Terwijl de verkiezingsuitslagen binnenrollen, wordt er hier druk gegamed, ten huize yab. Terwijl de kreten opstijgen, blijf ik aan de zijkant staan. Gaming, het is mijn ding niet. Jammer wel, als ik zie hoeveel fun the guys (and one girl) hebben. Maar hey, knabbelen aan die fotoachterstand is ook zeer bevredigend.
persoonlijk
Kindbruidjes
In een tijd waar we in het nieuws gebombardeerd worden met gruwelijke beelden en ik bij mezelf merk dat mijn vel in de loop der jaren onvermijdelijk wat dikker geworden is, kwam de impact van deze beelden onverwacht hard aan. Het is gewoon niet juist dat veel te jonge meisjes met onvolgroeide lichamen elke kans tot zelfontwikkeling wordt afgenomen, gedwongen in huwelijken met veel te oude venten, kinderen barend waardoor hun lichaam verwoest achterblijft. Een meisje van acht met een vent van vijftig, ik word er onpasselijk van. Respect voor kinderen zoals Malala Yousafzai, het Aghaanse meisje dat opkwam voor haar recht om naar school te gaan. Spijtig dat ijveren voor een basisrecht in Afghanistan de kogel betekent.
In wat voor een onrechtvaardige wereld leven we toch?
Eend!
Als de schoonfamilie op bezoek komt, doet een mens al eens extra moeite, want ze komen zelden naar Leuven. De laatste keer moet toch al een jaar of drie geleden zijn. De hapjes die we tijdens ons vorige etentje uitgetest hadden, vielen ook in de smaak bij de ouders van mijn vriend. Advocado en garnalen, it truly is a winning team. Het hoofdgerecht werd verondersteld een curry met struisvogel en appeltjes te zijn, maar per abuis namen we eend mee in de Delhaize. Gelukkig bleek eend met appeltjes ook erg lekker te zijn. Voor het dessert speelden we op safe met gebakjes van Demeestere. Zo’n prachtige chocoladekunstwerkjes, dat krijg ik zelf niet in mekaar gebokst. En als je daar dan nog eens een glaasje overheerlijke porto bij drinkt, is het helemaal smullen geblazen.
We gaven de souvenirs af die we in Hokkaido kochten (confituur en mochi) en wuifden de schoonfamilie uit na een erg gezellige en ontspannen avond. Heel leuk om een keertje op ons gemak te kunnen bijpraten zonder dat de kleinkinderen erbij waren.
Reorganisatie
Een tijd geleden streken externe consultants neer bij ons op het werk om een kritische blik te werpen op onze organisatie en werkmethodes. En zoals dat dan meestal gaat, volgde er uit hun aanbevelingen een herorganisatie. Eentje die veel mensen morrend achterliet en waarbij je je een aantal vragen kan stellen, dat wel. Zo gaat dat nu eenmaal met reorganisaties.
De reorganisatie heeft ook rechtstreekse gevolgen voor mijn eigen werk: ik kreeg er een aantal mensen bij om aan te sturen en zal daardoor wat van mijn eigen dossiers uit handen moeten geven en me meer concentreren op het leidinggevende aspect van mijn job. Eigenlijk komt het erop neer dat het team dat ik al aanstuurde met vijf mensen wordt uitgebreid die met heel andere zaken bezig zijn dan ikzelf. Een uitdaging om deze nieuwe materie onder de knie te krijgen, dat is zeker.
Verder ben ik best tevreden met deze nieuwe taakinvulling en niet alleen omdat hier op middellange termijn een loonsverhoging aan gekoppeld zal zijn. Ik had een tijd geleden aan mijn grote baas te verstaan gegeven dat ik ambitie had en dat ik hoopte deze in mijn huidige werkcontext te kunnen waarmaken (ik had eens over het muurtje gekeken en kreeg elders een jobaanbieding). Dat ik nu deze verantwoordelijkheid krijg, betekent voor mij dat mijn werk gewaardeerd wordt. En dat stemt me tevreden.
