn jonge vriendin wel ok.

Eigenlijk is de Sint-Pieterskerk mooi genoeg om zonder augmented reality te bewonderen en volstaat de ipad als je wat extra uitleg wil bij de bijzondere kunstwerken in de kerk. Ik denk alleszins niet dat ik nog gasten zal uitnodigen voor de hololens-ervaring.

Na ons bezoek aan de prachtig gerestaureerde Sint-Pieterskerk wandelden we op ons gemak naar de Kruidtuin, onderweg onze ogen open houdend voor leuke plekken om foto’s te nemen. We maakten een kleine omweg langs het Janseniuspark om vervolgens de genieten van de mooie Kruidtuin. We bezochten alle serres en maakten van de mooie achtergrond gebruik om nog wat tiktok video’s te maken. Ditmaal bleef ik veilig achter de camera. 😉

De pannenkoekenbrunch had ons net niet voldoende energie opgeleverd om tot ‘s avonds toe te komen, dus trokken we na ons bezoek aan de Kruidtuin naar Elisa by JAVA Coffee voor een drie-uurtje. We dronken smoothies en huisgemaakte icetea en mijn gast werkte nog een gans stuk cake binnen. Die jonge lichamen verbranden al die calorieën voor sneller, he. 😉

We gingen even piepen bij de velodroom in de Brusselsestraat, testten de knijpkracht van onze handen (blijkbaar zit ik voor mijn leeftijd in het 70e percentiel, waar ik best wel tevreden mee ben) en deden mee aan een kleine gezondheidsquiz. Uiteraard won mijn jonge vriendin prompt een boek over wielrennen in Leuven door zonder aarzelen het antwoord te geven op de vraag ‘Wat is het gemiddeld aantal stappen per dag dat aanbevolen wordt om gezond te blijven?’ Zelf mocht ik raden hoeveel klontjes suiker er in een blikje frisdrank zitten. Ik zat er twee klontjes naast en kreeg als troostprijs een drinkbus. Al maar goed, want anders had ik met twee zware boeken moeten sleuren die niet in mijn kleine rugzakje pasten.

Tijd om te gaan shoppen: ik had namelijk nog een sjaal nodig voor mijn geplande business trip naar Tallinn de volgende dag. De weersvoorspellingen zagen er niet zo denderend uit voor Tallinn en ik wilde graag een elegante sjaal die bij mijn gloednieuwe rode jas zou passen. Ik vond een mooie sjaal met een zebramotiefje in de Veritas en kon me vervolgens helemaal wijden aan de shopuitspattingen van mijn vriendinnetje. Al bleven die uitspattingen beperkt tot een collectie dunne zilveren ringen van acht euro, aan elke vinger minstens eentje, want ze moest haar aankopen met haar zakgeld betalen. 😉 De aankoop in kwestie moest ook geheim blijven, want haar mama was geen fan. Gelukkig ben ik super goed in het houden van geheimen!

We dropten al onze aanwinsten op mijn appartement en wandelden vervolgens naar de 3 Tonghen, waar we hadden afgesproken met de ouders en de broer van mijn gast voor het avondmaal. Tapas zijn altijd tof, nietwaar? En ja, het werd een supergezellige avond met méér dan genoeg tapas. De tapas werden in gangen geserveerd en de laatste gang kregen we zelfs niet meer op. En oja, de geheime aankoop van de ringen werd al onthuld bij het aperitief. Ik denk niet dat ik zo’n eerlijke puber was in mijn jonge jaren. 😉

Beetje tegenvallende margarita: veel ijs, weinig margarita:

Tataki van tonijn met opgelegde gember, zeewiersalade en soja-sesamolie:

Aperitiefplank:

Pijlinktvisjes:

Patatas bravas en albondigas:

Na het eten nam ik afscheid van mijn jonge gast, die samen met haar broer en vader naar de Leuvense kermis trok, terwijl haar mama met mij naar het appartement meewandelde om haar spullen op te halen. Gaf ons de gelegenheid om op het gemak wat bij te praten.

