Gisteren waren we samen met Joke, Vincent en hun mondige dochter Emma op bezoek in het nieuwe stulpje van Peter en Lynn. Naar goede gewoonte werden we aan een royale dis uitgenodigd. Eén klein detail waren de gastheer en gastvrouw echter uit het oog verloren: de groentjes die normaal een gourmetfeestmaal complementeren waren in de winkel achtergebleven. Gelukkig waren er patatjes en champignons à volonté!
Ik denk dat ik de rest van de week vegetarisch ga eten.
Moet een mens gewoon zijn meerdere durven erkennen. Ik beken deemoedig dat ik er nooit van ze leven in zou slagen zulke kunstwerkjes voor mijn gasten op tafel te toveren:
Ricottataartjes met rodevruchtencoulis en frambozen:
Kokospannenkoekjes met passievruchtencoulis en bananen:
Aardappelpannenkoekjes met gerookte zalm en dressing:
Ja, dat brunchen, het begint mij meer en meer te bevallen…
Deze zaterdag gingen mijn vriend en ik met mijn vader, een verlaat verjaardagsetentje. Mijn motto is dat een mens nooit genoeg zijn verjaardag kan vieren. 😉 We gingen iets eten in de brasserie waar we al een paar keren voordien geweest waren, maar ‘t is niet dat ik daar zo frequent kom, hooguit een paar keer per jaar. En tot mijn grote verbazing herinnerde de ober zich nog dat hij mij een paar maanden geleden roze cava als aperitief had geschonken. En dat terwijl ik mij amper kan herinneren wat ik een week geleden gegeten heb! (Ok, dat is niet helemaal waar, ik kan het opzoeken in mijn foodspotting account, maar dat is valsspelen, natuurlijk.)
Wat een geheugen!
We worden allemaal een dagje ouder en dat merken we ook aan het tijdstip van onze afspraken. Tot in de vroege uurtjes doorzakken, wordt een uitzondering en steeds vaker wordt er, vooral met de vrienden die kinderen hebben, ‘s middags afgesproken in plaats van ‘s avonds. Zo hadden we dit weekend zowel op zaterdag als zondag een lunchafspraak.
Zaterdag haalde onze West-Vlaamse gastvrouw werkelijk het onderste uit de kan met een keur aan hapjes die maakten dat er niet meer zoveel plaats over was voor het voor- en nagerecht. Alhoewel we het enorm appreciëerden dat ze zich zo uitsloofde voor ons, had het voor mij gerust wat minder mogen zijn. Want nu stond ze meer in de keuken dan dat ze tijd voor ons had om bij te babbelen. Wel leuk om kennis te maken met de bijna-buren van de gastheer en gastvrouw. Een sympathiek koppel met drie ongelooflijk brave, blonde tienerkinderen (10, 10 en 14). Lang geleden dat ik nog met zoveel blonde mensen in eenzelfde ruimte samen was, we hadden wel familie van mekaar kunnen zijn. De tieners waren opmerkelijk beleefd en welopgevoed. Ik moest even de juiste toon zoeken, want ik ben niet gewoon met tieners te spreken, maar we vonden al snel gespreksonderwerpen. Ik had een beetje schrik dat die jonge mensen waarvoor het eigenlijk allemaal nog moet beginnen, mij een oude zaag zouden vinden, maar ze deden goed alsof. 😉
Zondag was culinair misschien minder vooruitstrevend, maar een lekker brunch met een gekookt eitje, een uitgebreide keuze aan brood en beleg en verse fruitsla met yoghurt gaat er net zo goed in. Een fijne wandeling naar het provinciedomein was ideaal om alles te laten zakken en een plekje te maken voor de taart. Vervolgens verveelden we onze gastheer en gastvrouw nog wat met verhalen en foto’s uit Japan en voor dat we het wisten was het avond.
Het enige probleem met die lunchafspraken is, ik weet nooit goed wanneer naar huis te gaan. Als je ‘s avonds afspreekt is middernacht of het tijdstip waarop de gastheer en gastvrouw gewoonlijk gaan slapen zowat een breekpunt. Maar wat doe je bij zo’n lunchafspraak? Je kan toch moeilijk blijven hangen tot het avondeten? (Al moet ik toegeven dat we dat al wel gedaan hebben.) Wat vinden jullie, wat is een deftig uur om na een lunchafspraak naar huis te gaan?