Das Lied von der Erde
Shame on me, de tweede les van Russisch en meteen al brossen. Maar ik had een goed excuus: twee vrijkaarten voor Das Lied von der Erde in een fabuleuze opvoering door Oxalys. Wat een prachtig muziekstuk! En dan heb ik weer even spijt dat ik mijn eigen instrument de laatste jaren schandelijk verwaarloosd heb. Al weet ik dat ik op dit moment in mijn leven de tijd, noch de energie kan opbrengen om mijn oude niveau opnieuw te bereiken.
Voorlopig beperk ik me tot het passief consumeren van muziek, maar ooit, ooit, pik ik de draad weer op.
Ik ben geraakt
Kanker, het is een vreselijke ziekte waar iedereen vroeg of laat mee te maken krijgt. Iedereen kent wel een vriend, vriendin, familielid, collega die een kankerdiagnose te verwerken kreeg. Of misschien onderging je zelf een behandeling of vecht je op dit moment om de ziekte te overwinnen. Of verloor je iemand die je dierbaar is.
Oktober is traditioneel de maand waarin bestrijding van borstkanker in de kijker wordt gezet. De Stichting tegen Kanker koppelt daar dit jaar de online campagne www.ikbengeraakt.be aan. Want als borstkanker ons allemaal raakt, kunnen we er ook allemaal samen iets tegen doen. De sleutel tot dat ‘doen’ ligt in wetenschappelijk onderzoek. Nieuwe opsporings- en behandelingsmethoden, betere medicatie, … Ik heb vrienden die zich met kankeronderzoek bezig houden en geloof me, er mag heus wat meer geld naar deze onderzoeksprojecten vloeien.
De Stichting tegen Kanker roept daarom op om geld te doneren voor wetenschappelijk onderzoek naar borstkanker.Via de site www.ikbengeraakt.be kan je je eigen spaarteams opstarten of gewoon een paar euro’s doneren. Simpel en snel, allemaal online.
Waar wacht je nog op?
Op een dag werd ik wakker
En besefte ik dat ik in een cynicus veranderd ben. Acties zoals Sing for the climate zouden door mijn vroegere geëngageerde persona enthousiast onthaald zijn. Want ja, ik ging de wereld veranderen, helemaal in mijn eentje. Maar kijk, die wereld laat zich helemaal niet zo makkelijk veranderen en een gezellige samenzingactie zal geen grammetje CO2 in de atmosfeer minder opleveren. Integendeel, ik ben benieuwd om te vernemen hoeveel mensen met de auto naar dit event gegaan zijn.
Hoe ouder ik word, hoe donkerder ik het allemaal begin in te zien. De wereld wordt geregeerd door grote internationale bedrijven die veel geld in lobbywerk steken en zo de politici naar hun pijpen laten dansen. Al die goedbedoelde petities en facebookacties, het brengt geen zoden aan de dijk. Een klik is gemakkelijk, zelf iets veranderen aan je levenswijze is een heel pak moeilijker. Want ja, een auto is nog steeds een statussymbool en we kunnen echt niet zonder (ik pleit ook schuldig, alhoewel wij ons exemplaar enkel in het weekend gebruiken).
Het ziet er alvast niet naar uit dat mijn generatie erin zal slagen de wereld te verbeteren, mijn generatie heeft het te druk met zichzelf, doet wat aan samenzang en stort, om het geweten te sussen, wat aan goede doelen (ook schuldig). We kunnen niets anders dan onze hoop vestigen op de kinderen geboren in het nieuwe millennium, misschien zijn zij de altruïsten die we nodig hebben om de wereld te redden.
