Treinproblemen

Problemen tussen Aarschot en Leuven tijdens de vrijdagavondspits. Een vernielde spoorwissel en een hoop ellende voor de treinreizigers. Mijn trein had een achttal minuten vertraging. Niets om van wakker te liggen. In het station van Leuven was het daarentegen chaos troef. Afgeschafte treinen, gestrande studenten met grote rugzakken, gepakt en gezakt voor het weekend, ‘t was me wat. Alleen de Panos kon zich in de handen wrijven, want veel van die uitgehongerde studentjes hadden wel zin in een broodje of een koffiekoek.

Mijn vriend, die uit de richting van Antwerpen komt, zat ook vast in Aarschot. Beetje vervelend, want we hadden afgesproken om vanavond gezellig te gaan dineren in restaurant Himalaya. Gelukkig kreeg ik al snel een berichtje van hem dat er extra bussen ingelegd werden tussen Leuven en Aarschot. Dus maakte ik van de gelegenheid gebruik om wat tussen de sms’ende en bellende studentjes rond te lopen en de vooruitgang van de eeuwigdurende werken aan de overkapping van Leuven station te inspecteren. Niemand van de gestrande reizigers scheen écht zwaar te tillen aan het ongemak, want ook hier kwam snel het bericht dat er bussen ingelegd werden naar Aarschot.

Mijn vriend was al bij al maar een half uurtje later thuis dan gewoonlijk, waardoor we een klein beetje meer honger hadden en het eten nog dubbel zo hard smaakte. (Wonton soep en Himalaya Thali, mmm.)

Een pluim voor de snelle reactie van de NMBS.

Hoog tijd dat nonkel K terug komt uit vakantie

Niet dat we hem zo geweldig missen (nog nooit zoveel in mijn blootje rondgebanjerd in huis als de laatste twee weken), maar ons slaapgebrek begint te wegen. Nonkel K is een stipte mens met vaste gewoonten. Elke avond gaat hij mooi om elf uur slapen. En omdat wij ons bevinden in de kamer naast hem, durven wij geen lawaai meer maken na elf uur. We zijn ten slotte te gast in zijn huis. Dus passen wij ons aan en gaan we mooi slapen wanneer nonkel K gaat slapen.

Maar nu is de kat al twee weken van huis en de muizen dansen elke avond op tafel. En aangezien dansen fijn is en slapen voor watjes, liggen we dus elke avond veel te laat in bed.

Dus nonkel, kom terug, ‘t is niet voor mij, ‘t is voor mijn slaapgebrek.

Begrafenissen zijn niet leuk

Maar dat wist u waarschijnlijk al. Zaterdagochtend ben ik naar de begrafenis van de vader van mijn vriendin geweest. Ik was eerst niet van plan om er iets over te schrijven, want de laatste tijd staan er nogal veel zwaarmoedige berichtjes op deze blog. Maar leven en dood zijn nu eenmaal twee kanten van dezelfde medaille, onlosmakelijk met elkaar verbonden.

We zijn dus naar de begrafenis geweest. De kerk zat afgeladen vol. Er bleef geen stoel leeg. De mis heeft mij, als ongelovige ketter, zeer ontroerd. Zo’n afscheidsritueel, die plechtige manier om afscheid te nemen van een mens, ik denk dat het niemand koud laat. Vooral op de momenten dat zijn vier dochters aan het woord kwamen, kreeg ik het even moeilijk. Heel triest, maar ergens toch ook mooi. Verdrietig mooi. Ik denk dat de dochters en de mama die nu zonder hun rots in de branding verder moeten, zich door veel mensen gesteund voelden in deze moeilijke tijd.

Na de begrafenis zijn we met de aanwezige vrienden nog iets gaan drinken op de gezondheid van de overledene. Op een mooi leven dat veel te vroeg geëindigd is. En mijn leven, tja, dat ging gewoon verder.

Gruwelijk

Dit berichtje in de krant deed me huiveren:

In de Luikse gemeente Otrange (Oreye) heeft een 44-jarige vrouw vrijdagmiddag zichzelf in brand gestoken. De wanhopige vrouw hield een kind van twee jaar – het jongste van haar zes kinderen – in de armen. Beiden zijn overleden.

Wat gaat er om in het hoofd van iemand die zichzelf en haar eigen kind in brand steekt?