Een logeerpartijtje dat voor herhaling vatbaar is, wat mij betreft!

Eenhoorns op TikTok

Dit weekend kwam de dochter van een goeie vriendin van mij logeren. De belofte voor het slaappartijtje dateerde al van een tijdje geleden, maar nu hadden we eindelijk een datum geprikt. Bijna gooide een last minute business trip naar Tallinn roet in het eten, maar het euvel werd opgelost door onze afspraak met een dag te vervroegen. Wat mij deze vrijdag een beetje onder stress zette, want ik moest op tijd in het station zijn om mijn gast op te halen en tegelijkertijd moest ik nog een heleboel mails verwerken alvorens ik zondag op het vliegtuig naar Tallinn kon stappen. Ik stond dus met iet of wat verhoogde hartslag te wachten op het perron, maar gelukkig was mijn dertienjarige gast zo chill dat ze het geen probleem vond dat ik nog snel een mail of twee beantwoordde, voordat ik me helemaal aan haar kon wijden.

First things first: food and drinks. We bestelden onze favoriete sashimi en sushirolls bij Kintsugi (ja, ik at twee keer sushi op één week en néén, ik vind dat geen probleem, ik kan gerust elke dag sushi eten) en begaven ons vervolgens naar de winkel om wat inkopen te doen. Ik heb buiten gefilterd kraantjeswater niets in huis wat een dertienjarige op gebied van drank kan bekoren en we misten ook wat snacks om te knabbelen na de maaltijd. Al betwijfelde ik of we nog wel veel honger zouden hebben na het verorberen van al de sushi die we besteld hadden.

Na ons uiterste best gedaan te hebben om al de bovenstaande sushi binnen te werken (niet gelukt uiteraard), lakten we onze nagels. Ik had niet meer de tijd gevonden om hippe nagellakkleurtjes te gaan kopen, dus hield ik het maar bij knalrood, een klassieker die nog altijd niet uit de mode is. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik deze kleur voor een jong meisje iets minder geschikt vindt. Mijn gast vond het alleszins allemaal fantastisch. Tijdens het nagels lakken speelden we black stories. Want welke dertienjarige houd niet van mysteries met een macaber kantje?

Daarna trokken we onze eenhoorn onesies aan om wat doldwaze tiktok dansjes te doen. Het resultaat van deze dansjes blijft hopelijk goed verstopt in de uithoeken van het internet. Gelukkig staat de account van mijn dertienjarige gast op privé ingesteld. 😉 Mijn onesie bleek een maat of twee te groot, wat voor extra hilariteit zorgde en amai, van al dat springen en dansen kreeg ik het stevig warm. Ideaal voor koude winteravonden, zo’n onesie, minder geschikt voor actieve nazomeravonden.

De rest van de avond speelden we spelletjes. Risk viel niet echt in de smaak bij mijn gast en na een spelbeurt of vijf gaven we er de brui aan. Exploding Kittens blijft een daarentegen een grote hit bij jong en oud.

Uiteindelijk lagen we om 1 uur in bed. Fijn om nog eens het kind in mezelf boven te halen.

Sushi at Goofball’s

Ik denk dat we ondertussen van een echte sushi-traditie mogen spreken, daar in de tuin van Goofball and friends! De zon zorgde voor een zalig nazomerweertje. Dé ideale gelegenheid om de magnum fles rosé boven te halen die mijn vriend en ik een tijdje geleden cadeau hadden gekregen. En óf dat wijntje vlotjes binnen ging! De ideale combinatie met de sushi van Kintsugi!

Straatbuffet op de Bruul

Zaterdagavond had ik afgesproken met mijn kameraad en zijn oudste dochter om samen iets te eten op het voormalige foodtruckfestival/foodtruck fiesta, nu omgedoopt tot Straatbuffet. Yep, de foodtrucks keerden na een uitstapje naar het Hooverplein terug naar hun oorspronkelijke locatie.

