Uplace

Een schande is het, dat onze Vlaamse Regering zich achter dit dossier wil scharen. Volgens mij zit er, buiten de projectontwikkelaar, geen kat te wachten op dit megawinkelcomplex in Machelen. Tenzij je graag in de file staat of zo. Ik dacht dat met de opkomst van kleinschalige buurtwinkels de trendbreuk met grootschalige winkelgalerijeen en winkelcomplexen definitief was ingezet. Leve de kleine middenstander! Niets zo leuk als te voet gaan shoppen bij jou in de buurt en ondertussen genieten van een wandeling in de frisse buitenlucht.

Komaan, Joke, volg dat negatieve advies van je milieuvergunningscommissie!

Epidemie

Er lijkt een ware zwangerschapsepidemie uitgebroken op het werk. Maar liefst drie van mijn vrouwelijke collega’s zijn samen zwanger. Alle drie uitgerekend voor september. Een andere collega is net terug uit bevallingsverlof van haar vierde (!) kindje en nog een andere collega is net bevallen. En wij maar bijeen leggen voor cadeautjes. 😉

Gelukkig ben ik immuun!

Ons wekelijkse fietstochtje

Mja, veel kilometers hebben we nog niet achter de kiezen. We zullen het maar op het mindere weer steken, zeker? Gelukkig was er op zaterdag een fietstochtje langs het kanaal Leuven-Mechelen naar Wijgmaal en terug. Toch goed voor bijna 12 kilometers, zij het 12 erg vlakke kilometers. En energie om terug te fietsen hadden we op overschot, na die heerlijke chili con carne en mascarponedessert met net de juiste hoeveelheid mangocoulis!

Met de bus naar Schaarbeek en terug

Ik mag dan wel een grote fan zijn van reizen met de trein (ondanks alle vertragingen, overvolle treinstellen, personenongevallen en stakingen), reizen met de bus is veel minder mijn ding. Maar soms is de bus het enig mogelijk vervoersmiddel om van hartje Brussel naar Schaarbeek te geraken op een donderdagavond, omdat mijn vriend en ik uitgenodigd waren bij vriendin F, haar charmante Italiaanse echtgenoot en al even charmante blauwogige zoon.

Rechtstaan op een overvolle bus en bij elk bultje in de weg (en zo zijn er veel tussen centrum Brussel en Schaarbeek) tegen je medereizigers gegooid worden. Rechtstaan in de trein is comfortabeler. Maar het was de moeite. We bewonderden het tijdelijke nestje van vriendin F en genoten van de heerlijke Italiaanse pasta die haar Italiaanse echtgenoot voor ons op tafel toverde. Al vond hij de pasta niet al dente genoeg (ook mijn eeuwige probleem: pasta perfect koken). Chapeau voor vriendin F trouwens, die erin slaagt haar zoon op te voeden en tezelfdertijd in Brussel full time te werken, terwijl haar echtgenoot in Italië woont en werkt. Al kan ik me voorstellen dat beiden de dagen aftellen tot ze weer definitief kunnen samenwonen in Italië.

En de bus, die bracht ons ‘s nachts van Schaarbeek naar Leuven aan een slakkegangetje dat me in een halfslaap deed wegsukkelen. Rechtstaan moesten we op dat late uur gelukkig niet.

Sociale verplichtingen

Hebben jullie dat soms ook? Dat opzien tegen verplichte familiebezoekjes? Het zoeken naar onderwerpen om de ongemakkelijke stiltes te vullen. Het besef dat er weinig gemeenschappelijke grond gevonden kan worden. En als je een partner hebt, verdubbelt dat aantal verplichte bezoekjes ook nog eens. En ja, ze zeggen dat familie belangrijk is, maar ik heb het altijd een beetje moeilijk gehad met het concept dat ik per sé goed moest kunnen opschieten met iemand waarmee ik enkel een paar genen gemeenschappelijk had. De nichten en neven langs de kant van mijn vader, daarmee werd jaren geleden het contact verbroken, hen zie ik nooit meer en, eerlijk, ik heb hen nog nooit gemist.