Zondagnamiddag een zalig ontspannen namiddag doorgebracht met vrienden. Gewandeld door de gevallen bladeren in het provinciedomein, ideaal om in de herfststemming te geraken. Door onze vrienden gemaakte brownies gegeten en door de bakker gemaakte kersentaart gegeten, een uitgebreide rondleiding in hun gerenoveerde huis gekregen en veel gebabbeld. Meer hoeft dat echt niet te zijn.
Cocktails!
Na een zware vrijdag (een dossier waaraan collectief hard gewerkt was en waarvan we dachten dat het afgerond was, keerde onverwacht en ongewenst op ons bord terug) was het vooruitzicht van cocktails des te aanlokkelijker. Met een groepje van een stuk of twaalf collega’s legden we eerst een bodem in de Klimop om vervolgens naar ons appartement af te zakken, alwaar de collega’s een moedige poging deden om onze drankvoorraad te doen slinken. En ere wie ere toekomt, ze hebben hun best gedaan!
Bovendien werd ik verwend met maar liefst drie boeken: een Capitool gids van Spanje (hierin vermoed ik de hand van mijn vriend), het allerbeste uit ‘Het Gat van de Wereld’ van Humo en een werkelijk fabuleus fotoboek van Robert Polidori met griezelig knappe foto’s van New Orleans na de doortocht van Katrina. Ik kan het niet genoeg zeggen: ik heb geweldige collega’s!
Allerzielen
- De ondoorgrondelijke en niet te vangen blik van mijn moeder.
- De herfstzon door het glas dat op mijn armen brandde.
- De smaak van eendenborst op mijn tong.
- Het gezelschap van mijn vader.
- Een derde verjaardagsetentje.
- Een wervelwind winkeltrip.
- Een pasgeboren baby in mijn armen.
- De blik van de trotse ouders.
- De origineelste doopsuiker ever!
Een bezoek aan Konz
Alhoewel ik gisteren mijn geplande verlofdag moest annuleren wegens te veel werk, kwamen onze oorspronkelijke plannen om een avond en een dag bij vrienden in Duitsland door te brengen niet in het gedrang. Ergens in juli hadden we al eens geprobeerd af te spreken, maar toen gingen de plannen niet door omdat onze vrienden zelf tijdens die periode op vakantie waren. Ze bleken gelukkig geen plannen te hebben voor Allerheiligen, dus lag de afspraak snel vast.
Na het werk vertrokken we richting Konz om daar zo’n twee uur en drie kwartier rijden later aan te komen. Het was de eerste keer dat we de nieuwe woonst van onze vrienden konden bewonderen. Deze “kleine” woning (die wij als appartementsbewoners uiteraard helemaal niet klein vonden en ook helemaal niet klein wás) had een schitterend uitzicht op een groene vallei en een prachtig terras met wijnranken die een overvloedig oogst hadden opgeleverd.
We maakten het niet al te laat, want de vermoeidheid van de laatste weken begon zo stilletjesaan door te wegen. De volgende ochtend werden we onthaald op een heerlijk ontbijt dat ons meer dan voldoende energie opleverde voor een aangename en zonnige wandeling tussen de wijngaarden met uitzicht op de Saar.
Ergens tijdens de wandeling ontstond er goesting in ijs en zo belandden we na de wandeling op een terras in Saarburg met een ijsbeker/pannenkoek/Schwarzwaldtorte voor onze neus. Jaja, ook in november kan er tegenwoordig geterrast worden. We beklommen de trappen van de Burg en genoten van de ondergaande zon en het uitzicht op de Saar.
De dag werd afgesloten met boeiende discussies en een heerlijk vegetarisch avondmaal. Zo probeerden we achtereenvolgens de verkeersproblematiek op te lossen (wat met bedrijfswagens? meer openbaar vervoer? meer carpoolen? meer thuiswerk?), het Duitse onderwijssysteem te hervormen (voor deze discussie had ik echt te weinig inzicht in de werking van hun systeem) en te bedenken hoe de vaak moeilijke evenwichtsoefening tussen werk, gezin en vrije tijd in onze moderne samenleving beter benaderd kan worden. Daarnaast bespraken we ook de zin en onzin van het Europese reddingsplan voor Griekenland.
Een leuke en interessante uitstap waarop de weergoden ons bijzonder gunstig gezind waren en die ons twee potten druivengelei opleverde.
De laatste zondag van oktober
Bracht de NMBS ons achtereenvolgens naar Tongeren en Antwerpen. Oorspronkelijk lag het in de bedoeling om ook treingewijs naar Leuven terug te keren, maar een onverwachte ontmoeting op de vooropening van de Boekenbeurs leverde ons een lift naar Leuven op.
In de namiddag werden we verwacht in Altermezzo op de Grote Markt van Tongeren waar vriendin T haar verjaardag met pannenkoeken en gezellige babbels vierde. De prosecco vormde een mooi begin van de namiddag en we hadden de gelegenheid om bij te praten met een koppel dat we al lang niet meer gezien hadden. En de pannenkoeken zelf mochten er ook zijn.
Stipt op tijd (in het weekend gaat reizen met de trein zoveel vlotter, ‘t zal dan toch waar zijn dat het de passagiers zijn die voor al die vertragingen zorgen) kwamen we aan in het centraal station van Antwerpen waar we de tram naar de vooropening van de Boekenbeurs namen. Een echt exclusieve bedoening kon je die vooropening niet noemen, want ik vermoed dat de drukte vergelijkbaar was met een gewone weekdag. Maar goed, er waren broodjes en héél véél drank.
