Vanaf vandaag krijgen enkel nog de kinderen verjaardagskaarten van ons. Want zeg nu zelf, vanaf een bepaalde leeftijd is de fun van het verjaren er zowat af. Kinderen kan je echt oprecht blij maken met zo’n kleine geste, terwijl volwassenen waarschijnlijk liever niet dan wel geconfronteerd worden met de steeds sneller voortschrijdende tijd.
En ‘t is crisis voor iedereen, he. 😉
Alhoewel trouwen niets voor ons is, feesten we graag mee als vrienden besluiten elkaar hun jawoord te geven. En zo brachten we zaterdagnamiddag, -avond en -nacht door in de Gentse Eskimofabriek, een schitterende feestplek in een oud industrieel pand dat een nieuwe bestemming kreeg. Ik kreeg mijn vriend zo ver om mee te doen aan de boombal initiatie. Een klein mirakel. En op het einde van de nacht, begonnen de danspasjes zowaar zelfs een beetje te lukken! (Al hield ik er wel een blauwe wreef en een gekwetste kleine teen aan over. Niet veroorzaakt door mijn vriend, trouwens.)
Mijn door alcohol te los gemaakte tong begin wel een stommiteit, waardoor er een ongemakkelijke situatie ontstond tussen mij en een goeie vriend. Heel dom van mij en echt niet van mijn gewoonte. Een stomme uitspraak op een absoluut verkeerd moment, waardoor ik me erg schuldig voelde. Gelukkig geraakte het incident bijgelegd. En ik weet dat hij een groot hart heeft om het mij te vergeven. Alcohol, het is des duivels!
En het eten, dat was werkelijk fantastisch. We are very fortunate.
Sinds gisteren ben ik de trotse bezitter van een Canon EF 24-70mm f/2.8L USM lens. Met dank aan mijn vriendje die gisteren op en af naar Turnhout gereden is om het ding op te halen. Het is een held!
Totaalprijs = 57,70 euro. Euh, slik? Al een geluk dat ik mijn kappersbezoekjes tot een uiterst minimum beperk. Het laatste bezoek dateert alweer van anderhalf jaar geleden.
En dan heb ik nog niet eens uitgebreid kunnen genieten van deze dure haarbehandeling. We moesten namelijk rond een uur of half drie vertrekken om zaterdag op het afgesproken tijdstip in onze B&B in Gent te zijn. En naar goede gewoonte was ik weer helemaal vergeten hoe lang het duurt om mijn haar te brushen. In totaal heb ik maar liefst 1 uur en 50 minuten in de kappersstoel doorgebracht terwijl ik probeerde me niet te zeer op te jagen in het feit dat we te laat zouden zijn (helemaal mislukt, uiteraard). En dan vond ik het nog niet eens zo heel mooi gebrusht. In het vervolg dat brushen maar overslaan en gewoon aan de lucht laten drogen?
Mja, veel kilometers hebben we nog niet achter de kiezen. We zullen het maar op het mindere weer steken, zeker? Gelukkig was er op zaterdag een fietstochtje langs het kanaal Leuven-Mechelen naar Wijgmaal en terug. Toch goed voor bijna 12 kilometers, zij het 12 erg vlakke kilometers. En energie om terug te fietsen hadden we op overschot, na die heerlijke chili con carne en mascarponedessert met net de juiste hoeveelheid mangocoulis!
Ik mag dan wel een grote fan zijn van reizen met de trein (ondanks alle vertragingen, overvolle treinstellen, personenongevallen en stakingen), reizen met de bus is veel minder mijn ding. Maar soms is de bus het enig mogelijk vervoersmiddel om van hartje Brussel naar Schaarbeek te geraken op een donderdagavond, omdat mijn vriend en ik uitgenodigd waren bij vriendin F, haar charmante Italiaanse echtgenoot en al even charmante blauwogige zoon.