En ja, ik ging uiteraard weer aanschuiven in de gigantisch lange wachtrij bij Table d’Ho. Ik denk dat de organisatie de opkomst van hongerige Leuvenaars iet of wat onderschat had, want er waren een aantal foodtrucks die vrijdagavond al helemaal uitverkocht waren en dus deze zaterdag niet meer op de Bruul stonden. Gevolg: nog langere wachtrijen bij de andere foodtrucks en populaire gerechten die al veel te vroeg uitverkocht waren.

Na meer dan een half uur aanschuiven, slaagde ik erin een portie 떡볶이 (tteokbokki) te bemachtigen. Mijn kameraad had minder geluk, het buikspek waarop hij zijn oog had laten vallen, was helaas uitverkocht. We smikkelden met zijn drietjes onze buit op op een picknickdekentje van mijn kameraad. Tijdens de maaltijd ik luisterde naar de verhalen van zijn dochter, die dit jaar voor het eerst op internaat gaat. Ze klonk na drie dagen school alvast enthousiast. Laat ons hopen dat dat zo blijft…

Na het eten besloten we andere oorden op te zoeken. Het was ons een beetje té druk op de Bruul en het leek ons leuker iets te kunnen drinken zittend aan een tafel. Bovendien had de dochter nog zin in een dessert en waren de foodtrucks die desserts aanboden allemaal uitverkocht. Gelukkig vonden we een gezellig plekje op het terras van Bar Florida, alwaar we klonken op een succesvol schooljaar voor de dochter en genoten van een paar heerlijke cocktails (ik) en biertjes (mijn kameraad). De avond sloot ik af met een glaasje rosé champagne. Want elke reden is goed om de bubbels boven te halen.

Sushi in Wijgmaal

Vrijdagavond bestelden mijn vriend en ik sushi bij Kintsugi om vervolgens met sushischotels en al de taxi te nemen naar het huis van onze vrienden in Wijgmaal. Hun oudste zoon is immers een grote sushiliefhebber en in Wijgmaal is er spijtig genoeg geen sushirestaurant. Uiteraard speelden mijn vriend en ik graag sushileverancier aan huis. Vooral omdat onze vrienden weer voor een uitstekend aperitiefje hadden gezorgd: heerlijke rosé schuimwijn uit Italië. Een lekker souvenir van hun vakantie. De aperitiefhapjes smaakten ook, maar wellicht hadden we die beter voor een ander moment bewaard, want we slaagden er met zijn vijven (de jongste zoon paste voor de sushi) niet in om de sushi-overdaad op te krijgen. Oh well, de dag nadien is sushi ook nog lekker, nietwaar?

We bleven naar goeie gewoonte weer veel te lang plakken en ik geef toe, dat laatste (veel te volle) glas wijn was er wellicht te veel aan… Zeker omdat we op zaterdagochtend vroeg uit de veren moesten om op tijd in Bokrijk te zijn voor de familiebijeenkomst van mijn vriend. Maar hey, het was dikke fun!

Vrolijke vrienden in het wereldcafé en bij Nirvana Kitchen

Woensdag was zowel voor mezelf als mijn vriend onze eerste werkdag na onze vakantie. We waren sowieso niet van plan al meteen vanaf de eerste dag lange uren te kloppen, maar doen zondagavond onze vrienden uit de Pinte lieten weten dat ze woensdag met hun twee dochters een dagje Leuven gepland hadden, hadden we meteen een goeie reden om op tijd te stoppen met werken, want het was al van januari 2020 (damn you, corona!) geleden dat we elkaar nog eens gezien hadden. Hun twee dochters herinnerden ons zelfs niet meer…

We spraken af rond 17u en wandelden samen van het Martelarenplein naar het Wereldcafé op het Helleputteplein. Amai, zo flink dat die jongedames (vier en zeven jaar) waren. Ze stapten na een hele namiddag wandelen doorheen leven, zonder zagen opnieuw gans de Bondgenotenlaan af. Ze waren blijkbaar goed getraind tijdens hun voorbije vakantie in Oostenrijk, waar ze samen de bergen in trokken. Maar ik ken toch veel kinderen die een zaag zouden spannen in dezelfde omstandigheden.

