De verloofden. De collecties van Belfius en S.M.A.K. in dialoog

Dankzij bvlg mocht ik samen met een aantal andere bloggers en social media persoonlijkheden voor de tweede keer mijn opwachting maken in de Brusselse Belfius-gebouwen. Ditmaal voor de tentoonstelling De verloofden. De collecties van Belfius en S.M.A.K. in dialoog. De titel van de tentoonstelling is ontleend aan het werk van Constant Permeke uit 1928 “Verloofden”, maar verwijst natuurlijk tegelijkertijd naar het samenbrengen van een selectie kunstwerken uit de collectie van Belfius en S.M.A.K. De aandacht van deze tijdelijke tentoonstelling gaat vooral naar het werk van vier kunstenaars die in beide collecties sterk vertegenwoordigd zijn: Leo Copers (°Gent, 1947), Thierry De Cordier (°Oudenaarde, 1954), Jan Van Imschoot (°Gent, 1963) en Jan Vercruysse (°Oostende, 1948).

Het is altijd een plezier om een rondleiding van een goede gids te krijgen. Je staat langer stil bij de werken, wordt gewezen op details die je anders over het hoofd zou zien en leert ook verbanden leggen tussen de verschillende werken. Van Vercruysse zag ik al eerder een tentoonstelling in M, maar de andere kunstenaars kende ik niet. Het werd een aangename kennismaking. We hadden tevens de gelegenheid beeldhouwwerken van Constantin Meunier te bewonderen. De man werd in 1887 in Leuven leraar aan de Academie voor Schone Kunsten, wat het begin inluidde van een artistiek hoogstaande en productieve periode. En zo was de Leuven-connectie verzekerd.

Natuurlijk zijn er altijd kunstwerken die je meer aanspreken dan andere. Zo had ik een specifiek boontje voor ‘Geen gezeik iedereen rijk’ van Leo Copers, alleen al omwille van de fantastische titel. Het was ook flatterend om door de gids als voorbeeld van het samengaan van complementaire kleuren uit de groep gepikt te worden. Wie wordt er niet graag vergeleken met een kunstwerk. 😉

Fijn ook om te bij te praten met oude bekenden zoals no butterfly en kennis te maken met nieuwe mensen. Naar goede gewoonte was de catering eveneens dik in orde. Heerlijke broodjes en fijn afgewerkte dessertjes vergezeld van een lekker glaasje wijn. Een zeer fijne avond.

Dankjewel, bvlg!

Individuele bezoeken aan Belfius-galerij zonder gids zijn mogelijk elke derde zaterdag van de maand van 10 tot 16.30 uur op 15 november, 20 december, 17 januari, 21 februari en 21 maart. Op deze data kan je zowel de vaste collectie als de tijdelijke tentoonstelling bezoeken. Inschrijven is verplicht. Ook groepsbezoeken met gids zijn mogelijk voor een kostprijs van 80 euro per groep.

Verjaardagstraktatie

Ik ben van het principe dat een verjaardag nooit genoeg gevierd kan worden (al was de cocktailparty strikt genomen geen verjaardagsfeestje, ik hield er toch een cadeautje en een verjaardagskaart aan over).

Dus trakteerde ik mijn familie (ouders, nonkel en tante, broertje en vriendin en neefjes) in het ouderlijke huis op taart. Gezonde taartjes ditmaal, van de Kers naast de taart en een paar taartje van Willems voor de mensen die vinden dat slagroom een noodzakelijk onderdeel uitmaakt van een taart. Omdat ik nog met een wasmotlarvenoverschot zat, nam ik deze mee als hapje voor bij de bubbels (verjaren = bubbels, dat lijkt me evident). Mijn vader weigerde te proeven, maar al de rest liet zich overhalen. Best wel lekker, zo’n wasmotlarf!

Ook de taartjes vielen erg in de smaak. Er bleef bijna niets meer over. En dat terwijl ik toch royaal veel voorzien had. Een goed teken!

Het was alleszins een fijne en ontspannen namiddag onder familie. Fijn om te zien hoe de mensen waarmee ik als kind speelde allemaal hun weg vinden in het volwassen leven.

Cocktailparty of the year!

Het begint zo langzamerhand een traditie te worden, elk jaar op de avond van Halloween nodig ik mijn collega’s uit voor een cocktailparty. Dit jaar had ik zelfs een poging gedaan om verkleed voor de dag te komen. Enfin ja, zwarte glittervleugels (waarvan we nog steeds overal glittertjes tegenkomen) en rode hoorntjes in combinatie met een zwarte jurk, dat moest volstaan. Ook mijn vriend had zich een verkleedoutfit aangeschaft, maar omdat niemand anders verkleed was, wilde hij dit niet aantrekken. De wussie!