Rechtstaan op een overvolle bus en bij elk bultje in de weg (en zo zijn er veel tussen centrum Brussel en Schaarbeek) tegen je medereizigers gegooid worden. Rechtstaan in de trein is comfortabeler. Maar het was de moeite. We bewonderden het tijdelijke nestje van vriendin F en genoten van de heerlijke Italiaanse pasta die haar Italiaanse echtgenoot voor ons op tafel toverde. Al vond hij de pasta niet al dente genoeg (ook mijn eeuwige probleem: pasta perfect koken). Chapeau voor vriendin F trouwens, die erin slaagt haar zoon op te voeden en tezelfdertijd in Brussel full time te werken, terwijl haar echtgenoot in Italië woont en werkt. Al kan ik me voorstellen dat beiden de dagen aftellen tot ze weer definitief kunnen samenwonen in Italië.
En de bus, die bracht ons ‘s nachts van Schaarbeek naar Leuven aan een slakkegangetje dat me in een halfslaap deed wegsukkelen. Rechtstaan moesten we op dat late uur gelukkig niet.
Overspoelde een allesvernietigende tsunami Japan. De cijfers zijn even hallucinant als onbevattelijk. Zoveel doden, zoveel ontheemden, zoveel schade, het gebied rond Fukushima zal nog jaren een niemandsland blijven. Maar de voor en na foto’s in deze slideshow van de Standaard bieden ook hoop. Ze tonen een land dat aan de heropbouw begonnen is. Het puin werd (gedeeltelijk) geruimd; straten, huizen, spoorwegen werden heraangelegd. Met dat ondoorgrondelijke doorzettingsvermogen dat Japanners nu eenmaal bezitten.
Eén jaar geleden dreigden in één verschrikkelijke golf onze reisplannen naar het land van de rijzende zon van de tafel geveegd te worden. Dagenlang volgden we het nieuws op de voet. Nieuws dat van slecht naar slechter naar onvoorstelbaar evolueerde. Maar kijk, we zetten door, vertrokken toch en ontmoetten niets dan vriendelijkheid en dankbaarheid. Dit jaar zullen we voor de tweede keer voet op Japanse bodem zetten. Het zal ongetwijfeld een heel andere reis worden. Meer relax dan de vorige keer. Maar de schaduw van Fukushima en de ramp zal Japan nog vele jaren blijven achtervolgen.
Ezra Eeman, collega-student Japans, is momenteel in Japan:
頑張って、日本!
Ik schreef er al eens eerder over, over die rottige Danone-automaat in het CLT die weigert centen te aanvaarden en als het je dan eens lukt om het ding een paar muntstukken te laten inslikken, is het niet in staat wisselgeld terug te geven, want aja, de kleinere muntsoorten weigert het ding steevast te aanvaarden, waardoor je genoodzaakt bent iets anders te nemen waar je helemaal geen zin in hebt of toch maar af te druipen zonder gezond tussendoortje. Het is godgeklaagd!
Omdat ik kleine ergernissen graag uit mijn leven help om mij te kunnen concentreren op de grote ergernissen (prioriteiten en zo), dacht ik enkele weken geleden: ik grijp de koe bij de horens en bel naar het nummer vermeld op de automaat. Uiteraard kwam ik bij een antwoordapparaat terecht. Een mens kan van Danone niet verwachten dat ze om acht uur ‘s avonds nog een telefoonpermanentie voorzien. Dus ik spreek een berichtje in waarin ik het probleem van de automaat schets en vriendelijk vraag of dit probleem kan verholpen worden. Een week later functioneert het ding nog altijd even slecht, dus ik bel opnieuw. Leg vriendelijk uit dat ik uitkijk naar een min of meer gezonde hap tijdens de pauze en dat mij dit ontzegt wordt door een apparaat dat geen muntstukken aanvaardt.
Een tweetal weken later is het ding nog altijd even non-functioneel als voorheen. Ik neem opnieuw mijn iphone ter hand om een nieuwe klaagzang op het antwoordapparaat achter te laten. Ik krijg hetzelfde bandje als voorheen te horen, maar kijk, ditmaal is er iets veranderd. De boodschap is uitgebreid met één zinnetje: “Gelieve dit nummer niet te bellen als er problemen zijn met een Danone-automaat of als het toestel leeg is.”
En op slag besefte ik dat mijn actie de wereld een klein beetje veranderd had, zij het niet in de zin die ik verwacht had.
