Een nieuwe mediaster is geboren

Alsof hij nooit iets anders gedaan heeft, zo staat de directeur van de school waar de verdachte van de moord op het jonge koppel in Loksbergen les gaf, de pers te woord. Het doet een beetje vreemd om hem na al die jaren terug te zien. Toen hij als piepjonge directeur aan het hoofd van zijn eerste school kwam, zat ik op de banken van diezelfde school mijn broek te verslijten en koesterde ik nog de onrealistische droom dat ik de wereld zou veranderen. Ondertussen staat hij aan het hoofd van een heuse scholengemeenschap, maar voor de rest is hij nog niets veranderd, alleen wat grijzer geworden. Voor sommige mensen is de tijd blijkbaar mild.

PS: Wat betreft de mediaverslaggeving over deze zaak, wil ik de aandacht van de dames en heren journalisten graag opnieuw vestigen op dit essay van Geert Buellens.

TV

Ongelooflijk wat een impact zo’n tv-spelletje heeft. Als je geen tv hebt, valt dat echt moeilijk te begrijpen. Zeker als je al die heisa in de pers ziet (wel gemakkelijk, de krant is tegenwoordig veel sneller uitgelezen) en de gekte op Facebook. Ik had het lef om in mijn statusboodschap mee te geven dat het hele gedoe mij ijskoud liet en bam: meteen een hoop commentaren die mij het afbreken verweten van het beste tv-programma aller tijden. Man, ben ik blij dat ik daar geen energie hoef in te steken. Ik denk dat ik nog wat Russische woordjes ga bekijken.

Afgewezen

Vandaag zou er een nieuwe collega in mijn team starten. Een collega met wie ik voor de eerste keer zelf de sollicitatiegesprekken gevoerd had. De jury bestond uit vier personen en unaniem hadden we haar als beste gerangschikt. Groot was dan ook mijn ontgoocheling toen ik deze ochtend op kantoor kwam en de personeelsdienst mij meedeelde dat de nieuwe collega gisterenavond had laten weten niet te komen. Ze had een andere jobaanbieding gekregen en die aangenomen. En even voelde ik me persoonlijk afgewezen. Alsof mijn team niet tof genoeg zou zijn en ons werk niet boeiend genoeg was. Natuurlijk weet ik rationeel gezien dat er nog heel veel andere factoren meespelen bij de keuze van een job, maar toch, ik had echt het gevoel dat het klikte en ze een geweldige meerwaarde voor ons team zou betekenen. Ik heb vannacht zelfs slecht geslapen omdat ik scenario’s aan het overlopen was, hoe ik haar zou voorstellen aan de collega’s, wat ik haar het eerst te lezen zou geven, welke kleine taken ze al kon doen om zich in te werken,… Slaap gelaten voor niks.

Gelukkig hadden we nog een kandidaat achter de hand. En jongeman deze keer. Hij begint komende maandag. Hopelijk laat hij ons niet in de steek.

Een kostelijke affaire

Ze zijn klaar. Achttien afdrukken om komende zaterdag af te geven en als ze goed bevonden worden door de jury, is de eerste module van de cursus digitale fotografie afgerond. Die afdrukken kosten in totaal meer dan de cursus zelf. Nu herinner ik me weer waarom ik nooit foto’s laat afdrukken.

En zo komt de kerstvakantie ten einde

Vanmiddag nog een laatste etentje gehad bij een vriendin die net terug was van zes weken vakantie in Australië (de gelukzak!) en een fijne wandeling gemaakt in de sneeuw rond de Abdij van ‘t Park. Op de één of andere manier ben ik er deze kerstvakantie niet in geslaagd tot rust te komen. Ik heb nochtans mijn best gedaan om het werk achter mij te laten en heb geweigerd mijn mailbox van ‘t werk te openen, al was de verleiding soms groot. Er ging geen dag voorbij dat ik niet aan mijn werk dacht en ik heb de stress niet volledig van me kunnen afschudden. Misschien is een week gewoon niet lang genoeg om er echt tussenuit te zijn.

Komt daarbij dat ik heel veel items van mij todolijstje wilde schrappen deze vakantie en dat is me niet gelukt. Mijn taalcursussen liggen nog grotendeels blanco en de examens zijn nu echt niet meer veraf. Hoog tijd om daar iets aan te doen, dus. Morgen beginnen we op het werk met een receptie en dinsdag start het nieuwe werkjaar officieel. Ik weet dat er een berg werk op me ligt te wachten, maar goed, we zien wel hoe het loopt. Een mens kan niet alles tegelijkertijd.

Vreugde en verdriet

Waren we eergisteren verheugd door de komst van het eerste nieuwjaarskindje in onze vriendenkring, kregen we gisteren het nieuws te horen dat het kindje van vrienden met wie we nog samen gestudeerd hebben, dood geboren werd. Toegegeven, het contact was de laatste tijd wat verwaterd, maar ik was er toch niet goed van. Vreugde en verdriet liggen vaak dicht bij mekaar.

Three kings

Het jaarlijkse driekoningenfeestje zit er weer op. De veertiende editie al, niet te geloven. Al de traditionele elementen waren aanwezig: een gigantische pot spaghetti, spelende kinderen, een zelfgebakken driekoningentaart met als hazelnoot vermomde boon, een koningin die gekroond werd (dit jaar greep ik langs het kroontje) en een nieuw spelletje met rubberen eieren en rond de tafel rennen. Ik zweer je, met een rubber ei tussen de knieën op hakken van tien centimeter rond de tafel hollen, er zijn gemakkelijkere dingen op de wereld.