Omdat mijn vriend en ik die avond al een afspraak hadden om te dineren met onze kameraad met wie we in een ver verleden tijd doorbrachten in Singapore, hielden we het bij een drankje op het gezellige terras. De bediening verliep iet of wat chaotisch, maar de vrijwilligers van het Wereldcafé maakten dat dubbel en dik goed door hun vriendelijkheid en spontaneïteit. De eetkaart was beperkter dan ik mij herinnerde, maar de spaghetti viel gelukkig enorm in de smaak bij onze twee jongedames. Zo fijn dat het lukte om twee uurtjes samen met onze vrienden door te brengen.

Na dit aperitiefje namen mijn vriend en ik afscheid van onze vrienden en wandelden we naar Nirvana Kitchen op het Ladeuzeplein voor de afspraak met onze kameraad. Geheel onverwacht kwamen we in de Muntstraat mijn vriendin en haar gezin tegen, die ook van een terrasje aan het genieten waren. Zo tof om haar man en kinderen nog eens in ‘t echt te zien! We konden helaas niet lang blijven praten, maar het is altijd leuk om zo onverwacht bekenden tegen het lijf te lopen.

Mijn vriend en ik waren een paar minuten vóór onze vriend in het restaurant. En… Amai, wat een transformatie! Hij had ons al via whatsapp laten weten dat hij om wille van gezondheidsredenen (zeer hoog risico op diabetes) 40 (veertig!) kilo was kwijtgespeeld tijdens de coronacrisis. Maar een goed beeld van zijn nieuwe look kon ik me op voorhand niet echt vormen. Waw, hij zag er fantastisch uit! Ben blij voor hem dat hij nu wat gezonder door het leven gaat en dat het risico om diabeet te worden voorlopig onder controle is. Heel knap!

Dus om dat te vieren, kozen we een restaurant uit met gezonde vegetarische gerechten op de kaart. We zondigden wel een beetje met het aperitief en het flesje wijn, maar dat mocht wel voor één keer. Uiteindelijk hadden we elkaar al veel te lang niet meer gezien. Heel erg tevreden met mijn restaurantkeuze, trouwens. Amai, wat een contrast met de andere Indische restaurants in Leuven. Alle gerechten waren tot in de puntjes afgewerkt en bijzonder smakelijk. Oprecht genoten van mijn vegetarische thali.

Samosa & dahi vada:

Dal makhni, baingan bharta, palak paneer, rauwe banaan en zoete aardappelen kofta curry, peas pulao, butter naan en papadum:

Mishti Doi (een traditioneel Bengalees dessert bestaande uit caramel yoghurt met pistachenootjes):

Na de maaltijd zakten we voor een laatste drankje af naar de bar van Pentahotel, waar onze kameraad een kamer geboekt had. Ik was meer vermoeid dat verwacht na deze eerste werkdag, dus erg laat maakten we het neit.

Zo fijn om ons sociaal leven weer te kunnen aanzwengelen!

Superdag in zonnig Leuven

Mijn vriend en ik prikten deze datum tijdens ons vorige uitstapje met onze vrienden in Zichem. Een beetje ervan uitgaande dat we het ergste van de Belgische zomer van 2021 ondertussen al achter de rug hadden. Wisten wij veel dat de Demer, die op het moment van onze wandeling al extreem hoog stond, een paar dagen later effectief buiten haar oevers zou treden tijdens de ergste overstromingen in decennia. En ook de rest van de zomer van 2021 bleef het onstabiel kwakkelweer, waaraan mijn vriend en ik grotendeels ontsnapten door naar de Algarve te reizen.

