‘t Is lang geleden dat er nog zoveel baby’s in mijn vriendenkring geboren zijn! 2019 kondigt zich alvast aan als een vruchtbaar jaar, met maar liefst vier baby’s geboren in de eerste drie maanden. Na het bezoekje aan mijn nieuwe neefje op zondag, fietste ik maandagavond naar Heverlee om de kersverse zoon van mijn studievriendin te bewonderen. Ik heb nog nooit twee mensen zo gelukkig gezien. Het was hartverwarmend. Geheel begrijpelijk natuurlijk, want na het verlies van hun eerste kindje was de kans op een volgende zwangerschap zo goed als onbestaande. Maar kijk, deze beer van een baby heeft de statistieken moeiteloos verslagen. Braafste baby ooit!
leuven
Lang leve maaltijdbezorgdiensten!
Neen, echt goed bekken doet de term maaltijdbezorgdienst niet, maar zeg nu zelf: hoe fantastisch is het niet om met een paar klikken op je smartphone een gevarieerd tapas menu aan huis geleverd te krijgen? Dat huis was in dit geval het huis van Goofball en haar gezin. (Te) Lang geleden dat we nog eens samen gegeten hadden. De jongens konden de tapas van Los Flamencos niet echt bekoren, maar mij smaakte het heel goed. Al kan het gezelschap daar natuurlijk ook voor iets tussen gezeten hebben!
Ontbijten bij Life Bar
De zondagochtend eerlijk uitgeslapen na onze culinaire uitspattingen bij Hop Gastrobar. Die luchtmatras heeft zijn nut al meermaals bewezen!
Omdat ik niet veel in huis had om mijn gaste een ontbijt aan te bieden even fabuleus als haarzelf, trokken we Leuven in. Onze eerste poging bij Nosh liep uit op een teleurstelling: er waren slechts een tiental wachtenden voor ons. Onze knorrende magen gaven aan dat er weinig ruimte was voor geduldig aanschuiven, dus liepen we verder naar Le Pain Quotidien in de Parijsstraat. Helaas, ook hier troffen we een veel te lange wachtrij aan. (Tip voor jonge ondernemers: start een ontbijtgelegenheid in Leuven die open is op zondag, succes verzekerd!)
De derde keer bleek gelukkig de goede keer te zijn. Bij Life Bar was er wel nog plaats. Een gezond veganistisch ontbijtje gaat er altijd wel in. En jawel de speltpannenkoeken met vers fruit waren heerlijk! En vormden een gezond tegengewicht na de uitspattingen van de dag voordien. Guilty free breakfast. I like!
Hop Gastrobar
Zaterdagavond had ik afgesproken met mijn vriendin uit West-Vlaanderen. Ergens was er een klein miscommunicatie ontstaan, want zij dacht dat we afgesproken hadden dat zij zou blijven logeren in Leuven, terwijl ik mij daar initieel niet op voorzien had. Gelukkig is zo’n zelfopblazende luchtmatras op een paar minuten slaapklaar en heb ik meer dan genoeg kussens, donsdekens en bedovertrekken in de kast liggen.
We wandelden samen door nachtelijk Leuven naar de vaartkom om ons culinair te laten verwennen bij Hop Gastrobar. De gesprekken waren soms zwaar en donker. Het leven is nu eenmaal niet altijd rozengeur en maneschijn. Mijn vriendin en haar gezin hebben de laatste jaren zoveel miserie te verwerken gekregen dat het amper te geloven is dat ze nog rechtstaat. Een bewijs dat mensen vaak veerkrachtiger zijn dan ze zelf denken. En een glaasje wijn helpt natuurlijk om zoveel tegenspoed door te spoelen.
En oja, het eten mocht er ook zijn:
Noordzee / krab / aardappel / bruine boter / karnemelk:

Pompoen / pesto / Griekse yoghurt / pistache:

Tartelette / oude kaas / witloof / hazelnoot:

Bosduif / pens & appel / spitskool:

Spiering / Duroc d’Olive / olijf / spinazie / vinaigrette van gepofte kerstomaat:

Sjoeke nog ééntje: chocolade / specerijen / karamel:

Na het diner keerden we terug naar mijn appartement om daar nog een afzakkertje (of twee) te drinken. Ik hoop echt dat mijn vriendin deze moeilijke periode binnenkort achter zich kan laten en met frisse moed aan een nieuw hoofdstuk in haar leven kan beginnen. Duimen!
Impressie van zonnig Leuven
Fragma
Ja, het was op culinair vlak een uitstekende week. Na de fantastische ervaring bij Taste Leuven woensdagavond, had ik het genoeg vrijdag alweer de voeten onder tafel te mogen schuiven voor een heerlijk diner bij Fragma. Ik had de dinner date mijn mijn sympathieke collega vastgelegd tijdens een after work in december, vandaar het ongelukkig samen vallen met de aankomst van mijn vriend in Leuven. Maar ik ben een vrouw van mijn woord en hey, mijn vriend is groot genoeg om een avond zonder mij te overleven.
En jawel, het was genieten van begin tot einde. Mooie zaak, heerlijke gerechtjes en zeer goede sommelier die elke wijn met zo’n enthousiasme voorstelde dat ik zelfs niet hoefde te proeven om overtuigd te zijn van de smaak. Mijn collega en ik hadden gesprekken over het leven, onze tandheelkundige ingrepen van de laatste maanden en de nadelen van lange afstandsrelaties. De avond was voorbij voordat ik er erg in had. Al moet ik zeggen dat op culinair vlak Taste Leuven voor mij nog net een trapje hoger staat. Maar Fragma is zeer zeker ook de moeite.
Gefermenteerde komkommer – spinazie – makreel – walnoot:

Rundstong – wintergroenten – gerookt aardappelschuim:

Pompoen – zwarte thee – boschampignons – noisette:

Duroc de Riegel – aubergine – zwarte look – cevenneui:

Mascarponecrème – compot van het zomerfruit – rijst (geen foto wegens totaal vergeten)
De smaakpapillen verwend bij Taste Leuven
Gisteren had ik afgesproken om samen te dineren met mijn goede vriend uit Tildonk. Waar we vroeger tijdens onze studententijd elkaars deur plat liepen, zien elkaar nu helaas veel te weinig. Een kwaal van deze tijd, vrees ik. Iedereen heeft het zo ongelooflijk druk met werk en gezin (in mijn geval vooral werk). Dus als het dan eens lukt om af te spreken, mag het al eens ietsje meer zijn. Bovendien was hij een weekje geleden verjaard. Een goeie reden om onze culinaire horizonten gezamenlijk te verbreden bij Taste Leuven.
Blijkt dat de charmante gastvrouw een oud-collega is van mijn kameraad. Dus moesten er eventjes straffe verhalen boven gehaald worden. Zalige ontvangst trouwens, daar bij Taste. Ongedwongen en hartelijk. En de stoere chefkok vol met tattoos die zijn menu persoonlijk komt voorstellen aan tafel. Zo heb ik het graag!
En ik maakte kennis met een mij onbekende lekkernij: Carabineros, een rode reuzengarnaal.
Deze heerlijkheden mochten onze smaakpapillen strelen:
Rode poon – hoorn des overvloeds – vermouth – prei:

Carabineros – pastinaak – bulgur – wulk:

Duif – aardpeer –spinazie – boerenkool:

En jawel, dat is rijstpap met een gouden lepeltje! Een avond om door een ringetje te halen!
Van de bavet naar de smidse
Gisteren had ik afgesproken met mijn oud-studiegenootje en tevens ex-squashpartner en zijn gezin. Zij kwamen met zijn viertjes naar Leuven om samen een leuke tijd door te brengen en om wat bij te praten. Voor de lunch reserveerde ik een tafel bij Bavet. Leek me een leuke en informele plek om iets te eten met twee jongens van één en drie jaar. Ik liet me verleiden tot het bestellen van één van de combo’s op de menukaart, The Holy Grail. Wellicht had de beschrijving (‘Our bavet special combined with Say Cheese! topped off with bacon, onion crush, parmesan and Sriracha’) een waarschuwing moeten zijn, want het was echt een beetje té veel van het goede: twee zware sauzen mét daar nog eens extra bacon bij. En naar mijn persoonlijke mening zat de verhouding saus versus pasta ook niet goed. Veel te veel saus en te weinig pasta. Vreemd, want meestal is het omgekeerd. Ik kreeg mijn bord zelfs niet leeg en moest dus noodgedwongen een hele hoop saus laten liggen. De eenjarige hield het bij een flesje melk en zijn driejarige grote broer at een paar sliertjes pasta met kaas. Beide jongelui gedroegen zich overigens voortreffelijk in het restaurant.
Na de lunch wandelden we samen door de druilerige Leuvense straten. Het bleef hardnekkig miezeren, ondanks mijn stille smeekbeden voor een streepje zon. Nuja, op zich al goed dat het niet stortregende. Ik gidste mijn vrienden langs een paar gekende en minder gekende Leuvense plekken. We liepen de Sint-Pieterskerk binnen, bewonderen de beelden op het stadhuis, slenterden langs het marktje met artisanale producten in de Brusselsestraat, liepen langs de Fiere Margriet (door de oudste jongen gebruikt als racebaan voor zijn autootje), zagen de restanten van de stadsomwalling (die er steeds bouwvalliger uitzien) en het modderkunstwerk van Ief Spincemaille, speelden op de speeltuigen in de Bruul, kwamen langs de Sint-Geertrui en het Klein Begijnhof om te pauzeren met een drankje in De Smidse. Gelukkig is het nooit echt druk in De Smidse, waardoor het altijd mogelijk is een tafeltje vast te krijgen. De mannen aten nog een dessertje, ik hield het bij een glaasje Chardonnay Meerdael, want de pasta was nog altijd niet verteerd.
We maakten onze wandeling rond door langs de kanaalkom over de nieuwe ophaalbrug naar parking De Bond terug te keren. Jammer van het slechte weer, want anders hadden we ongetwijfeld nog meer van deze wandeling genoten.
Salsa reboot!
Om mezelf te dwingen toch minstens één avond in de werkweek op een normaal uur huiswaarts te keren, schreef ik mij opnieuw in voor salsalessen van Salsa Sabrosita. Dat onverwacht salsafeestje heeft de goesting om te dansen weer aangewakkerd en als ik ‘s avonds een verplichting heb, dan moet ik wel mijn laptop dichtklappen! De lessen dienen ook een beetje om mijn vriend bij te benen, die ondertussen meerdere dagen per week salsalessen volgt in Genève. Straks is hij een volleerd danser en herinner ik mij nog alleen de basispasjes! Dus schreef ik me maar meteen in voor twee opeenvolgende cursussen: beginners plus en intermediate. Eén uurtje salsa dansen per week vind ik te weinig, twee is net genoeg om je helemaal te kunnen uitleven.
Dus fietste is vanavond naar het sportcentrum van Kessel-Lo om de benen los te gooien in de eerste cursus van dit semester. En ‘t is vreemd, al die figuren die ik al lang vergeten was, kwamen bijzonder snel naar boven drijven. Mijn voeten vonden als vanzelf het juiste ritme en na een uurtje dansen zat ik er weer helemaal in. Zelfs de complexe figuren van de intermediate cursus gingen vlotjes. Een goed begin! Al zou het natuurlijk wel toffer zijn, mocht ik deze cursussen samen met mijn vriend kunnen volgen…
How to crash a private salsa party
Zaterdag had ik afgesproken met mijn vriendin uit Tongeren om samen te dineren. Mijn vriendin had gezegd dat ze graag iets exotisch wilde proberen, waarop bij mij spontaan een belletje begon te rinkelen: Korean hot pot! Sinds ik een tijdje geleden ontdekte dat je bij De 3 Wijzen in de Parijsstraat Korean hot pot kon eten, was ik op zoek naar een geschikt moment om dit gerecht uit te proberen. Aangezien de meeste van mijn vrienden nog nooit Koreaans gegeten hebben, vond ik wel dat dit als exotisch geclassificeerd kon worden. Dus reserveerde een tafeltje via hun website en dat was dat.
Helaas moet er iets misgelopen zijn met mijn reservatie, want toen ik het restaurant binnen stapte, bleek dat dit volledig afgehuurd was voor een privéfeestje van salsaclub Los Peligrosos. Ik vloekte inwendig, want een vrij tafeltje vinden op een zaterdagavond in een Leuvens restaurant is geen sinecure. Gelukkig waren de mensen van Los Peligrosos heel vriendelijk en was het voor de uitbaters geen probleem om nog snel een tafeltje bij te zetten. Ik zag dat er een buffet klaar stond voor het gezelschap van Los Peligrosos en vreesde al even dat mijn hot pot plannen in het water zouden vallen, maar de vriendelijke uitbaatster verzekerde mij dat wij gewoon van de kaart konden bestellen. Over flexibiliteit gesproken.
Even later stapte mijn vriendin het restaurant binnen en legde ik haar uit dat we strict genomen op een privéfeestje terecht gekomen waren en dat we later op de avond wellicht de gelegenheid hadden om even de beentjes los te schudden. Mijn vriendin is een goeie danseres (ze heeft jaren ballroom dancing gedaan), dus ik ging ervan uit dat salsa voor haar niet al te moeilijk zou zijn. Ze was meteen enthousiast!
We hadden alleszins stof genoeg om bij te praten, want het was al een hele tijd geleden dat we elkaar gezien hadden, en voor we er erg in hadden stond er een dampende hot pot voor onze neus. Mijn eerste reactie was er één van teleurstelling: ik had verwacht dat de hot pot aan tafel gekookt zou worden, helaas werd de hot pot voorgekookt opgediend. Wat toch een pak minder authentiek was. En als ik dan helemaal eerlijk moet zijn: de hot pot kon niet tippen aan de heerlijkheden die we in Korea zelf gegeten hebben. Wat niet zo verbazingwekkend is, want ik vermoed niet dat de krab in onze hot pot rechtstreeks uit het aquarium kwam.
Oh well, het was gezellig en toen de tafels opzij geschoven werden voor een rondje rueda de casino, deden mijn vriendin en ik vrolijk mee. Zoals ik verwacht had, ging het mijn vriendin heel goed af en ook ikzelf vond verbazingwekkend snel het salsaritme terug. De ideale manier om ons eten te verteren!
Naarmate de avond vorderde steeg ook het volume van de dansmuziek. We hadden ons al goed in het zweet gedanst en besloten dat het tijd was om rustigere oorden op te zoeken, want het was bijna onmogelijk om nog boven de muziek uit te komen.
We eindigden onze avond met een thee (voor mijn vriendin die nog terug moest rijden naar Tongeren) en een glas champagne (voor mij, uiteraard).
Bijzonder genoten van het fijne gezelschap én de onverwachte wending die de avond nam. Dat moeten we meer doen!





