Ik liep onverwacht veel bekenden tegen het lijf en ondanks het feit dat ik niet van plan was boeken te kopen (ik heb het voornemen me binnen afzienbare tijd een e-reader aan te schaffen), kwam ik met deze buit naar huis:
- Rupsje Nooitgenoeg
- ‘Lieve dieren’ van Xavier Deneux (in tweevoud gekocht aan de 11.11.11 stand)
- ‘De begraafplaats van Praag’ van Umberto Eco
- ‘De correcties’ van Jonathan Franzen
- ‘Laat het feest beginnen! van Niccolò Ammaniti
- ”Het laatste oudejaar van de mensheid van Niccolò Ammaniti
- ‘Maanpaleis’ van Paul Auster
The Invader
De tweede film die ik dit jaar in het kader van het Filmfestival van Gent zag, verschilde hemelsbreed van de eerste. Waarmee ik niet gezegd heb dat ik niet van de debuutlangspeelfilm van Nicolas Provost genoten heb. De openingscène alleen al maakt deze film de moeite waard. En voor wie niet gans de film op haar wil zitten wachten: Hannelore Knuts zie je na de intro die verwijst naar ‘L’origin du monde’ niet meer terug.
The Invader valt moeilijk in hokjes te duwen. Deze cinematografische parel die Brussel op een fantastische manier in beeld brengt, meandert tussen thema’s als mensenhandel, zwartwerk, wraak, sex, ontrouw, passie, afwijzing, uitbuiting, obsessie, stalking, maar schijnt nooit zeker te weten welke weg te kiezen. Een beetje zoals het hoofdpersonage Amadou/Obama. Eén ding staat vast: hoofdrolspeler Issaka Sawadogo heeft een prachtige vertolking neergezet die hem terecht een prijs opleverde in Gent. In ‘t echt bleek Issaka trouwens een beminnelijk man te zijn, want hij wilde graag met mezelf en mijn vriend op de foto. (Zelfs mijn vriend was onder de indruk van deze gespierde brok van een vent.)
De receptie na de film was trouwens veel beter dan die na de opening. Enfin ja, kan moeilijk anders als je sushi serveert. 😉
Fotoshoot
Er stonden al een product shoot, bewegingsfoto’s, pinhole photography en technische camera op het programma, maar een echte model photoshoot hadden we dit schooljaar nog niet gedaan. Een kleine Facebook-oproep later stelde een ex-collega van me zich kandidaat. Ze had nog nooit als model voor een lens gestaan, maar zag het helemaal zitten. En terecht, de resultaten mogen gezien worden. Vooral de “stoute blik” was een succes bij mijn mannelijke mede-studenten. Ons model liet zich zelfs gewillig schminken door één van de mannen (die uiteraard de tijd van zijn leven had, totdat hij wat fond de teint op haar nieuwe kleedje morste…)
We experimenteerden eerst met zacht licht. Twee grote softboxen om het model vooraan te belichten en twee softboxen om de witte achtergrond uit te branden. Daarna gingen we aan de slag met een zwarte achtergrond en hard licht. Dit zorgde voor een heel ander, meer “edgy” effect. Hoewel het model er heel erg mooi uitzag onder zacht ligt, leverde het harde licht een interessantere foto op om naar te kijken. Zoals dat meestal gaat, begonnen we tegen het einde van de les pas goed op dreef te geraken, maar toen moesten al die studiolampen spijtig genoeg alweer opgeruimd worden.
Mensen fotograferen, blijft toch mijn favoriete fotografiediscipline. Een fijn einde van een zware werkweek.
Murphy
Moet een mens op één dag 41 dossiers jureren, blijken zowel het intra- als internet plat te liggen. Al die mooie, door de vier juryleden ingevulde fiches op ons geweldige (nuja) DMS onbereikbaar. Al een geluk dat ik nog wat documenten kon opvissen uit mijn lokale “viewed files” folder en het euvel maar een dik uur duurde.
En zelfs met dat kleine ongemak erbij was de jurering afgelopen om kwart na vier. We totally rocked!
Dr. ir.
Het aantal doctors in onze vriendenkring is weer met eentje toegenomen. Gisteren tussen een aantal dossiers door naar de doctoraatsverdediging geweest van vriend X. Wat fotootjes genomen van proffen in toga, de gelukkige gefeliciteerd met zijn verwezenlijking en succes gewenst met zijn nieuwe job, een toastje gegeten, een glaasje schuimwijn gedronken en hup weer op de fiets naar huis gesprongen om de rest van de dossiers te doen. En terwijl ik mij dapper trappend richting stadscentrum begaf, barstte links van mij het gejuich en applaus los dat het einde van de 24-urenloop inluidde. En toen besefte ik dat het hele gebeuren dit jaar volledig aan mij voorbij gegaan was en ik bij die gedachte zelfs geen klein steekje in mijn hart voelde.
Ik zal dan toch eindelijk volwassen geworden zijn. (Of gewoon overwerkt, dat kan ook.)
Gedaan!
41 dossiers op vier dagen doorgeworsteld (terwijl mijn normale werk ook nog gedaan moest worden). Morgenochtend is de jurering en als dat achter de rug is, ga ik een hele grote zucht van verlichting slaken. Al moet ik zeggen dat mijn snelleeskwaliteiten er wel op vooruit gegaan zijn.