Na het werk namen we gezamenlijk de trein naar Leuven om eerst een bodempje te leggen in L’Etoile d’Or. De wildsuggesties waren populair en op een klein incidentje met een glutenvrije schotel na waar toch per ongeluk kroketjes op waren beland (geheel correct rechtgezet, overigens), verliep het diner in opperbeste stemming. Om op te warmen dronken we een glaasje cava als aperitief en een glaasje rode wijn bij het wild. Kwestie van al een beetje te wennen aan de alcohol.

Eens op ons appartement voegden zich nog een paar andere collega’s bij ons gezelschap, wat de total head count op 20 bracht. Een mooi getal. De rest van de avond mengde ik cocktails dat het een lieve lust was. En verdween de ene na de andere zak chips in de hongerige magen van mijn collega’s. Door al de drukte was ik echter helemaal vergeten de wasmotlarven (perfecte Halloween snack) die ik speciaal voor de gelegenheid gekocht had, aan mijn gasten voor te schotelen. Zonde!

Naar al even goede gewoonte was er weer iemand die de impact van de cocktails lichtelijk verkeerd had ingeschat en die dus genoodzaakt was enkele keren zijn maag te ledigen op ons toilet. Ach, er moet elk jaar iemand groen naar huis terugkeren. 😉 En zo zat ik ’s nachts rond een uur of drie nog ons toilet schoon te maken, gelukkig zelf een beetje aangeschoten, wat het karwei net iets draaglijker maakte.

Alweer een zeer geslaagd feestje, al zeg ik het zelf!

Een rustige eerste november om te recupereren na al die cocktailoverdaad was dan ook erg welkom. We sliepen uit, ontbeten op het gemak en begonnen rustig aan het opruimen van de chaos (20 personen + cocktails = veel heel erg plakkerige oppervlakten). De prachtig zonnige dag nodigde uit tot een herfstwandeling en we kuierden in de namiddag op ons gemak door de Leuvense straten. Genietend van deze voor november toch wel uitzonderlijke temperaturen en even pauzerend bij de Quetzal chocoladebar voor een milkshake en een chocolademelk.

De dag afgesloten met afhaalsushi en een filmpje en op tijd in bed. Fijn!

Kokend bloed

Vandaag begreep ik opeens perfect waarop de uitdrukking ‘mijn bloed kookt’ slaat, het scheelde namelijk niet veel of er kwam stoom uit mijn oren. Het lijkt gewoon onmogelijk om op deze planeet een syndicus te vinden die een beetje beroepsernst heeft en zijn job gewoon goed uitoefent. Hulpvaardigheid, klantvriendelijkheid, duidelijk onbekende begrippen. Hoog tijd voor ander en beter. Iemand suggesties?

Verjaardagsweekend – zondag op Signal de Botrange

Na een nachtje worstelen om het donsdeken (er is een reden dat mijn vriend en ik thuis twee aparte donsdekens hebben), werden we ‘s ochtends onthaald op de grote glimlach van Kabouter. We namen de tijd om op ons gemak wakker te worden en samen te ontbijten.

Na het ontbijt trokken we naar de Hoge Venen voor een wandeling in de buurt van Signal de Botrange, voornamelijk omdat ik daar nog nooit geweest was. Jawel, tot voor enkele dagen had ik nog nooit op het hoogste punt van België gestaan. Dat euvel werd snel verholpen, al viel er verder niet veel te beleven, daar op dat hoogste punt. De wandeling zelf was prachtig. We genoten van de stralende zon en het uitzicht op de windmolens in Duitsland. Erg mooie streek, die Hoge Venen.

Na de wandeling moesten we helaas al afscheid nemen van Goofball en haar gezin, omdat zowel Goofball als Jan diezelfde avond nog op businesstrip vertrokken. Drukke mensen, zeg dat wel. Omdat we vrij laat ontbeten hadden, waren we de tijd wat uit het oog verloren. Lunchtijd was ondertussen al lang gepasseerd. We reden naar Eupen waar we op aanraden van onze gastheer en gastvrouw in de Ratskeller gingen eten, een brasserie waar de keuken gelukkig de ganse namiddag open was. Zo rond half drie arriveerden onze wildgerechten. En smaken dat het deed!

