Vakantie

Hoera, juichte ik, de examens zijn gedaan, hopen vrije tijd wacht mij. Dat was echter buiten de ganse waslijst aan vrienden gerekend die ik schromelijk verwaarloosd had. De gaatjes in de agenda vulden zich bliksemsnel met sociale verplichtingen. Niet dat ik klaag, een goed gesprek en een goede maaltijd kunnen mij altijd bekoren.

En zo zaten we gisterenavond in de Blauwe Maan, te genieten van het voortreffelijke gezelschap van L en J. We hadden eerst een vergeefse poging gedaan om iets in de Zoff te eten. Nadat we daar vijf minuten stonden te draaien, kwam een ober zeggen dat de keuken om 19.00u sloot. Euh, jah, dat hadden ze dan wel eens mogen zeggen toen ik de dag ervoor belde om te reserveren (wat niet kon, reservaties namen ze niet aan). Daar zien ze mij ook nooit meer terug.

Dit kleine akkefietje was echter snel vergeten. Gesmuld van een heerlijk hoofdgerecht en nagerecht. Gelachen, gebabbeld. Een tikkeltje te veel gedronken (die calvados was er denk ik te veel aan). Gelukkig bleef het allemaal deftig. :-) Op naar de volgende dinner date!

Proclamatie

Zoals beloofd, een woordje uitleg over de calvarietocht (ok, lichtelijk overdreven) om aan mijn uitslag te geraken. Met in de hoofdrol de gebrekkige communicatie van de faculteit rechten. Al een hele tijd stonden de data waarop de resultaten (in het geval van de laatstejaars, enkel geslaagd of niet geslaagd) zouden meegedeeld worden op de site aangekondigd. In het vet was aangegeven dat deze resultaten op elektronische wijze ter beschikking gesteld zouden worden en ergens in de tweede helft van juni kwam er een mail die meldde dat de studenten, om overbelasting te vermijden, een email zouden krijgen wanneer de resultaten effectief online zouden staan. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht dit in vraag te stellen, er waren immers nog andere faculteiten waar de resultaten ook elektronisch werden bekend gemaakt.

Donderdagavond zat ik braaf vanaf het aangekondigde uur achter mijn pc. Te wachten op een mail en stiekem een beetje de site refreshend (hun systeem moet maar beter berekend zijn op piekbelastingen). Na drie uur vruchteloos wachten, kwam er een mail van de administratie van de faculteit. Dat ze verbaasd waren dat er zo weinig studenten waren komen opdagen bij het afroepen van de niet-geslaagden. En dat er toch heel duidelijk meegedeeld was waar en wanneer dit zou plaatsvinden. Goed, het document in kwestie er nog eens bijgenomen en ja, eventueel kon je daaruit opmaken dat je ergens lijfelijk aanwezig moest zijn, maar wie zet er dan in het vet bij dat de resultaten elektronisch zouden vrijgegeven worden?

Ik was blijkbaar niet de enige die dit verkeerd begrepen had, getuige de minimale opkomst waarvan sprake in de mail. Om te vermijden dat er mensen vruchteloos naar de proclamatie zouden komen, besliste de administratie van de faculteit de resultaten van de niet-geslaagden in de loop van de vrijdagochtend vrij te geven. Goed, nog even langer in spanning dus. Al een geluk dat ik de ganse vrijdagvoormiddag vergadering had om mijn gedachten te verzetten. 😉 Tegen de middag ging ik kijken op het elektronisch systeem: geen resultaten te zien. Onder het motto: geen nieuws, goed nieuws, durfde ik stiekem hopen dat ik bij de geslaagden hoorde. Maar toch, was het nu echt zoveel gevraagd om gewoon ergens een woordje “geslaagd” te plaatsen. Nu kon je nog denken dat de resultaten nog niet werden doorgegeven of dat het systeem niet goed werkte.

Enfin, vrijdagavond nog altijd geen spoor van resultaten, mijn vriend en ik gingen er dan maar vanuit dat ik geslaagd was. Al waren we er toch niet helemaal gerust in, zaterdagochtend op de proclamatie in sporthal De Nayer. Enkele hemeltergend saaie speeches scheidden mij van het verdict. De opluchting was groot toen ik mijn naam hoorde afroepen. Het definitieve eind van mijn studententijd. Na al die jaren kan ik mijn studentenkaart definitief op rust stellen.

Na nog meer hemeltergend saaie speeches, waarvan sommige zelfs onverstaanbaar, werd er een foto genomen van al de gepromoveerden, zoals dat zo mooi heet. Ik ben er zeker van dat mijn mede-afgestudeerden zich later zullen afvragen wie dat mens in godsnaam is, want in de les hebben ze mij nooit gezien. 😉 En toen was het tijd voor de receptie! Mijn vriend en ik hebben hard ons best gedaan zoveel mogelijk jaren inschrijvingsgeld op te drinken, maar hebben jammerlijk gefaald.

Om wat te ontnuchteren, gingen we wandelen in de studentenwijk in het groen waar we elkaar zoveel jaren geleden leerden kennen en veel fantastisch mooie, niet-studiegerelateerde momenten beleefden. Er was nog niet veel veranderd. Even een emotioneel moment toen we op de plek stonden van die allereerste kus. Een steek van heimwee naar vervlogen tijden.

