Baby’s

We hebben 2009 afgesloten met een babybezoek en lo and behold, 2010 is begonnen met, jaja, een babybezoek. Baby O diende zich aan om twee uur ‘s nachts op 1 januari 2010 (01/01/2010, als dat geen prachtige datum is). Het feestvarken kwam veertien dagen te vroeg op de wereld. Al een geluk voor de mama, want het was een kanjer van vier kilo en 53 centimeter. En we zagen dat het goed was.

Oudejaarsavond

Dit is wat we aten en dronken in de Rode Loper terwijl we het oude jaar uitwuifden en het nieuwe jaar verwelkomden:

  • Glaasje Champagne
  • St Jacobsvruchten drie maal anders
  • Carpaccio van zalm
  • Heldere bouillon van patrijs, schuimpje van curry
  • Zeebaars met krab, selderij en appel
  • Hertenfilet met boschampignons, wildsausje en kaneel
  • Al onze goede voornemens op één dessertbordje
  • Koffie met zoetigheden
  • Middernachtzoen met Champagne

Dit alles overgoten met heerlijke aangepaste wijnen (misschien zelfs een beetje té veel wijnen). Alleen de dessert viel tegen. Het was een dessert op basis van koffie en laat ik nu net een gloeiende hekel hebben aan koffie. Gelukkig kon ik beroep doen op mijn disgenoten om mij van mijn dessert te verlossen. En in hindsight was het misschien niet zo’n briljant idee om de nacht af te sluiten met een glaasje krupnik. Ik heb het mij deze ochtend alleszins beklaagd.

Frietjes

Gisterenavond waren we op bezoek bij onze vrienden K, L en hun kroost die voor de kerstvakantie uit Baton Rouge waren overgevlogen. L zag er goed uit met haar buikje van bijna acht maanden. Al hoop ik voor haar dat nummer vier iets rustiger is dan zijn of haar broertjes en zusje, want het was soms lastig om boven het rumoer van de kindjes uit te komen. Zelfs als ze in de hoek stonden werden er nog genoeg decibels geproduceerd. 😉

We aten frietjes van de frituur, wat voor mij een eeuwigheid geleden was. Heel a-typisch voor een Belg, maar ik ben absoluut geen fan. Eer dat die dingen op je bord liggen, zijn ze al koud. Het vlees erbij staat bol van de kleur- en smaakstoffen en dat geldt evenzeer voor de sauzen. En na vijf frietjes ben ik de smaak al beu. Neen, België’s nationale trots is niet aan mij besteed. Maar ik ben een goede gast, dus at ik braaf mijn bordje leeg.

Het had niet veel gescheeld of we hadden echt koude frietjes mogen eten. Mama L was met de twee oudste kindjes naar het frituur vertrokken. Een klein half uur later kreeg K telefoon van een overstuur klinkende L. De sleutel van de wagen was uiteen gevallen en de chip om te starten was kwijt. Ze stond in het donker op de parking aan de frituur met de frietjes en twee lastige kinderen zonder dat ze de auto kon starten. Gezwind sprongen we onze wagen in om L te gaan redden. We waren nog geen vijf minuten onderweg of ze belde dat ze de chip teruggevonden had. Oef.

De rest van de avond verliep rustig. We spraken over de plannen van K en L om nog twee jaar langer in Baton Rouge te blijven, over hoe snel de kindjes het Engels oppikken en we praatten nog wat na over onze Amerikareis, ondertussen alweer een half jaar geleden. Toegegeven, ik hou wel van wat leven in de brouwerij, maar ik was stiekem blij dat de drie koters in bed lagen. Zoveel energie dat er in die kleine lijfjes zit, niet te doen.

Chocolade

We zijn al een hele tijd goede klant bij een ambachtelijke chocolatier in de Diestsestraat die uitgebaat wordt door een hele lieve dame van wie ik altijd een chocolaatje krijg als ik in de winkel sta. Als het niet te druk is, doen we soms een babbeltje. Heel gemoedelijk. Vandaag stonden mijn vriend en ik weer in de winkel voor twee grote dozen pralines, toen ik een klant haar bij de voornaam hoorde aanspreken. Dit was de eerste keer in al die tijd dat ik haar naam hoorde. Een naam die ik helemaal niet bij haar vond passen, dan nog. En mijn wereldbeeld veranderde weer een klein beetje.

Verwend in Den Haag

Ongeveer twee jaar geleden bezochten we voor het eerst vrienden E en L en hun gloednieuwe dochter in hun pasgekochte huis. Gisteren hadden we opnieuw een goeie reden om helemaal naar Den Haag te rijden: de geboorte van hun tweede kind en eerste zoon.

E en L maken het voor ons altijd de moeite waard om de lange afstand naar Den Haag te overbruggen. Steevast worden we er onthaald op overheerlijk eten mét aangepaste wijnen. Alleen jammer dat we ditmaal niet bleven slapen, waardoor mijn vriend genoodzaakt was het bij een aperitiefje te houden. Vriend E is een echte keukenprins en toverde de heerlijkste gerechten op ons bord. Ooit moet ik toch eens de tijd vinden om een kook- of wijnproefcursus te volgen.

En de baby? Een hele brave, net als zijn zusje.

Avatar

Bestaat er een beter moment om je in een cinemazetel te nestelen dan kerstavond? Ik vind alvast van niet. Doordat zowat het hele land aan de feestdis zat, was het in de filmzaal aangenaam rustig.  Het was duidelijk dat een hele lading Chinezen, die toch geen kerstmis vieren, er hetzelfde over dacht als wij. Samen wachtten we met de 3D-brilletjes op de neus op het begin van Avatar.

Op voorhand had men mij al gewaarschuwd dat ik niet te veel van het verhaal moest verwachten. En inderdaad, wie graag verrast wordt in de cinema, kan Avatar beter links laten liggen. Het verhaal eindigt exact zoals je verwacht. Toch kon de boodschap die de film wil uitdragen, ondanks haar simpliciteit, mij wel bekoren. Toegegeven, de film is erg zwart-wit. De slechteriken zijn wel heel slecht en de goeien zijn bijna heiligen. Maar toch, een boodschap die de nadruk legt op de verbondenheid tussen de mensen en hun omgeving (everything is connected), het maakt mijn cynische ik nog altijd een beetje week.

Als je de film niet moet zien voor het verhaal? Waarvoor dan wel? Wel, dat is simpel: voor de adembenemende wereld die gecreëerd wordt door schrijver-regisseur James Cameron. Het imaginaire Pandora waarop het verhaal zich afspeelt, is werkelijk magnifiek. De fauna en flora zijn prachtig uitgewerkt. De ene adembenemend mooie scène wisselt zich af met de andere. Visueel heb ik zelden een mooiere film gezien. En ok, de gelaatsuitdrukkingen van de wezens komen niet altijd even natuurlijk over, maar hey, het zijn aliens, misschien zijn hun gelaatsspieren gewoon minder beweeglijk?

Een film om niet te veel bij na te denken, maar je visueel te laten prikkelen door de schoonheid van de beelden.