Eén ding is zeker, het kan Danone geen bal schelen dat hun automaten niet werken. En Danone is ook niet aanwezig op sociale media, want ondanks mijn wekelijkse gezaag op twitter, is er nog geen Danone-vrachtwagen voor mijn appartement gestopt om het één en ander goed te maken met een gulle schenking van puddinkjes, yoghurtjes en kaasjes. Awoert Danone, awoert!
Kijk eens aan, na (slik) bijna dertien jaar samen, kan je partner je nog steeds verrassen.
Vlak voor het slapengaan, wisselen wij ‘s avonds in bed nog enkele levenswijsheden uit. Toevallig ging het gesprek op een avond over het feit dat we nog eens nieuwe hoofdkussens moeten kopen, omdat de huidige aan het verslijten zijn. We hebben zo van die ergonomische kussens aangepast aan je lichaamsvorm. Mijn vriend heeft een symmetrisch kussen met aan onder- en bovenzijde een verdikking, terwijl mijn kussen asymmetrisch is en slechts één grotere verdikking heeft onderaan om voor optimale ondersteuning van de nek te zorgen. Zegt mijn vriend dat hij blij is dat hij niet zo’n kussen als ik heeft.
Ik: “Huh???”
Hij: “Aja, dan kan ik ‘s nachts mijn kussen niet omdraaien zonder te riskeren op de foute kant terecht te komen.”
Ik: “Waarom zoudt ge in godsnaam ‘s nachts uw kussen willen omdraaien.”
Hij: “Ach, om af te koelen, natuurlijk, de andere kant van het kussen is veel koeler.”
Ik: “Gij draait ‘s nachts uw kussen om??”
Hij: “Euh, ja natuurlijk. Nog nooit gehoord van die uitdrukking: as cool as the other side of the pillow?”
Ik: “Nope…”
Stilte.
Ik: “Gij draait ‘s nachts uw kussen om of wat????”
Hilariteit.
Na al die jaren naast mekaar geslapen te hebben, nooit iets van gemerkt, van dat kussenomdraaien.
Deze namiddag stond in het teken van de voorbereidingen voor onze Japanreis. We hebben namelijk het idee opgevat om van de platgetreden paden af te wijken en deze vakantie over een gans andere boeg te gooien dan we gewoon zijn. Daarom kozen we voor een fietstocht door Hokkaido. Het is eens wat anders dan dagelijks een museumbezoek, nietwaar? Back to nature. Lang leve de fysieke inspanningen! En zeg nu zelf, een fietstocht die zichzelf “The playground of the Gods” noemt, dat moet toch wel de moeite zijn?
Omdat onze fietstochten zich normaalgezien beperken tot boodschappen doen en naar de avondschool fietsen, allemaal binnen de ring van Leuven, laat onze fietsconditie nogal wat te wensen voor. Niet dat we de zwaarste tocht eruit gekozen hebben, maar het leek ons niet slecht ons toch een beetje voor te bereiden.
Gelukkig is het station van Leuven zowat het vertrekpunt van een hele hoop verschillende routes. Mijn vriend stippelde een route uit van zo’n 15 kilometer, maar doordat we een aantal keren de bordjes gemist hebben en flink verkeerd gereden zijn, hebben we er eerder 20 kilometer over gedaan. En boy, het Hageland telt een aantal venijnige heuveltjes, zeg. Het zal ongetwijfeld aan mijn te platte banden en slecht werkende versnellingen gelegen hebben (kuch), maar ik heb toch een aantal keer moeten afstappen. Die Boskouter is een stevig heuveltje.
Gelukkig kwamen we ergens halverwege in Linden een Kasteelhoeve tegen om wat op krachten te komen met een soepje en een croque. Nu is Linden niet onze normale uitgangsplek, maar zie, kwamen we daar toch geen medebewoners van ons appartementsgebouw tegen én iemand met wie we ooit nog in de Italiaanse les gezeten hebben. It’s a small world, ik val in herhaling.
De terugweg leek een pak vlotter te gaan, of misschien reden we toen gewoon minder verkeerd. Al kan ik jullie met stelligheid verzekeren: bergaf is zoveel toffer dan bergop!