Vroeger had ik de meest waanzinnige dromen. Tegenwoordig is dat anders. In de droomflarden die ik me nog herinner, spelen het werk en mijn collega’s steeds de hoofdrol. Niet dat ik geen toffe collega’s heb of zo, maar in mijn dromen word ik liever niet met werksituaties geconfronteerd. Daar heb ik overdag al genoeg mee te maken. Bring back de goeie oude vliegdromen!
Author: yab
De schoonheid van de piëteit
Ik ben zelf niet gelovig, maar de schoonheid die in naam van (een) god werd geproduceerd kan mij altijd weer ontroeren.
Waarom ik niet op de twiist-afterparty was
Omdat mijn dag gisteren er zo uit zag:
- Drie kwartier vroeger opstaan dan gewoonlijk.
- Vergadering van 9.30u tot 11.00u over een toepassing die gebruik zal maken van de eID.
- Samen met een collega te laat toekomen op een personeelsbriefing.
- Happy hour (‘s middags, go figure)!
- Snel middagmaal met de collega’s.
- Teamvergadering van 13.30u tot 15.00u.
- Brainstorm van 15.00u tot 17.00u.
- Nog enkele dringende mails beantwoorden en naar huis vertrekken.
- De trein naar huis nemen.
- Een kwartier op adem komen en richting Limburg vertrekken.
- Ziekenhuisbezoek.
- Zware gesprekken voeren in een bijzonder lawaaierige omgeving. Stijlvolle brasserie, lekker eten, maar je moet wel schreeuwen om je verstaanbaar te maken. Vermoeiend en niet leuk.
- Thuiskomen rond 23.15u.
- Je afvragen of een afterparty er nog bij kan.
- Beslissen dat je bed opzoeken een beter idee is.
- Stiekem een beetje spijt hebben dat je er niet bij was.
Records verbreken
Mijn vriend en ik zijn een aanhanger van het snelwinkelen-principe. Vandaag hebben we echter ons eigen record verbroken. Een fonkelnieuw kostuum gekocht op tien minuten. En een bijhorend paar schoenen op vijf minuten. Qua efficiëntie kan dat tellen. (Daarna heb ik mezelf even laten gaan en in dezelfde winkel ook een paar schoenen gekocht. Nuja, schoenen heeft een mens nooit te veel, nietwaar?)
De macht van het getal
Of er effectief rekening zal gehouden worden met hun eisen, valt nog af te wachten. Maar indrukwekkend was het wel, die gigantische zee van in het rood, groen en blauw geklede mensen. Ik maakte geen deel uit van de betoging, maar voelde als buitenstaander de gemeenschappelijke verontwaardiging. Samen voor een socialer Europa. Mooi toch?
Rookvrije cafés nu!
Vanavond na de laatste les Russisch ben ik nog iets gaan drinken met de juffrouw en de medestudentjes. De juffrouw wilde per sé trakteren, dus wie ben ik om haar dat plezier niet te gunnen. 😉
Jammer genoeg was er geen plaats in het rookvrije café waar we meestal iets gaan drinken. Daardoor konden we niets anders dan uitwijken naar het niet-rookvrije café vlakbij. Jammer dat de cafés in de buurt van het CLT niet dikker gezaaid zijn. Als het aan mij gelegen had, dan had ik graag een wandeling door de regen gemaakt om een café met beter luchtomstandigheden te vinden. Maar in groep moet je je aanpassen, dus probeerde ik niet al te hard te denken aan de gevolgen van passief roken.
Het was een heel gezellige avond, maar de gevolgen zijn duidelijk merkbaar: ik stink van kop tot teen naar de sigarettenrook. Walgelijk.
Een multifunctionele ruimte
De gemeenschappelijke keuken op het werk, kan momenteel evengoed dienst doen als zwembad. En het is niet eens de eerste keer…
Do you twiist?
Zelf zal ik er helaas niet bij zijn, maar ik beloofde Bunker wat reclame te maken voor zijn affordable one day conference. Interessante sprekers voor een spotprijsje in de gezelligste stad van Vlaanderen. Jullie moesten al ingeschreven zijn!
Moederdag
Vier moeders hebben mijn vriend en ik gisteren in de bloemetjes gezet. Drie daarvan waren heel blij met hun cadeautje. De vierde barstte in hartverscheurend gejammer uit. Of het iets met het cadeau te maken had, met het concept moederdag of met de hele hopeloosheid van de situatie, ik zal het nooit weten. Wat ik wel weet, is dat je er niet bepaald vrolijk van wordt.
Late night barbecue
Gisterenavond waren we te gast in het nieuwe huurhuis van vrienden L en J. We hadden een afspraak om 19.00u die met een uurtje verlaat werd wegens winkelperikelen. Blijgezind stapten we te voet richting Kessel-Lo. We waren zo’n tiental meter verwijderd van onze bestemming toen we telefoonsgewijs op de hoogte gebracht werden van het feit dat onze gastheer en gastvrouw zich nog in de winkel bevonden. Had ik toen geweten dat die winkel in Vilvoorde was, dan had ik zeker rechtsomkeer gemaakt. Ik word nogal knorrig als ik hongerig ben. 😉
Maar goed, we bevonden ons in een mooie groene wijk, dus maakten we tijdens het wachten een wandeling in de buurt. Mijn vriend redde zelfs een slak van een zekere dood op het voetpad. We zagen wat katten, bewonderden de bloementuintjes en zo’n half uur na het telefoontje (het was ondertussen half negen en mijn maag was leger dan leeg) doken onze gastheer en gastvrouw op.
Ze hadden geluk dat ik in een goeie bui was, ik heb maar een half uur of zo gezaagd over het feit dat ze ons voor gesloten deur hadden laten staan. 😉 Gelukkig kreeg ik snel een margarita en hapjes voorgeschoteld, altijd een goeie manier om mijn humeur op te krikken.
Verder heb ik geen klagen, we werden in de watten gelegd met zoveel barbecuevlees als we wilden, een superlekker slaatje met tomaatjes, (veel) rode wijn en een digestief om de maaltijd af te sluiten. De gesprekken waren soms wel zwaar omdat de vader van gastvrouw J onlangs onverwacht gestorven is. Ik kom te veel in ziekenhuizen de laatste tijd waardoor dit soort verhalen mij erg raken.
We sloten de avond (nuja, nacht) af met een fotovoorstelling van hun Amerikareis. Helaas vielen rond dat tijdstip (half vier) onze ogen zowat dicht en moesten we de voorstelling noodgedwongen ergens halverwege afbreken. Geen erg, er komt beslist nog een vervolg.