Hoog bezoek!

Gisteren hadden mijn vriend en ik hoog bezoek over de vloer! Onze kameraad die al een hele tijd in de VS woont, was in het land met zijn twee pittige dochters (de mama was helaas in de VS gebleven). De goden waren ons duidelijk goed gezind, want het lukte vrij gemakkelijk om een moment te vinden om af te spreken. Echt, zo blij dat we elkaar nog eens konden zien, want hij heeft natuurlijk een druk programma af te werken, die zeldzame keren dat hij in België is.

Voor deze bijzondere gelegenheid trakteerden we hem en zijn dochters op sushi en gyoza. De dochters waren alweer flink gegroeid. En zo slim! Ze spreken vlotjes Engels, Nederlands en Chinees. Al is dat niet verwonderlijk met twee zulke intelligente ouders, natuurlijk. We hadden op het einde van de avond het gevoel dat we nog lang niet uitgepraat waren, maar helaas, de meisjes moesten in bed. En nu is het weer uitkijken naar onze volgende reünie.

De heropening van het Permekemuseum

Gisterenavond zat ik opnieuw met dezelfde twee collega’s als vorige week op de achterbank van een auto. Ditmaal helaas niet op de achterbank van een fancy Tesla, maar wel op de achterbank van het charmante autootje van een onlangs gepensioneerde collega. Het was iets krapper dan vorige week, maar het gezelschap maakte dat helemaal goed! We hadden immers veel om over bij te praten onderweg naar het Permekemuseum.

Voor mij was het geleden van 2019, nog vóór de renovatie, dat ik nog eens in het museum was. En toegegeven de make-over is niet spectaculair, omdat er vooral op toegankelijkheid en het moderniseren van de technieken is gewerkt, maar de opfrissing had het museum duidelijk deugd gedaan. Er was alleszins massaal veel volk om de nieuwe tentoonstelling ‘Constant Permeke in tegenlicht‘ te bewonderen. Ook veel bekenden tegen het lijf gelopen, die allemaal even nieuwsgierig waren als ik, ongetwijfeld.

Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast was door een aantal werken van Permeke die ik nog niet eerder gezien had. De werken van Permeke die ik kende, vond ik vaak nogal donker en iets deprimerends uitstralen, maar deze tentoonstelling liet mij kennismaken met een andere kant van de man.

Continue reading →

Snelle lunch bij Ket Café

Jammer genoeg had ik deze middag niet veel tijd voor een uitgebreide lunch, omdat ik om half twee alweer terug op de werkvloer verwacht werd voor een redelijk pittige vergadering, maar ik wilde deze afspraak niet verzetten, omdat het alweer veel te lang geleden was en mijn collega en ik veel hadden om over bij te praten. De lange wachtrij deed me even terugdeinzen, maar we werden al bij al redelijk snel bediend en het slaatje van Ket Café smaakte voortreffelijk. Leuke plek op wandelafstand van onze nieuwe werkplaats. Alleen jammer dat wij blijkbaar niet de enigen zijn die deze plek ontdekt hebben…

Businesslunch bij Flamingo

Over de lunch deze middag kan ik kort zijn: mooi kader, goed gezelschap, een eerder schraal aanbod en een bijzonder slechte organisatie. Jammer, want er zou zoveel meer te halen zijn uit het prachtige kader van Flamingo.

Op bezoek bij de dinosauriërs

Vandaag spoorden mijn vriend en ik samen met mijn petekindje en zijn gezin naar Brussel voor een bezoekje aan het Instituut voor Natuurwetenschappen en haar befaamde grootste Dinosaurusgalerij van Europa. Dé topattractie blijven toch de Iguanodons van Bernissart, waarvan nu geweten is dat deze op vier poten liepen en niet op twee, zoals ze gemonteerd zijn in de galerij. Heel interessant ook om meer te leren over het verhaal van de ontdekking door de mijnwerkers en de manier waarop de skeletten uit de steenkoolmijn gehaald werden.

De galerij met de prachtige skeletten is zeker indrukwekkend, de collectie van fossielen is fenomenaal en ook de tijdelijke tentoonstelling GIANTS was de moeite, maar wat mij het meeste zal bijblijven, is de warrige wayfinding, waardoor het voor ons een hele uitdaging was om onze weg doorheen het museum te vinden. Ruimte voor verbetering dus.

Continue reading →

Wijn proeven bij Licata Vini

Gisteren spoorden mijn vriend en ik naar Schulen om vervolgens samen met mijn broer en zijn vriendin te carpoolen naar Diepenbeek. Een tijdje geleden had mijn broertje ons erop attent gemaakt dat er een wijnproeverij was bij Italiaanse wijnzaak Licata Vini. Licata Vini verdeelt onder andere één van onze favoriete Piëmontese schuimwijnen, de Millesimato Contratto. Aangezien de voorraad witte wijn van mijn vriend en mezelf stevig geslonken was, leek dit ons een prima gelegenheid om deze aan te vullen.

