Wanneer woorden tekort schieten

Gisteren kregen we bezoek van onze vrienden. Hoewel ik altijd blij ben bezoek over de vloer te krijgen, was het ditmaal een samenzijn in mineur. Onze vrienden waren al een tijdje aan het proberen om zwanger te worden en na een zware behandeling was dat eindelijk gelukt.

Helaas, door een gruwelijke speling van het lot bleek na verder onderzoek dat hun zoontje een zware genetische afwijking had. Mocht hun kindje al levend ter wereld komen, dan zou zouden de overlevingskansen erg beperkt zijn en het kindje zelf zwaar gehandicapt zijn. Er restte hun dus geen andere keuze dan de zwangerschap af te breken.

Mijn hart brak toen ik het nieuws vernam en het kaartje van hun zo hard gewenste zoontje in de brievenbus vond. Een piepklein jongetje dat voor eeuwig en altijd een onvervulde wens zou blijven en nooit zou opgroeien in een gezin omringd door alle liefde van de wereld.

Onze vrienden zijn nuchtere mensen en spraken heel rationeel over wat er hen overkomen was. Toch was de pijn die zich verschuilde onder hun woorden voelbaar en wenste ik dat ik meer kon doen dan enkel een glas en een luisterend oor aanbieden.

About yab

Yet another blogger. Wie meer wil weten, moet gewoon mijn blog lezen.

3 Responses

  1. Net toen ik vorige winter beviel, maakten vrienden van ons hetzelfde mee. Allebei in het bevallingskwartier met zo’n verschillend verhaal….dat heeft er bij mij echt op ingehakt toen.

Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>