Maar kijk, wonder boven wonder: dinsdag 24 augustus werden mijn vriend en ik wakker met een stralend zonnetje! Wat een contrast met het grauwe weer van de voorbije dagen. Het was zelfs warm genoeg om met onze vrienden en hun zoon en dochter te genieten van het terras van Bar Leuv, waar we elkaar troffen rond 11 uur voor een gezamenlijke brunch. Echt genoten van mijn wafel met spek en eieren. En gelukkig vond ik mijn vriend bereid om de werkelijk uitstekende cheese cake met mij te delen. Want, zelfs al is er altijd plek voor een dessertje, soms is dat plekje niet zo groot. 😉

Van daaruit wandelden we met ons zessen op het gemak naar de Abdij van Park. Ik had immers tickets voor een bezoek om 13.40u. En ja, mijn vriend en ik waren nog maar pas in de abdij, maar die plek is gewoon zo prachtig dat we beiden geen bezwaar hadden tegen een nieuw bezoek. We genoten ervan onze vrienden deze prachtige abdij te leren kennen.

Na ons bezoek, gingen we iets drinken in brasserie De Abdijmolen. Het lukte helaas niet om een plekje op het terras te veroveren en er was duidelijk te weinig personeel om het extra terras op het gras te openen. Gelukkig vonden we binnen een plekje vlakbij de molen. Iets minder leuk dat buiten zitten, maar we hadden allemaal zin in een drankje.

Vervolgens liepen we langs Park Belle-Vue terug naar hartje Leuven waar we samen voor het eerst het nieuwe Korean barbecue restaurant XL bbq in de Tiensestraat uitprobeerden. De dochter van onze vrienden is immers een gigantische BTS fan en geïnteresseerd in alles wat met Zuid-Korea te maken heeft. Ik wist niet goed wat ik van deze ervaring moest verwachten, maar na het persoonlijk uitgetest te hebben, kan ik alleen maar zeggen dat XL bbq verrassend dicht bij de authentieke Koreaans barbecue-ervaring komt. Inclusief de gigantische hoeveelheden. 😉 Het smaakte ons allemaal enorm goed en we waren blij dat we er nog net in geslaagd waren de allerlaatste tafel te bemachtigen (reserveren was niet mogelijk). Oja, de japchae was ook uitstekend.

We sloten de avond af met een ijsje van Decadenza, die helaas eind september de deuren sluiten. Spijtig.

Ontzettend genoten van onze dag in Leuven. Met dank aan onze special guest: de zon!

Reünie bij het Moorinneken

Zondagavond afgesproken met onze vrienden die eind vorig jaar in het huwelijksbootje gestapt zijn. De eerste keer dat mijn vriend en ik de (toen nog) vriendin van onze kameraad ontmoetten, waren ze een pas verliefd stel en nu droegen ze vol trots hun huwelijksring. Ja, het kan snel gaan in het leven. Nu zij afgestudeerd is als sportpsychologe (een zeer actuele job dankzij de huidige (terechte) aandacht voor de mentale gezondheid van sporters), begrijp ik uiteraard dat het praktischer is om haar verblijfsvergunning te regelen wanneer ze getrouwd zijn. Wat niet wegneemt dat er een hoop paparassenwerk komt kijken bij zo’n internationaal huwelijk (zij komt van Trinidad). Amai, ze hebben ons kort verteld welke voorbereidingen ze allemaal moesten treffen voor hun huwelijk. Om dan uiteindelijk enkel te kunnen trouwen in aanwezigheid van twee getuigen door de coronacrisis…

De klik die ik bij onze eerste kennismaking met de vrouw van onze kameraad voelde, zette zich deze avond door. Wat een fijne, toffe en intelligente dame! En nog knap ook (die prachtige chocoladekleurige huid!). Onze vriend heeft daar echt een hoofdvogel afgeschoten. Omdat we elkaar al zolang niet meer gezien hadden, was er natuurlijk stof genoeg om over te praten. Onze vrienden waren, net als wij, zaterdag teruggekeerd van hun vakantie op het Griekse eiland Kos. Konden we meteen vakantieverhalen uitwisselen. Al was hun vakantie net een tikkeltje minder actief geweest dan die van mij en mijn vriend. Mijn vriend wordt al ongedurig als hij twee uur op een strand moet liggen. 😉

En oja, het eten bij het Moorinneken was, zoals altijd, weer erg lekker.

