Een gezellige avond in restaurant Beluga

Ja, twee culinaire uitspattingen in dezelfde week. Niet zo goed voor de portemonnée, maar wel enorm genoten van het lekkere eten en het goede gezelschap.

Beluga is zo’n plek waar ik altijd graag naar terugkom. Het enthousiasme waarmee de chefkok de wijnen en de gangen voorstelt, werkt gewoon aanstekelijk. En als de huisaperitief dan een Bollinger champagne blijkt te zin (de favoriete champagne van James Bond), kan een mens daar onmogelijk neen tegen zeggen.

Omdat chic volk altijd een beetje op zich laat wachten, arriveerden onze vrienden op het nippertje binnen het academisch kwartiertje (in all fairness, ze hadden zich van straat vergist). Dat hield de spanning erin, maar eens ze zich op hun stoel neergevlijd hadden, waren we vertrokken voor een geweldig driegangenmenu waarin vis en schaaldieren de glansrol voor hun rekening namen.

Een overzichtje van het lekkers dat op ons bord passeerde.

Tartaar van Canadese zalm:

Sint-Jacobsvruchten met een saus van platte peterselie, rucola en venkel (love, love, love, Sint-Jacobsvruchten)

Corvina met shiitake en een wortelzalfje:

Tarte tatin met peer:

We sloten af met een koffie/thee/Ile de Ré cognac. Die cognac was trouwens echt een ontdekking (met dank aan mijn vriend om mij van zijn glas te laten nippen). Heerlijk!

Sorry is niet genoeg…

Food for thought.

Blijft geweldig

Zelfs na de tiende keer beluisteren.

<3 Pentatonix én Stromae, een echte wereldartiest.

Het Land aan de Overkant

Oorspronkelijk zou mijn vriend dit weekend op de woeste baren doorbrengen, maar het blijkt dat zeebonken erg slecht zijn in het vooruit plannen. Man, man, wat een gedoe is dat al geweest. Die zeilweekends blijven maar van datum veranderen. Wat erg vervelend is, want wij hebben een agenda waarvan de weekends meestal een half jaar op voorhand ingevuld worden, dus ik moet op tijd weten welke weekends vrij te houden.

Enfin ja, doordat dit weekend verplaatst moest worden naar een later tijdstip in oktober, kon een eerder geplande dinner date niet meer doorgaan. Gelukkig was de kameraad met wie we hadden afgesproken flexibel en was het voor hem geen probleem om de afspraak te vervroegen.

Het leek ons wel leuk om hem te laten kennismaken met één van de betere restaurants in Leuven, Het Land aan de Overkant. Hij arriveerde met de trein, dus konden we ons volledig laten gaan en aangepaste wijnen bij onze menu bestellen.

We startten de maaltijd met enkele knabbeltjes:

Cannelloni van wortel en duif

Krokantje met zwarte pens en appel

In gin gemarineerde zalm

Roodbaars met rode biet

Na de opwarming begonnen we aan het echte werk:

ZEESLA

tartaar van makreel en oester, wakame

Bretoense kreeft, zeewier en komkommer

bouillon van dashi en knolselder

GROENE KRUIDEN

buikspek, risotto van granen

St.-Jacobsvrucht, rauwe boter

En dan een gang met vergeten groenten waarvoor ze dringend eens een nieuwe naam moeten verzinnen, want ik denk dat ondertussen iedereen zich deze groenten opnieuw herinnert.

FOREL
pastinaak, spitskool en botermelk

DUKE OF BERKSHIRE
aardappel en gerookte slaharten

CHOCOLADE
hazelnoot, peer en tijm

Het dessert was zo lekker dat ik totaal vergeten ben het te fotograferen. Van de dessertwijn uit Oekraïne (!) heb ik gelukkig wel een foto.

We sloten de maaltijd af met een thee/décafé. Ik ging voor de genmaicha. Bij de koffie/thee kwamen allerlei lekkernijen die mij heel gelukkig maakten.

