Conferentieperikelen

Vandaag bevond ik mij op een conferentie met deelnemers uit gans Europa. Tijdens de conferentie zou een film getoond worden over de zin en onzin van auteursrecht. Je zou denken dat de organisatoren, gezien het hoge aantal deelnemers, op voorhand uitgetest zouden hebben of die film wel correct vertoond werd op hun systemen. Jaja, dat zou je denken. Allez, ik zou dat toch denken.

Enfin, niet dus. Een half uur lang hebben de deelnemers naar een film in horten en stoten mogen kijken. Alsof het ding gestreamd werd over een net te trage connectie. Behoorlijk irritant. Ook irritant: het onderbreken van ondertitels. Niet zo erg voor de Engelse stukken van de film. Het Russisch kon ik nog min of meer volgen (al denk ik dat ik veruit de enige in de zaal was). Het Zweeds bleef ook voor mij een mysterie.

Na een half uur (I kid you not) was dan toch iemand van de organisatie zo slim om de boel stil te leggen, zich te verontschuldigen en een vroeger dan geplande pauze in te lassen. Na de pauze was het probleem opgelost, met hulp van iemand uit de zaal, en kregen we het tweede deel van de film te zien. Ditmaal met ondertitels. Al een geluk, want mijn Portugees is ook niet zo geweldig.

Qua amateurisme kon het alleszins tellen. ‘t Was dan ook een gratis conferentie. 😉

Uitspraak van de dag

Ik, tijdens de lunch tegen een collega die zei dat ze erover aan het denken was een nieuwe wagen aan te schaffen: “Ja, ‘t is het goeie moment. Met al die kortingen die de autoverkopers geven.”

Vraagt de stagiaire die een paar maanden bij ons stage doet: “Zou dat door de crisis komen?”

Hatelijk

Todo items die, terwijl je in bed ligt te wachten tot de slaap je overmant, een rondedans in je hoofd beginnen maken. Ze worden een mantra dat door stemmetjes in je hoofd opgezegd wordt. Terwijl je denkt: niet vergeten, niet vergeten.

En wanneer je dan ‘s ochtends opstaat, is je hoofd leegt. Ze hebben zich teruggetrokken om je de volgende nacht opnieuw te komen lastigvallen.

Babybezoek

Handig dat veel van onze vrienden ervoor kiezen om te bevallen in het Heilig Hart. Het is wel zo makkelijk als je te voet op babybezoek kan.

Zo konden we met eigen ogen vaststellen hoe moeder en kind (de vader liep er ook ergens rond) het maakten. Mama en papa zagen er behoorlijk vermoeid uit. Hun dochter deed alsof ze van niks wist en speelde modelbaby voor het bezoek. Haar babyvelletje zag nog een beetje geel, maar dat zal met wat extra UV-stralen wel snel wegtrekken. Hopelijk realiseert het babymeisje zich binnenkort dat de nachten dienen om te slapen en niet om de ouders wakker te houden en dan ze zijn helemaal op de goeie weg.

Na het bezoekje, nogal abrupt afgebroken door borstvoedingsperikelen, zijn we snel iets gaan eten in Lukemieke. Dat was geleden van toen we nog in de Parkstraat woonden. Mooie herinneringen aan zomeravonden in de tuin, kletspartijen met mijn vegetarische vriendin die nu in Amerika woont en lekkere desserts. Het eten is er niet bijzonder, maar er hangt een aparte sfeer, je bent snel bediend en het is er niet duur. En herinneringen zijn nu eenmaal onbetaalbaar.

Komieke comment

Ik had graag posters komen afgeven voor verdeling mits bestickering uiteraard; voor het gedeelte cultuur.
Hoeveel posters moet ik meebrengen?

En waar moet ik deze afgeven?

Groetjes Angy Knight
internationale paaldanskampioene 2007-2008
organisatrice sportief en acrobatisch paaldansen voor België en Benelux

Beste Angie,

De muren hangen momenteel nogal vol op ons appartement. Veel plaats om posters op te hangen hebben we niet en stickers zijn zo moeilijk van de muren te verwijderen. Het goede nieuws is echter dat ons balkon over twee palen beschikt. U bent zeer welkom om ons met behulp van deze attributen uw danskunsten te demonstreren.

yab

Zon

Een stralende lentedag was het vandaag. Met een zon die zich geen wolkje in de weg liet leggen. Maar zelfs de zon die stralend naar binnen scheen, kon de sfeer in de ziekenkamer niet opvrolijken. Ogen die in mijn ogen keken en soms schenen te begrijpen. Of toch niet? Ik meende wanhoop af te lezen op haar vertrokken gezicht. Wanhoop om de hulpeloosheid. Een luide schreeuw die aan haar lippen ontsnapte. Tranen die over wangen rolden. Snapte ze het? Besefte ze het? Je probeert een sussende klank in je stem te leggen, want je weet niet of je woorden begrepen worden. En wat kan een mens zeggen als troost in een situatie waarvan je denkt dat je zelf ontroostbaar zou zijn. Dat de enige genadige uitweg jou de dood lijkt?

We praatten. We bespraken opties. Er is geen goeie optie. Deprimerend. Gelukkig scheen de zon.

Na het ziekenhuis, het tehuis voor dementerenden. Ook daar scheen de zon, zij het doorheen dichtgetrokken gordijnen. Want al dat felle licht, dat schijnt toch maar in de ogen. Dezelfde gesprekken als altijd. “Heb je lekker gegeten?” “Wat heb je vandaag gedaan?” Ogen die in mijn ogen keken. Deden alsof ze wisten wie ik was.  “Je komt toch gauw terug, niet?” We weten maar al te goed dat ze ons bezoek na tien minuten vergeten zal zijn.

Terug in Leuven. De zon scheen nog steeds. Ik had honger en hoofdpijn. Mijn vriend stelde voor sushi te gaan eten. Comfort food om het humeur op te krikken.

Soms helpt zelfs de zon niet.

Zalig geslapen

Ik heb vannacht geslapen als een roosje (wat een rare uitdrukking, eigenlijk, slapen rozen wel?) Ik kon het gebruiken. Nogal veel stress op het werk en daarbuiten, de laatste tijd. Korte nachten met weinig slaap hebben meestal een niet zo positief effect op mijn humeur. Gisteren hebben we echter de tijd genomen om ‘s avonds uitgebreid te ontspannen: lekker lang weken in een veel te warm bad, een fijne vrijpartij, slapen tot je wakker wordt en je vervolgens omdraaien omdat je geen haast hebt om op te staan.

Zalig.

Lijstje

Een lijstje van dingen die ik dolgraag zou willen doen, maar waar ik helaas geen tijd voor heb:

  • een cursus digitale fotografie volgen aan de academie
  • mijn Frans opfrissen aan het CLT
  • mijn Italiaans oppikken waar ik het heb laten vallen
  • een deftige kookcursus volgen
  • zanglessen volgen
  • een nieuw instrument leren spelen
  • mijn oude instrument vanonder het stof halen en mij engageren in een orkest
  • opnieuw bij een koor gaan
  • de ongelezen boeken in mijn boekenkast in één ruk uitlezen
  • een hele dag niks doen
  • schilderlessen volgen

Frustratie.