Carpaccio van zeeduivel met lichte pickels van groenten:

Sint-Jacobsvruchten met truffelpuree, gestoofde bladgroenten en peultjes:

Barba revisited

Op de valreep voordat zowel mijn vriendin als ik met vakantie zouden vertrekken, lukte het ons toch nog een nieuwe datum voor onze uitgestelde date te vinden. Amper een week later! Het is duidelijk dat corona hard heeft ingehakt op mijn sociaal leven, dat zou voor de coronacrisis nooit gelukt zijn.

Maar hey, ik was zo blij om mijn vriendin opnieuw te zien! Te horen hoe het met haar ging en een woordje van steun te kunnen uitspreken toen ze me vertelde over de perikelen met de nieuwe buren. Het spreekwoord zegt heel terecht: ‘beter een goede buur dan een verre vriend’. Uit eigen ervaring weet ik hoe lastige buren op je gemoed kunnen wegen. En het meest frustrerende is dat je vaak machteloos staat tegenover buren die overlast veroorzaken.

Gelukkig had ze de opkuis van de overstroomde garage ondertussen achter de rug en waren de kapotte machines vervangen. De verzekeraar was zelfs al langs geweest! Hopelijk laat de uitbetaling niet te lang op zich wachten.

Stof genoeg om over te praten alleszins en de nieuwe menu van Barba ging er vlotjes in!

Appetizers:

KRAB – Aardappel – dille – radijs – algen:

PULLED PORK – Poffertjes – jalapeno – wortel – ajuin:

KREEFT- Tomaat – burrata – courgette:

KALF – Perzik – amandel – koolrabi:

Van het dessert ben ik helaas vergeten een foto te nemen.

We hadden om 18u gereserveerd en tot onze grote verbazing, waren we al rond met het dessert om 20.20u. Dat was vroeger dan verwacht, maar geen erg: dat gaf ons de gelegenheid om nog een cocktail te gaan drinken bij Bar Nine op de Oude Markt om de avond in stijl af te sluiten.

Iedereen kampioen in Knokke-Heist!

Na alweer een uitstekend ontbijt, pakte ik mijn rolkoffertje, vereffende mijn schuld bij ‘t Hofke van Lingier en trok naar het appartement waar mijn vriendin en haar familie verbleven. De weersvoorspelling waren weer niet al te fameus, dus trokken de twee zussen en ik samen met de twee jongens, naar het Cartoonfestival, dat dit jaar sport centraal zette. Heel toepasselijk in het jaar van de Olympische spelen, uiteraard. En bij de actualiteitsgebonden cartoons voerde natuurlijk corona de boventoon.

Aan de inkom kregen we een zoekboekje voor de oudste jongen (11 jaar). De jongste (4 jaar) kan nog niet lezen en spreekt eigenlijk alleen maar Italiaans, dus die kwam gewoon mee voor de gezelligheid. Ik moet zeggen dat de inkleding van het cartoonfestival er serieus op vooruit gegaan is, sinds de laatste keer dat ik er was. De ruimtes waren altijd in een ander thema ingekleed en de cartoons werden op heel originele manieren gepresenteerd. Gelukkig, want zo had de kleinste ook vanalles om naar te kijken.

Na alle cartoons van de zoektocht gevonden te hebben, was het lunchtijd. We hadden een tafeltje gereserveerd in het Cafécultuur van Cultuurcentrum Scharpoord. Ik bestelde, hoe kan het ook anders, een stevige portie mosselen en we genoten met ons vijven van elkaars gezelschap.

Op de terugweg kregen we de voorspelde regen over ons heen. Al was het gelukkig maar een mals buitje dat amper een paar minuten duurde. Eer dat we onze regenjassen aan hadden, was het al bijna weer voorbij. Al durfden we het lot niet te veel te tarten en besloten we de rest van de namiddag spelletjes te spelen op het appartement. Op de terugweg naar het appartement kochten we nog een ijsje bij Glacier de la Poste. Kwestie van voldoende suikers te hebben om ons op de spelletjes te storten.

Rond half vijf stapte ik op de trein in het station van Duinbergen en nam ik na een fijn weekend afscheid van mijn vriendin. Hopelijk volgend jaar weer!

Yet Another Blog

Life on my side

vrienden