Aangezien de laatste trein richting Limburg al vertrokken was nog voordat onze maaltijd ten eind was, mondde de avond uit in een onverwacht logeerpartijtje. Gelukkig had ik nog vers gewassen lakens klaar liggen in de kast, zodat onze gast in een kraaknet bed kon blijven overnachten.

Een dagje Ieper

Opgestaan op een onchristelijk vroeg uur om de trein van 7.04 naar Ieper te halen voor een teambuilding uitstapje met het werk. Nu ja, wat heet ‘de trein naar Ieper’. Overstappen in Brussel Zuid en vervolgens overstappen in Kortrijk. Ieper is niet meteen makkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer. Het was de bedoeling dat ik de lange rit samen met een collega die in Wijgmaal woont zou doen, maar een kleine miscommunicatie leidde ertoe dat we op verschillende treinen terechtkwamen (in haar voordeel: zij moest alleen in Kortrijk overstappen, in mijn voordeel: ik kon langer in mijn bed blijven liggen).

De overstap in Kortrijk was nog spannend. In Brussel Zuid stond mijn trein al aangekondigd met vijf minuten vertraging en ik had maar een dikke vijf minuten om over te stappen in Kortrijk. Geen probleem, dacht ik, die trein haalt de vertraging onderweg wel in. Niet dus… Sms-gewijs bracht ik mijn collega’s op de hoogte van het feit dat ik wellicht de aansluiting in Kortrijk niet zou halen, in de hoop dat hun collectieve overredingskracht het vertrek van de trein naar Ieper enkele minuten zou kunnen uitstellen. Me druk gemaakt om niets, want de bestuurder van de trein van Kortrijk naar Ieper bleek op dezelfde trein als ik te zitten. Lang leve de NMBS!

We startten onze dag in Ieper met koffie (thee in mijn geval) en koffiekoeken in bakkerij De Tempelpoort. Een vrij nieuwe zaak die wellicht profiteert van het feit dat de Westhoek volop in de picture staat met de herdenking van 100 jaar WOI.

Na dit opkikkertje trokken we twee uur met een gids door Ieper. Focus van de rondleiding lag, hoe kan het ook anders, op de eerste Wereldoorlog. Ondertussen ben ik al een paar keer in Ieper geweest en ken ik de stad en haar bewogen geschiedenis vrij goed, maar het blijft altijd boeiend om uitleg van een plaatselijke gids te krijgen.

We namen afscheid van de gids bij de Menenpoort en trokken richting de Fonderie voor ons middagmaal. Heel mooie zaak gelegen in een historisch gebouw met een schitterend terras. Het was prachtig weer, dus stiekem had ik gehoopt dat we op het terras ons middagmaal zouden nuttigen, maar we kregen en apart zaaltje toegewezen onder het dak. Ook gezellig natuurlijk. Het eten was uitstekend: eerlijke (en verse) brasseriekeuken. Lang geleden dat een koninginnenhapje mij nog zo gesmaakt heeft.

In de namiddag stond, hoe kan het ook anders, een bezoek aan het In Flanders Fields museum op het programma. Ik schreef al eerder over dit museum op deze blog en zelfs al was mijn laatste bezoek minder dan twee jaar geleden, opnieuw wist het museum mij diep te raken. Hoe oud ik ook word, de waanzin van de oorlog kan ik gewoonweg niet begrijpen. Ik kan alleen maar hopen dat de periode van vrede die we nu meemaken in Europa nog lang blijft duren.

Mijn collega’s waren duidelijk ook onder de indruk van hun bezoek. Met de achterblijvers dronken we nog iets op het terras van In het Klein Stadhuis. Een prosecco om te klinken op de wonderbaarlijke wederopstanding van Ieper. Het begon echter wat af te koelen en we hadden allemaal nog een lange rit naar huis voor de boeg, dus we hielden het bij één drankje.

Ditmaal spoorde ik wel samen met mijn collega naar Leuven, waar we iets voor 20u arriveerden.

Een mooie dag in een stad die een bijzondere plek in mijn hart heeft.