Maar goed, deze slechte student kan nu definitief de (universitaire) boeken dicht doen.

Kwijt

Deze ochtend was ik slaapdronken op zoek naar mijn jeansbroek. Nergens te vinden. Niet tussen de stapel pas gewassen , maar nog niet opgevouwde kleren, niet in mijn kleerkast, niet in de droogtrommel. Wat doet een mens in zo’n geval? Het vriendje te hulp roepen en hem naarstig aansporen mee te zoeken. Een minuut later was de jeans gevonden: hij bevond zich rond het bevallige achterwerk van mijn vriend. Hij zag er knap uit, zo met bloemetjes op zijn gat. Misschien moeten we morgen toch maar eens proberen op tijd te gaan slapen. 😉

Vrijdagavond

Het stond al een tijdje in mijn agenda: de eerste vrijdagavond van juli zouden mijn vriend en ik iets gaan eten met mijn broertje en zijn vriendin, om daarna nog een beetje Beleuvenissen mee te pikken. Het zou een bijzondere avond worden, want zowel mijn potentieel toekomstig schoonzusje (mijn broer staat even weigerachtig ten opzicht van het huwelijk als ikzelf) als ik zouden dan onze uitslag hebben. Door een gebrekkige communicatie van de faculteit rechten (waarover later meer) zat ik echter nog een beetje in spanning.

Potentieel schoonzusje B had haar punten al wel en was met glans (en waarschijnlijk een graad, vandaag is haar proclamatie) geslaagd. Dus bestelden we prompt een fles cava in restaurant De 3 Tonghen om dit te vieren. Het bepalen van een diploma moet met bubbels gevierd worden, nietwaar? Ik was superblij voor haar. Ze heeft dit jaar ontzettend hard gewerkt aan haar thesis en haar stage. Oververdiend dat ze loon naar werken krijgt. Ze was zelf natuurlijk behoorlijk in de wolken met het afronden van haar studies en ik twijfel er niet aan dat ze een fantastische pedagoge zal zijn.

Na het eten (tapas als voorgerecht, zarzuela voor mij, paëlla voor broer en vriendin en gemengde grillade voor mijn vriend) was het tijd om ons cadeautje te overhandigen. Mijn broer en ik hadden afgesproken dat we een Bongo ballonvaart cadeau zouden geven. Als een diploma behalen nog geen goede reden is om van de grond te gaan, dan weet ik het ook niet meer. 😉

Vervolgens trokken we ter afronding van de avond richting Oude Markt, waar we er met veel geluk in slaagden nog een vrij tafeltje voor vier op een terrasje te vinden. Bart Peeters was net bezig aan de laatste nummers van zijn optreden en de ganse Oude Markt ging uit de bol. Ik moet zeggen dat ik geen fan van Bart Peeters ben, maar het publiek bespelen kan hij als geen ander. Toen de vermoeidheid toesloeg, werd het tijd om huiswaarts te trekken. Een fijne avond.

Nog even doorbijten en dan…

Weekend! Man, ik heb het echt nodig. Beetje een woelige week geweest op het werk. Met de aanstelling van de nieuwe baas en wat interne verschuivingen die bij mij niet echt in goede aarde gevallen zijn. ‘k Heb een beetje op mijn strepen moeten staan om niet een taak kwijt te spelen die ik heel erg graag doe. Gelukkig is het zover niet gekomen, maar laat ons zeggen dat zulke dingen niet echt een goeie weerslag op mijn humeur hebben.

Gelukkig zijn er dan toffe collega’s die met een ganse doos manga’s aan je bureau staan. “Ach ja, we hebben er toch zoveel en na onze verhuis zijn we wat aan het opruimen geslagen. Ik dacht dat ik je er een plezier mee zou kunnen doen.” Ik ben geen échte mangafan, maar hey, een gegeven paard…  Mijn Frans kan er alleen maar op vooruit gaan, want alle manga’s zijn in de taal van Molière geschreven. En het wordt hoog tijd dat ik, met het tweede jaar Japans in aantocht, dit stukje Japanse cultuur eens wat nader onder de loep neem. binnenkort zie je mij dus met manga’s op de trein. Nog even wachten, want eerst moet ik nog Middernachtskinderen van Salman Rushdie uitlezen.

Daar zijn de Werchtergangers weer

Grote hoeveelheden jongelingen met gigantische rugzakken en tentjes die je in twee seconden kan opzetten, stromen toe op de perrons van Leuven. Zij stappen af en maken zo plaats voor de pendelaars richting Brussel. Ik hou van de drukte in het station tijdens deze periode, het enthousiasme dat die jonge mensen uitstralen, de zin om er, ondanks de regen, een geslaagd festival van te maken. Even heb ik zin om met hen mee te gaan, maar dan overwint mijn afkeer voor modder en slapen in tentjes het van deze bevlieging. Even ben ik jaloers op hun jeugdige zorgeloosheid, dat alles-is-mogelijk-gevoel dat ze uitstralen, maar ook dat gaat voorbij.

Ik stap de trein op, het begin van een nieuwe werkdag.