Ik kan het niet genoeg zeggen, maar ik heb echt geweldige collega’s: toffe mensen die wanneer ze verhuizen hun collega’s uitnodigen voor een rondleiding in hun nieuwe woonst en een hapje en een drankje. We werden alleszins in de watten gelegd: met heerlijke courgettesoep en smakelijke chili con carne. Ook tof dat er ook een paar oud-collega’s van de partij waren. Heel leuk om wat te kunnen bijbabbelen. En ons cadeautje (een gezamenlijke bon van de IKEA) viel ook in de smaak. Je zou bijna hopen dat mijn collega snel opnieuw verhuist. 😉
Ik wil jullie even geruststellen, gelukkig heb ik niet alleen maar triestige dingen gedaan tijdens mijn verjaardagsweekend. Na het toch wel zwaarmoedige bezoek aan In Flanders Fields, werden de smaakpapillen verwend in Hostellerie St Nicolas. En omdat bij een uitgebreide meergangenmenu in een sterrenrestaurant nu eenmaal aangepaste wijnen hoorden, hadden we een kamer gereserveerd in Hotel Nicolas van dezelfde uitbaters, gelegen op een paar honderd meter van het restaurant. Een goed overbrugbare afstand, zelfs met wat wijn achter de kiezen.
Man, man, wat we daar allemaal te eten kregen. Het aperitief vergezeld van de eerste hapjes namen we in de bar, waar een gezellig open gasvuur brandde. Uiteraard koos ik voor de huischampagne, terwijl mijn vriend van de sherry proefde. Na enkele culinaire hoogstandjes (een English breakfast hapje, een hapje mossel friet, wie verzint het?), mochten we plaats nemen aan tafel alwaar de ontdekkingstocht werd verder gezet. Nu hebben mijn vriend en ik al enkele ster-restaurants aangedaan (nuja, verder dan één ster zijn we nooit geraakt), maar Hostellerie St Nicolas mag zich zonder schroom bij de beste restaurants die wij al bezocht hebben plaatsen, als het al niet het beste was. Alles was perfect: elk gerecht was een kunstwerk, de smaken waren harmonieus uitgebalanceerd, de wijnen fantastisch. En er waren maar liefst drie voorgerechtjes met Sint-Jacobsvrucht! Alleen die toefjes koffie bij het derde dessert vond ik niet lekker, maar daar at ik vakkundig rond.
Enfin, de foto’s spreken voor zich. Ik laat jullie meegenieten:
Appetizers
Appetizer Met Pompoen en Paddenstoel
Hapje English Breakfast
Hapje van Mosselen met Frieten
Kalfs Tartaar Met Ganzelever
Sint-Jacobsvrucht met Angus Beef
Sint-Jacobsvrucht Met Gerookte Paling
Toast Met Sint-Jacobsvrucht En Tomaten
Zeebaars Met Pijlinktvis En Bouillabaise
Kalfszwezerik Met Risotto Van Oud Brugge Kaas En Eekhoorntjesbrood
Patrijs
Marshmellow Van Appel En Selder Met Groene Thee
Dessert Met Witte Chocolade, Veenbessen En Mandarijntjes
Dessert Met Banaan, Chocolade En Koffie
En de dag nadien werd het genieten gewoon verder gezet aan de ontbijttafel met Het Beste Ontbijt Ever! Wat een verwennerij!
Zaterdag waren we uitgenodigd bij vrienden die in het Waalse landsgedeelte wonen. Altijd een plezier om bij hen op bezoek te gaan, want de cooking skills van de perfect tweetalige gastvrouw mogen er wezen. Voordat we begonnen aan de hapjes kregen we een rondleiding in hun vernieuwde woonst. Eigenhandig verbouwd en ingericht en het resultaat mocht gezien worden. Vooral de badkamer vond ik prachtig. Ik heb er alvast inspiratie opgedaan voor onze eigen badkamer, die hoewel nog niet zo oud, gerust al een serieuze make-over kan gebruiken.
En oja, ik had even een vroeg Halloween-moment (creepy!):
The food (van de hapjes en het dessert heb ik helaas geen foto’s):
We praatten vooral over de uitdagende job van de gastvrouw, een echte self-made woman die zich zonder diploma heeft opgewerkt en waar ik enorm naar opkijk omwille van haar doorzicht en gezond verstand. Ik twijfel er niet aan dat ze deze uitdagingen tot een goed einde zal brengen.
Vorige week vrijdag proefde ik van de lekkerste paëlla ooit. In Leuven dan nog wel. Echte Valenciaanse paella klaargemaakt volgens de eeuwenoude traditie. In een gigantische pan op een gasvuur, omdat een open vuurtje stoken in de stad niet zomaar mag.
Heel toevallig bleken onze vrienden ook al een tijd het voornemen te hebben een bezoekje aan de Koerier van Navarra te brengen. Ik denk dat dit restaurant één van Leuvense restaurants is die al het langste op mijn lijstje stonden, maar het was er gewoon nog nooit van gekomen. Misschien omdat ik altijd het idee had dat een bezoek aan de Koerier van Navarra iets is wat je best in groep doet. Al hoeft dat niet, het was toch tof om met zes andere koppels aan tafel te zitten.