Een dagje Me-time

Mijn vriend vertoefde dit weekend alweer op de woeste baren (nuja, er was zo weinig wind dat ze op de motor moesten varen). Ik had zaterdag het rijk dus voor mij alleen en ik moet zeggen dat ik ervan genoten heb, van mijn dagje Me-time.

Vroeg opgestaan voor de Spaanse les, maar het uitbundig schijnende zonnetje verzachtte de pijn. Na de les wat het zo’n schitterend nazomerweer dat ik besloot me op het zonnigste terras van heel Leuven neer te vleien (dat van de Exki op het Rector De Somerplein) en op mijn gemak een slaatje en een stuk cheesecake te eten. Genietend van misschien wel de allerlaatste zonnestralen van de nazomer.

Daarna fietste ik op mijn gemak terug naar ons appartement om mijn cursusspullen om te ruilen voor mijn fototoestelrugzak en trok ik richting de braderie in het bovenste gedeelte van de Tiensestraat. Momenteel is de helft van de wijk één grote zanderige vlakte, maar over een paar jaar zal hier een gans nieuw stadsdeel verrijzen. Je merkt dat de wijk daar nu al deugd van heeft, want er zijn de laatste tijd talrijke nieuwe of vernieuwde zaken bijgekomen. Het was er gezellig druk en het was fijn vertoeven tussen de vele kraampjes. Niet dat ik iets kocht, want ik ben een beetje allergisch aan rommelmarkten en brocanteries. Respect voor mensen die tussen al die rommel leuke spulletjes weten te ontdekken, ik zie alleen maar brol.

Tijdens mijn wandeling door de Tiensestraat verkende ik de mooi vernieuwde optiekzaak Verhulst mét grazende schapen in hun stadstuin. Jawadde, niet meteen iets wat je verwacht in hartje Leuven. Leuk dat deze stad mij nog altijd weet te verrassen. Mijn oog viel eveneens op een nieuwe kapperszaak. Geen idee wat me plots bezielde, maar ik gaf toe aan de ingeving van het moment (er was net geen volk in de zaak) en stapte de zaak binnen met de vriendelijke vraag om mijn puntjes bij te knippen. Het moet ondertussen alweer een jaar of twee geleden zijn dat ik nog eens een kapper binnen stapte, mijn kapsel kon wel een kleine opfrissing gebruiken. Wat een absoluut fantastische ervaring. Kapper Henk Swinnen bleek een vlotte kerel te zijn die er geen moeite mee had zich te beperken tot enkel de puntjes bij te knippen. En de prijs voor mijn nieuwe kapsel (nuja, niemand van mijn collega’s zag het verschil) was ook erg schappelijk. Bij Cutting Ends zien ze mij zeker nog eens terug.

Ondertussen was het al half zes geworden en rammelde mijn maag. Ik was oorspronkelijk nog van plan geweest om naar een barbecue bij vrienden in Rotselaar te gaan, maar ik had langer in de Tiensestraat rondgehangen dan verwacht en ik werd om zeven uur op de opening van het eerste project van stadskunstenaar Ief Spincemaille verwacht. Plannen bijgesteld dan maar en snel iets gaan eten bij Oli de Chinees. Snel, lekker en goedkoop, meer moet dat niet zijn. En oja, een ijsje als dessert dat kon er ook nog wel bij. 😉

De opening van de Eerste Verstoring was een klein beetje een teleurstelling omdat het volledige kunstwerk nog niet onthuld kon worden, wegens gevaar op instorting. De basis van de aarden toren was te nat, waardoor de omkisting nog niet verwijderd kon worden. ‘k Zal nog eens moeten teruggaan om het eindresultaat te bekijken.

Dingen die ik niet begrijp

Dat mensen die bevestigen dat ze naar ons feestje komen, de dag zelf verhinderd zijn (ik heb zelf ook al wel eens moeten afzeggen omdat ik ziek was), daar kan ik inkomen, maar dat er mensen zijn die op voorhand toezeggen om te komen en vervolgens niet komen opdagen, zonder een sms’je of een whatsapp’je, neen, dat gaat er bij mij niet in. Da’s toch elementaire beleefdheid? Of ben ik gewoon hopeloos ouderwets?