Het aanbod aan Italiaanse wijnen bij Licata vini was zo uitgebreid dat we er onmogelijk in slaagden om van alles te proeven. Mijn vriend en ik concentreerden ons voornamelijk op de witte wijnen. En we sloten de namiddag af met een paar uitzonderlijke lekkere (en bijzonder dure Barolo’s). We vonden een aantal witte wijntjes naar onze smaak en keerden met een tevreden gevoel terug naar het huis van mijn broertje.

De befaamde Tomomorrowland schuimwijn (mijn verdict: ok, maar niet echt bijzonder):

Voor het avondmaal waren mijn broertje en zijn vriendin Thais gaan afhalen. En amai, dat smaakte! En ja, natuurlijk kraakten we nog een flesje wijn daarbij en sloten we de avond af met een glaasje Zacapa rum. Noblesse, oblige, he. 😉

Roger Raveel. De essentie

Jawel, na de opening van de Jef Verheyen tentoonstelling donderdagavond, reed ik samen met mijn baas en nog twee andere collega’s vrijdagavond in de chique Tesla van mijn baas naar Zulte voor de opening van de nieuwe tentoonstelling ter ere van 25 jaar Roger Raveel Museum. De openingen volgen elkaar tegenwoordig in een hoog tempo op en dan te bedenken dat ik de komende maand nog enkele events in het vooruitzicht heb.

Voor de rit naar Zulte deed mijn baas beroep op een jobstudent om de Tesla te besturen, zodat hij onderweg zijn speech kon voorbereiden en hij op de receptie ook een glaasje wijn kon drinken, zonder zich zorgen te hoeven maken of hij al dan niet ander de alcohollimiet zou blijven. Wel handig, dat systeem om een jobstudent als chauffeur te kunnen inhuren. Al vond ik het een beetje zielig dat de jobstudent in de wagen op ons moest blijven wachten, terwijl wij naar de feestelijke opening mochten. De jobstudent stelde me echter gerust: hij moest nog aan een paper werken en kon de wachttijd dus nuttig gebruiken. Al kan het natuurlijk ook zijn dat hij gewoon Netflix heeft gekeken in de Tesla. 😉

De opening was bedoeld voor een select publiek, waardoor ik de gelegenheid had de werken van Raveel op mijn gemak in mij op te nemen. Tot mijn grote verbazing werd ik samen met mijn baas uitgenodigd om het lintje van de tentoonstelling door te knippen. De eerste keer in mijn leven dat ik ergens een lintje mag doorknippen! Wat een eer! En dan nog wel hetzelfde lint als waarmee het museum 25 jaar geleden geopend werd. Als aandenken aan dit bijzondere moment nam ik een stukje van de lint mee naar huis.

De tentoonstelling zelf is zeker de moeite. Als je niet goed bekend bent met het werk van Raveel, biedt deze tentoonstelling een heel mooi overzicht. Ideaal om te combineren met een weekendje weg in de mooie Leiestreek. En jawel, wie goed kijkt naar de foto’s hieronder, spot een levende duif in één van de kunstwerken. Geen nood, het duifje is afkomstig van een lokale duivenmelker en mocht na een paar uren in dit kooitje elke dag weer naar huis vliegen. Geen duiven werden geschaad door deze tentoonstelling!

De catering was ook on point. Heerlijk brood en fantastisch lekkere dipsausjes en dat hapje met zalm was fenomenaal lekker. Een fijne avond in goed gezelschap!

Nadat de jobstudent mijn baas voor zijn deur in Brussel afgezet had, was mijn baas zo vriendelijk om hem te vragen mijn collega en mezelf naar Leuven te brengen. Wat een luxe om na een goedgevulde werkweek op een vrijdagavond gewoon voor je deur afgezet te worden!

Jef Verheyen. Venster op het oneindige in het KMSKA

Gisteren had ik de eer en het genoegen om de opening van de tentoonstelling van het werk van Jef Verheyen in het KMSKA te mogen bijwonen. Ik had zelfs mijn vriend kunnen overtuigen om een pak aan te trekken voor deze bijzondere gelegenheid. De tentoonstelling ‘Jef Verheyen. Venster op het oneindige’ is een samenwerking tussen de twee grootste Antwerpse musea: KMSKA en M HKA en verdient echt alle lof. Ik moet bekennen dat ik tot voor deze tentoonstelling niet erg bekend was met het werk van Jef Verheyen, maar nu mag je mij absoluut een fan noemen. Die subtiele kleurovergangen en prachtige kleurcombinaties, ik kon er gewoon naar blijven kijken. Ware het niet dat de heerlijke hapjes van de Madonna om mijn aandacht streden. 😉

Ik zou zeggen: ga vooral deze tentoonstelling zelf ontdekken en neem voldoende de tijd om te genieten van de schoonheid van het werk van Verheyen. Dikke aanrader.