We waren rijkelijk laat om nog een grote wandeling te maken, maar reden van Eupen toch verder naar Ternell. Terwijl de ondergaande zon de herfstbladeren in de mooiste kleuren schilderde, genoten we van de frisse boslucht en het geruis van het riviertje. Jammer dat we geen tijd genoeg hadden om een lange wandeling te maken. In het donker door de bossen hossen zagen we niet echt zitten. We zullen nog eens moeten teruggaan, he. 😉 We waren mooi vlak voor zonsondergang bij de wagen terug, zodat we op de terugweg naar Leuven konden genieten van een fenomenale zonsondergang.

Zeer geslaagd weekend!

Verjaardagsweekend – zaterdag in La Menuiserie

Het voorbije weekend had ik het genoegen om mijn verjaardag te vieren in het schattige dorpje Waimes in het uitmuntende gezelschap van Goofball en haar gezin.

Voordat we echter konden vertrekken naar Waimes, moesten mijn vriend en ik nog een paar boodschappen doen. Belangrijkste item op onze todo-lijst was het aankopen van een Halloween-outfit voor de Halloween-party die ik komende vrijdag organiseer voor mijn collega’s. Met dit doel trokken we helemaal naar Scherpenheuvel om daar aangekomen vast te stellen dat de meeste verkleedkledij dikke brol is. Lelijk en slecht gemaakt, nuja, kan ook moeilijk anders voor de spotprijzen waaraan die dingen verkocht worden. Maar toch, het kostte ons de nodige moeite om twee min of meer aanvaardbare outfits samen te stellen, waardoor we wat later dan gepland richting Waimes vertrokken.

We kwamen in de vooravond bij het weekendhuisje van onze gastheer en gastvrouw aan (de zon was al onder) en konden meteen de stapkunsten van Kabouter bewonderen. So very cute. Terwijl Kabouter de avond doorbracht met de hippe babysit met dreadlocks, genoten wij samen met zijn ouders van een voortreffelijk feestmaal in restaurant La Menuiserie, op enkele stappen van het weekendhuisje.

Dit passeerde er allemaal op ons bord (en ja, het was even lekker als het eruit ziet):

We startten de avond uiteraard met een aperitief van het huis, een lichte rosé schuimwijn, perfect om mee te klinken op de gezondheid van onze gastheer en gastvrouw.

Daarna volgden de amuse-gueules.

Kip curry tapioca chips (i kid you not):

Escargots met look:

Iets lekkers met vis in een groen erwtensoepje:

Eitjes zonder eiwit waarvan het eigeel een aantal uur gegaard heeft afgewerkt met aardpeer. Fenomenaal lekker:

Het bezoekje aan La Menuiserie was trouwens een goeie oefening voor mijn culinair Frans.

La Truite d’Ondenval de Nicolas Marichal: Chicons rouges acidulés, chicons braisés, chicorée:

Saint-Jacques: Marinées, jambon de Montenau, aneth,beurre de lacto-fermentation: zo lekker dat ik helemaal vergeten ben er een foto van te maken.

Queue de boeuf: Confite, bouillon condimenté, panais de notre ami Yves, tartine de moelle:

Chevreuil “Birkenhof à Bütgenbach”: Mousseline de potimarrons fumés, coings rôtis, jus corsé:

Pommes et poires: Soupe de poires, pommes en pickles de cerfeuil musqué, vanille de Tahiti:

Chocolat souple: Kalamansi, poudre de yaourt, crème glacée à la bergamote:

Dit alles uiteraard vergezeld van aangepaste wijnen. Fijn dat er bij het dessert een perencider geserveerd werd. Is eens iets anders dan de klassieke dessertwijn.

Wat versnaperingen voor bij de koffie/thee:

Ongelooflijk goeie rum (die van mij was een Demerara uit Guyana van 14 jaar oud, maar Jan had met zijn Diplomatico Reserve uit Venezuela de hoofdvogel afgeschoten, goed spul):

A splendid evening, indeed, afgesloten met een spannende wandeling in het pikkedonker naar het weekendhuisje. Al een geluk dat elke smartphone tegenwoordig ook als zaklamp kan gebruikt worden.

Japanse paraplu’s

Zwaar onder de indruk van het werk dat in dit clipje gekropen moet zijn. Al kan ik moeilijk geloven dat bij het laatste gedeelte geen cgi te pas gekomen is.