We werden door Ivo Hermans op een bijzonder welbespraakte wijze ingehuldigd in de geheimen van de échte gladde paella. Boy, kon die man vertellen. Ongelooflijk. Zijn schitterende verhalen deden me zonder problemen mijn grommende maag vergeten, want je moet wel een beetje geduld hebben, een échte paella warm je niet zomaar even op in de microgolfoven.
Maar het resultaat was fabuleus en smaakvol. En de dagverse crema catalana was om duimen en vingers bij af te likken. En zeg nu zelf, hoeveel restaurants ken je waar je als afzakkertje een absint van het huis krijgt?
Een absolute aanrader voor de liefhebbers van de authentieke Spaanse keuken en wijnen. En oja, voor de prijs moet je het zeker niet laten, we waren net iets meer dan dertig euro per persoon kwijt.
Zaterdag het nuttige aan het aangename gepaard. Onze vriendin is sinds kort haar eigen baas. Een moedige stap in economisch onzekere tijden, maar wel in een branche waar nog veel groeipotentieel in zit: coaching. Nu had ze wat professioneel ogende foto’s nodig om op haar toekomstige website en visitekaartjes te zetten. Dus trokken mijn vriend en ik met al ons fotografisch materiaal naar haar huis en alwaar we trachtten haar uiterst professioneel in beeld te brengen in diverse werkgerelateerde situaties (bureau, flipchart, coaching gesprek). Blijkt dat mijn vriend niet alleen een zeer bekwame fotografie-assistent is, maar ook een niet onaardig fotomodel. Mijn vriendin deed dat trouwens ook erg goed, al kreeg ze op het einde wel kramp in haar lachspieren.
Voor mij was het alleszins een erg toffe ervaring. Ik fotografeer nog wel veel, maar vooral tijdens events en onze reizen. Dat soort fotografie laat niet toe de foto te regisseren zoals je dat kan doen in een omgeving waar je alles onder controle hebt. Er werd nog wat geschoven met bureaus en andere accessoires. Gordijn open, gordijn dicht. We experimenteerden er op los.
Na al dat harde werk werden we beloond met een heerlijk etentje: verse pompoensoep, roggevleugeltjes en zelfgemaakte taart met ijs als dessert. Het kon niet op. We kregen bij het afscheid nog drie mooie porties pompoensoep mee. Daar gaan we van genieten!
Ik had er zelf nog nooit van gehoord, maar blijkbaar is het komende vrijdag 12 oktober Wereldeierdag, een dag waarop de gezondheidstroeven en de veelzijdigheid van het ei worden gepromoot in heel de wereld. Blijkbaar is het al de zeventiende keer dat er een Wereldeierdag gehouden wordt, maar ik moet eerlijk bekennen dat de vorige dagen hier ongemerkt gepasseerd zijn. Nochtans zouden er in tal van landen evenementen en acties gehouden worden om de positieve bijdrage van eieren aan een evenwichtige voeding te vieren. Dit jaar staat het ei echter volop in de spotlights door een campagne van VLAM.
Nu vind ik persoonlijk dat het ei wel eens in de bloemetjes gezet mag worden. Zo’n briljante vorm dat zelfs Columbus het gebruikte om zijn gelijk aan te tonen. En de prachtig warme kleur van halfgestold eigeel voert me recht terug naar Paaszondagen waar we aan een feestelijk gedekte tafel traditioneel zachtgekookte eitjes aten, met een snuifje zout, natuurlijk.
In onze eigen gerechten verwerken mijn vriend en ik niet zo vaak eieren (op een voorgerechtje met ei en garnalen na), maar het gebeurt al eens dat mijn vriend een spiegeleitje bakt tijdens het weekend. Doordat we zelf niet zo vaak eieren in huis hebben, is voor mij het ei onlosmakelijk verbonden met op vakantie gaan. Op vakantie eet ik bijna dagelijks eieren: scrambled eggs, gekookte eieren, omelet, pannenkoeken, you name it. Maar mijn favoriete eibereiding blijft zonder twijfel eggs benedict. Na de eerste kennismaking tijdens onze vakantie in Australië is de liefde nooit meer over gegaan. Jammer dat je dit in België bijna nergens op de menukaart vindt.
Wist je trouwens dat Japanners onveranderlijk elke dag een ei eten bij het ontbijt? Het liefst van al rauw. De eieren in Japan zijn dan ook supervers. Ze komen daar bijna rechtstreeks uit de kip haar kont op je bord terecht, bij wijze van spreken. Ook bij hotpot-gerechten wordt er een rauw ei geserveerd. Het is de bedoeling dat je het ei breekt en dan de inhoud van de hotpot door het geklutste ei haalt. En we weten allemaal hoe hoog de levensverwachting is in Japan.
Enfin, geniet dus met een gerust gemoed van een eitje. Dat zal ik ook doen!