Na al die hapjes en uitstekende wijnen, was ik blij dat ik een hotelkamer voor mijn vriend en mij geboekt had in B&B Hotel Antwerpen Zuid, zodat we ons niet in duizend bochten moesten wringen om op tijd de laatste trein naar Leuven te halen. Dat hotelontbijtje was trouwens de ideale voorbereiding voor mijn vergadering om 10u in deSingel, waar ik dankzij het Antwerpse velosysteem mooi op tijd was. Toch handig die deelfietsen.

Een avond bij Lento in Hasselt

Gisterenavond had ik afgesproken met een kameraad om samen iets te gaan eten in zijn thuisstad Hasselt. Helaas waren de treingoden mij niet echt gunstig gezind en arriveerde ik met een stevige vertraging. Gelukkig met nog net genoeg marge om stipt om 20.15u in restaurant Lento te zijn.

We hadden al eerder gedineerd in restaurant Lento, dus ik wist waaraan ik me kon verwachten bij dit veganistische restaurant. En jawel, de gerechten waren even verzorgd, origineel en lekker als ik mij herinnerde. Alleen had ik een gang meer moeten bestellen. Het viergangenmenu was net iets te weinig voor mij. Alhoewel de bediening vriendelijk was, waren ze niet echt aandachtig voor de noden van de klanten. Een restaurant waar een ober niet vraagt of je nog iets wil drinken, terwijl je glas duidelijk leeg is, nog niet vaak meegemaakt. Het kostte me zelfs de nodige moeite om een flesje kombucha te bestellen. Vreemd.

Appetizer:

Koningoesterzwam, leche de tigre, granny smith, zeevenkel, zeewierkaviaar:

Knolselder, truffel, hazelnoot, pink lady, kappertjes:

Biet Wellington, vadouvan, framboos, snijbiet:

Kombucha!

Citroensorbet, limoncello, spumante, peper:

We hadden alleszins meer dan genoeg stof om bij te praten, want het was alweer veel te lang geleden dat we elkaar nog eens gezien hadden. Dus namen we in het station van Hasselt afscheid met de belofte ditmaal geen jaar te wachten om een nieuwe afspraak vast te leggen.

MIX wrap up

Toen ik deze ochtend wakker werd na een bijzonder verkwikkende nachtrust, merkte ik dat er talrijke ongelezen berichten in whatsapp op mij stonden te wachten. Blijkbaar was deze nacht ergens om vier uur het brandalarm afgegaan, wat (begrijpelijk) voor heel wat commotie gezorgd had. Ik had echter helemaal niks gehoord en had los door dat alarm heen geslapen. Nu is het wel zo dat ik met mijn oortjes in slaap (het helpt mij om in slaap te vallen als ik ergens naar luister, een gewoonte die ik aangekweekt heb toen ik in Genève last van slapeloosheid had), wat misschien verklaart waarom ik niet ben wakker geworden. Al een geluk dat het vals alarm was of ik had het misschien niet meer kunnen navertellen.

Iedereen zag er deze ochtend aan het ontbijt dus beduidend minder fris uit dan gisteren na een onderbroken nacht. 😉

De tweede en laatste dag van onze conferentie was een laaiend succes. Niets dan positieve feedback ontvangen. Over de vlekkeloze organisatie, het respecteren van de timing, de prachtige locatie, het uitstekende eten, de boeiende high level sprekers en de interessante onderwerpen. Een succes over de ganse lijn, zou ik durven zeggen.

En ja, het lunchbuffet was zo mogelijk nog lekkerder dan gisteren. Alleen was het jammer dat er duidelijk een aantal deelnemers afgehaakt hadden vandaag, waardoor er merkbaar minder volk was als op onze eerste dag. De vloek van gratis events, vrees ik.

We sloten de dag af met een receptie en heerlijk verse groentjes als hapje. Een ideale afsluiter van een geslaagde tweedaagse.

Na de collega’s geholpen te hebben met de opruim, vertrok ik met twee andere collega’s richting station van Bosvoorde. Jammer genoeg bleek de wandeling uitdagender dan gehoopt. De heenweg was goed meegevallen, maar de terugweg bleek vals plat te zijn en mijn twee vermoeide collega’s vonden dat klimmen niet zo leuk. Ik kreeg dus twee beteuterde gezichten te zien. Maar goed, we overleefden het en eens we op de trein naar Brussel-Noord zaten, was het ergste leed geleden. Niets wat een goede nachtrust niet kan remediëren!

Yet Another Blog

Life on my side

culinair