Kick-off
En met de eerste les Spaans van het derde jaar zijn we weer vertrokken voor een jaartje talen studeren aan het CLT. En o wonder, voor de eerste keer in mijn toch al lange CLT-carrière stond er een mannelijke leerkracht voor de klas. Wat een verademing in vergelijking met de leerkracht van vorig jaar. Geen fake enthousiaste zinnetjes te bespeuren en de vier uren waren sneller voorbij dan verwacht. Ondanks het feit dat ik geen woord Spaans meer geoefend heb sinds mei, bleek dat er in mijn langetermijngeheugen toch meer blijven hangen was van al die verschillende tijden dan verwacht. Nice. Benieuwd wat voor Spaans boek we dit jaar zullen moeten lezen.
Een zonnige zondag
Op voorlopig de laatste mooie zonnige zomerzondag trokken we in de namiddag naar de opendeurdag van Chardonnay Meerdael. Altijd al een fan van streekproducten geweest en deze bubbels zijn naast heel erg lekker ook ideaal om cadeau te geven. De Chardonnay Meerdael was zo populair dat we onze bestelling niet dadelijk mee naar huis konden nemen, de flessen zullen later thuis afgeleverd worden. We zullen nog even geduld moeten uitoefenen.
Daarna haalden we onze fiets van stal om in Wijgmaal Lotta, zusje van Ella, te bezoeken. We telden alle vingers en teentjes, voelden of ze goed op de arm lag en genoten van een uitgebreid aperitief in de tuin. Omdat de eerste herfstkilte zich na zonsondergang aandiende, verhuisden we naar binnen om bij kaarslicht pizza’s te smullen. Dit alles onder het genot van een lekker glaasje wijn. A pleasant evening, indeed. En die Lotta, da’s een schatje!
Reünie!
Gisteren was het dan eindelijk zover: de lang verwachte reünie met mijn collega-ingenieurs! Ik was al een jaar op voorhand begonnen met de planning en het prikken van een datum, omdat ik wilde proberen zoveel mogelijk mensen uit mijn jaar terug te zien. En dat lukte wonderwel. In totaal waren er 29 volwassenen (mede-studenten en partners) en 23 kinderen ingeschreven. De leeftijden van de kinderen variëerden tussen de nul en zeven jaar. Ja, mijn collega studenten hebben druk aan gezinsuitbreiding gedaan de laatste jaren. Eén mede-studente en haar gezin konden niet komen omdat ze door haar zwangerschap moest platliggen, een andere mede-student was net op het tijdstip van de reünie met zijn gezin met vakantie in het buitenland en een derde medestudente woont ondertussen in Canada en zag het begrijpelijk niet echt zitten om over te komen.
Als locatie had ik brasserie Sint-Jean gekozen, gelegen bij de Zoete Waters in Oud-Heverlee, waar we een apart zaaltje op het eerste verdiep voor onze groep ter beschikking hadden. Omdat er zoveel kleine kindjes aanwezig zouden zijn op de reünie, koos ik voor een brunchformule. We startten om 12.00u stipt met een aperitiefje en langzaamaan drupten alle gasten binnen. Last minute hadden we twee afzeggingen door zieke kindjes, spijtig genoeg was ons petekindje één van de twee zieke kindjes. Heel erg jammer want we hadden onze pittige tante graag voorgesteld aan iedereen.
Verder was het werkelijk een perfecte namiddag. Lekker eten, vriendelijke bediening, veel gespreksstof, aangenaam herfstweertje. De namiddag vloog voorbij. De kindjes amuseerden zich rot op de schommels, de trampoline en de andere speeltuigen en kwamen geweldig goed overeen. Ik kan niet anders dan vaststellen dat mijn mede-studentjes allemaal goed terecht gekomen zijn. Interessante jobs, leuke gezinnen. Alleen jammer dat het niet gelukt is een groepsfoto te maken. Een uitdaging voor de volgende reünie!
En ik hield er een prachtig boeketje en een fles champagne aan over. De voordelen van het organisatrice zijn.