Een culturele week

Bij de start van het culturele jaar vallen er altijd interessante premières mee te pikken en toevallig vielen een aantal voorstellingen en events die ik zeker niet wilde missen samen in één week. Dus zo kwam het dat ik mij zondagavond liet meevoeren door de jeugdige monoloog Stand Up in OPEK, maandagavond even moest slikken bij de atonaliteit van het openingsconcert van het Festival van Vlaanderen in de PDS, woensdag omvergeblazen werd door de theatervoorstelling Leni en Susan in de Schouwburg en zaterdag een glaasje schuimwijn dronk op de onthulling van de toren Eerste Verstoring van Ief Spincemaille.

Een goed gevulde week die mijn sluimerende liefde voor theater opnieuw deed opflakkeren. Misschien zal 2014 niet alleen de geschiedenis ingaan als het jaar met de slechtste zomer ooit, maar ook als het jaar waarin yab het theater herontdekte.

De eerste les Spaans van het nieuwe schooljaar

Voilà zie, ook bij Spaans is de kop er alweer af. Naar goede gewoonte zijn we op zaterdagochtend met een kleine groep, maar dat vind ik niet erg, zo krijg je meer de gelegenheid om te spreken en kan je je minder makkelijk wegsteken in de les. Toch nog twee bekende gezichten uit de klas van vorig jaar, verder een hoop mensen die hun Spaans opnieuw wilden oppikken of een aantal jaren met de taal gestopt waren.

Eén van de nieuwkomers, een oude dame die vroeger nog romaanse talen (Frans en Spaans) gestudeerd had, slaagde erin al op mijn zenuwen te werken nog voordat ze haar eerste zin afgemaakt had. Ze was nog niet zeker dat ze zich ging inschrijven, dus laat ons hopen dat ze haar niveau te hoog vindt voor onze groep en aan afstandsonderwijs of zoiets begint. ‘t Zal beter zijn voor mijn gemoedsrust.

Bonajuto chocolade

Donderdagavond verkeerde ik in het uitstekende gezelschap van 11 andere chocoladeliefhebbers. Ik had de kans om kennis te maken met Bonajuto-chocolade, zogezegd de beste chocolade van gans Italië. Ik kende dit Siciliaanse merk niet, maar zet de woorden chocolade en degustatie in dezelfde zin en je hebt mijn aandacht. Een gelegenheid om nieuwe smaken te leren kennen, die grijp ik graag met beide handen.

Het exacte recept van deze chocolade wordt al decennia lang angstvallig geheim gehouden, want het zou gebaseerd zijn op de manier waar op de Azteken hun ‘Xocoàtl’ maakten. De Bonajuto-chocolade bestaat enkel uit een mengeling van cacao, suiker en kruiden, wat maakt dat de smaak moeilijk te vergelijken valt met die van onze eigen Belgische chocolade. De textuur van deze chocolade is ook heel anders, een beetje korrelig en krakend als je erop bijt, niet de zachte smeuïgheid die wij gewoon zijn.

Smaken die de revue passeerden waren: zeezout, suiker, vanille, witte peper, nootmuskaat, kardemom, peperoncino. Bij de chocolade kregen we glaasje rode wijn, porto en whiskey aangeboden. De combinatie van de smaken was erg bijzonder. Al moest ik toch passen bij de heel pure chocoladerepen van 80, 90 en zelfs 100%. That was just too much. Als je in zo’n stukje chocolade beet, had je het gevoel dat alle speeksel uit je mond werd weggezogen, zo droog. Ik proefde ook voor het eerst in mijn leven een onverwerkte cacaoboon. Beter dan de pure chocolade. 😉 Maar onbetwiste topper van de avond was de porto van 60 jaar oud, zo lekker! Niet te doen.

Het was alleszins een zeer leerrijke avond. Mijn persoonlijke top 3: Bonajuto met nootmuskaat, kardemom en peperoncino. Zo’n tablet mag je altijd voor mij meenemen, mocht je toevallig in Modica in Sicilië passeren.

Yet Another Blog

Life on my side