Twee lege stoelen

Kerstdiner bij de schoonfamilie. Traditioneel een familiefeest. Jammer genoeg ontbraken, net als vorig jaar, twee personen op het feest.

Het gebeurt dat er een wonde geslagen wordt. Het lijkt op het eerste zicht oppervlakkig te zijn. Er wordt er een pleister op gedaan, maar die blijft niet plakken. De zalfjes en smeersels helpen niet. De wond begint te etteren en te ontsteken en genezing lijkt verder weg dan ooit. Doodjammer is het, als je een voorheen perfect gelukkig gezin uiteen ziet vallen. De kloof lijkt er in vergelijking met vorig jaar alleen maar groter op geworden. Hopelijk wordt 2010 een jaar van bruggen bouwen.

IJssculpturen

Al jaren spreken mijn vriend en ik erover om naar het ijssculpturenfestival van Brugge te gaan. Door onze drukke agenda’s tijdens de kerstvakantie (jaja, ik zie daar de ironie zelf ook van in) kwam het er echter nooit van. Dit jaar hadden we ons vast voorgenomen te gaan. Lang op voorhand een datum geprikt (30 december), vriendjes gezocht om mee te gaan, fototoestel hoog op de niet-te-vergeten-lijst gezet, we waren er helemaal klaar voor.

En nu is de boel vroegtijdig afgebroken. :-(

Stress

Op ons werk is de eindejaarsperiode traditioneel een zeer drukke periode. Op het laatste moment moet er nog een berg administratieve rompslomp in orde gebracht worden en de boekhouding draait overuren. Iedereen loopt er gestresseerd bij, want zijn of haar dossier is nog niet orde en de deadline is in zicht. Geld, geld, geld.  Meestal is het ergste achter de rug de week voor kerstmis. Daarna kan er wat opgeruimd worden en is er tijd om achterstallige mails te beantwoorden.

Zo niet dit jaar. De deadlines schoven op richting kerstmis en de stress bleef maar duren. Er viel een lijk van 2,8 miljoen uit de kast (een vergetelheid van iemand binnen mijn team) dat we god zij dank nog hebben kunnen reanimeren, maar het scheelde niks. Een collectieve zucht van opluchting. Zelfs de laatste werkdag van het jaar, 24 december, was mij geen rust gegund. Nog veel losse eindjes die vastgeknoopt dienden te worden en ik zag met schrik in het hart de minuten wegtikken.

Gelukkig is alles nu achter de rug en kan ik genieten van een welverdiende vakantie, waarin ik hopelijk wat tijd heb om achterstallige mail weg te werken…

Waar ik mij in deze periode aan erger

Aan elektronische kerstwensen allerhande. Hoe goedbedoeld ook, die kerst- en nieuwjaarswensenmailtjes komen terecht in mijn zo al overvolle mailbox en het is bepaald demotiverend als je het aantal ongelezen mails alleen maar ziet toenemen. Geef mij maar (en nu spreek ik tegen mijn eigen winkel) de goede ouderwetse papieren kaartjes. Wat is er leuker dan de postbus ‘s avonds openen en papieren wensen vinden?