Danone-lijdensweg

Ik heb er al eens eerder over geschreven, over mijn niet-eindigende queeste om de Danone-automaat op het CLT goed te laten functioneren. Tot nu toe is deze queeste echter tevergeefs geweest, dus beperk ik mij voorlopig tot zagen op sociale media dat het ding niet werkt. Danone blijft tot nu toe Oost-Indisch doof, maar van de twitter-account van het CLT zelf kreeg ik bericht dat de automaat gecontroleerd was en zonder problemen functioneerde (quod non, maar allez; waarom het zoveel moeite is om het element dat het geld accepteert te vervangen, ik snap het niet).

Wat ik echter niet verwacht had, was dat de leerkracht mij bij het begin van de les vroeg naar mijn frustratie over de automaat. Blijkbaar had het nieuws de ronde gedaan en was ze gebrieft door haar collega’s. Dus in mijn beste Spaans uitgelegd wat mijn grote ergernis was (me molesta que no funcione!). Altijd goed om je ergernissen te kunnen delen in een andere taal. 😉

Sensatie en Sensualiteit

Een tijdje geleden had ik het geluk om via mijn werk de tentoonstelling Sensatie en Sensualiteit. Rubens en zijn erfenis te kunnen bezoeken. Iets minder dan twee uur lang werden we door een gids in Bozar rondgeleid. Het was even wennen aan de veelvuldige langgerekte “euh’s” waarmee de uitleg van de gids doorspekt was, maar haar enthousiasme maakte dit meer dan goed. Bij elk meesterwerk van Rubens wist ze wel een interessante anekdote te vertellen (zo blijkt dat Rubens wel een beetje een oude snoeper was die op de rijpe leeftijd van 53 jaar hertrouwde met een jonge deerne van amper 16 jaar). Maar Rubens was natuurlijk eerst en vooral een geniaal schilder. Wat een fantastische erfgoed heeft het atelier van Peter Paul Rubens ons nagelaten. Ik was echt onder de indruk van de werken die na zovele jaren nog niets aan zeggenschap ingeboet hebben.

De tentoonstelling Sensatie en Sensualiteit. Rubens en zijn erfenis is opgedeeld in zes thema’s: geweld, macht, lust, compassie, elegantie en poëzie en bevat niet enkel de absolute topstukken van Rubens, maar ook werken van kunstenaars die zich door zijn werk lieten inspireren. Zo worden werken van Van Dyck, Manet,Rembrandt en zelfs Picasso geconfronteerd met de voorbeelden van het genie Rubens. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de werken van Rubens in de meeste gevallen echt wel superieur zijn. Het was alleszins interessant om te zien hoe ver (in tijd en ruimte) de invloed van Rubens reikt.

Ik heb enorm genoten van deze tentoonstelling en ik besef maar al te goed dat ik met mijn gat in de boter ben gevallen dat ik een werkgever heb die zulke uitstappen mogelijk maakt.

Als uitsmijter: er is zelfs een soundtrack bij deze geweldige tentoonstelling!

Hoe oud wil jij worden?

Vandaag kreeg ik op het werk een gloednieuwe hoesje voor mijn iphone. Een volledig wit, erg artificieel stinkend hoesje. Erg ironisch als je weet dat ik al twee maanden of zo op een nieuw hoesje zat te wachten, omdat mijn oude tot op de draad versleten was. Maar goed, een klein beetje stank, daar kan ik nog wel tegen.Een collega die een gelijkaardig hoesje als ikzelf had gekregen, wilde echter niets te maken hebben met het ding. Ervan overtuigd dat de giftige dampen die het spul uitwasemde haar zeker twee jaar van haar leven zouden kosten.

Waarop ik zei: “Ach, zo oud wil ik toch niet worden. Liever een beetje meer plezier in dit leven en wat jonger sterven dan heel mijn leven supervoorzichtig te moeten zijn.” Waarop een andere collega meteen de vraag stelde: “En hoe oud wil jij dan wel worden?” Een goeie vraag waarop ik geheel spontaan, zonder erover na te denken “negentig jaar” antwoordde, “maar dan wel op voorwaarde dat mijn geest mij niet in de steek laat, lichamelijk ongemakken wil ik nog wel trotseren, maar liefst niet te veel.” Ik was er zelf een beetje verbaasd over dat het antwoord zo snel van mijn tong rolde, maar nu ik er wat meer over nagedacht heb, lijkt negentig jaar me echt een mooie leeftijd om de boeken dicht te doen. Geeft me nog genoeg kans om de wereld te verkennen en veel nieuwe dingen te leren. Hopelijk staat de geneeskunde dan alweer een beetje verder en kan ik negentig jaar worden in optimale conditie. En dan overlijden in mijn slaap. Bij wie kan ik daarvoor tekenen?

Yet Another Blog

Life on my side