Een dagje Koksijde

Door een begrafenis belandden mijn vriend en ik onverwacht op een gewone weekdag in Koksijde. Omdat Koksijde toch een goede twee uur rijden van Leuven is, besloten we er een dagje zee van te maken. Een beetje uitwaaien na zo’n emotioneel geladen viering zou ons allebei deugd doen.

Bleek dat de verwachte files uitbleven en dat we meer dan een uur te vroeg op onze bestemming waren. Na een kleine zoektocht vonden we uiteindelijk een restaurant dat om 10 uur ‘s ochtends open was. Het hoogseizoen aan zee is duidelijk voorbij. Na een potje paté in restaurant Alizé voelden we ons klaar om de viering aan te kunnen. Verdriet trotseer je beter met een volle maag.

IMG_8180  IMG_8182

Na de viering goot het pijpenstelen. Alsof de weergoden mee treurden met de aanwezigen in de kerk. Wij hadden na al die emoties behoefte aan wat comfortfood. Een kleine zoektocht (echt, de meeste eetgelegenheden leken al aan hun winterslaap begonnen) belandden we in restaurant Rosa. Een driegangenmenu later (applaus voor huisgemaakte garnaalkroketten) voelden we ons al wat beter.

IMG_8184  IMG_8186

IMG_8185  IMG_8192

Gelukkig stopte het na de maaltijd met regenen en konden we genieten van de zilte zeelucht tijdens een lange wandeling op het strand, terwijl we mijmerden over de vergankelijkheid van het bestaan.

IMG_7926

IMG_7930

IMG_7937

IMG_7938

Funerals are for the living

Aan die zin uit The Fault in Our Stars moest ik denken toen ik met een papieren zakdoekje in mijn hand geklemd in de O.-L.-Vrouw Ter Duinen kerk van Koksijde zat te luisteren naar de mooie verhalen over een jongeman die ik nooit gekend had. Uit zijn gezin en familie weggerukt door een verschrikkelijke ziekte. Zijn gelaatstrekken weerspiegeld in de gezichtjes van zijn twee jonge kindjes. Veel meer dan een gefluisterd ‘Veel sterkte’ en een dikke knuffel kon ik niet bieden aan zijn broer, onze vriend. Triestig.

IMG_8179

Business trip naar Antwerpen

Ik kom eigenlijk helemaal niet zo vaak in Antwerpen, zeker niet nu de enige vrienden die nog in het centrum van Antwerpen woonden, verhuisd zijn. het doet me dan ook altijd plezier om een blik te kunnen werpen op het mooiste station ter wereld en de mooie gebouwen van de Zoo te kunnen bewonderen.

IMG_8175[1]

Helaas zaten we verder de ganse dag binnen om te vergaderen. Gelukkig met erg interessante mensen, dus dat verzachtte de pil wat. Al kon ik het niet laten om op de terugweg nog snel even de Sun Wah binnen te lopen om mochi en gedroogde visjes te kopen.

IMG_8176[1]

Een wisselvallig weekend in Libin

Terug van (alweer) een geweldig weekend in Libin. Een jaarlijks uitstapje met dezelfde vriendengroep (16 volwassenen en 13 kinderen). Ons dertiende weekend ooit en de zesde (!) keer in hetzelfde vakantiehuis. Er zijn kinderen in ons gezelschap die al sinds hun geboorte mee op weekend gaan. Hoe cool is dat?

Het weer speelde ons parten, maar naar goede gewoonte hield ons dat niet tegen om in het zwembad rond te dobberen en te relaxen in de splinternieuwe, overdekte jacuzzi. Verder dan een bezoekje aan de Colruyt om het barbecuevlees en de groenten te gaan halen, ben ik zelfs niet geraakt. Gelukkig stopte het net op tijd met regenen zodat de mannen in ons gezelschap droog aan het vlees konden beginnen. Het ganse weekend vooral veel gespeeld met de kinderen en geweekt in de jacuzzi. De jongste generatie doet zelfs al mee aan het Weerwolven-spel (al vloeiden er nadien wel traantjes, verliezen is niet leuk).

Met een sterk uitgedund groepje van zes volwassenen en en vijf kinderen sloten we op zondagavond het weekend af in Domaine de Wachirock.

Deze GoPro-foto’s (copyright één van de kinderen) vatten het weekend perfect samen:

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

The Fault in Our Stars – John Green

Wellicht ben ik de laatste persoon op aarde die dit boek leest, maar goed, beter laat dan nooit en ik was toch niet van plan om de film te bekijken. Bestsellers durven al eens teleurstellen, maar dat geldt gelukkig niet voor ‘The Fault in Our Stars’. Wel vreemd om een boek te lezen van een auteur die ik eerder kende van youtube dan van zijn literair werk. John Green is namelijk de helft van het bekende duo The Vlogbrothers en heeft samen met zijn broer ondertussen een klein youtube-imperium uitgebouwd. En het was weird, maar sommige stukken van het boek weerklonken in mijn hoofd met de stem van John Green.

Enfin ja, het boek zelf is geschreven in prachtig Engels en behandelt een onderwerp dat niemand onberoerd kan laten: een liefdesgeschiedenis van tieners met kanker. Je hebt al snel door dat dit boek geen happy end kan hebben, maar je blijft geboeid lezen tot de laatste pagina. De personages raakten me, maar door het gehanteerde taalgebruik in de dialogen had ik het soms moeilijk om te geloven dat dit tieners waren die zulke schitterende en diepgravende volzinnen produceerden.

Wat niet wegneemt dat ik enorm genoten heb van dit boek en John Green enkel maar in mijn achting is gestegen.

Enjoying home cooked food

Gisteren waren we te gast bij een Leuvense collega en haar man die ons uitgenodigd hadden om hun nieuwe huis te bewonderen. Ik ben altijd onder de indruk wanneer jonge mensen erin slagen om met z’n tweetjes een groot huis in Leuven te kopen. ‘t Is niet dat de prijzen van het vastgoed in Leuven zo laag zijn.

Na de rondleiding door ontelbaar veel kamers wachtte beneden een heerlijke cosmopolitan op ons, gevolgd door een koud komkommersoepje met tonijn, papillot van zalm en ijs met rode vruchtencoulis. Uiteraard hoorde bij deze heerlijkheden een flesje witte wijn. Als afsluiter haalde de heer des huizes zijn whiskeyvoorraad boven.

We waren dan ook in opperbeste stemming toen we langs het onlangs vernieuwde brugbergpad terug naar huis fietsten. Al kan ik niet ontkennen dat vandaag het opstaan bijzonder veel zeer deed en dat laatste glas drambuie er wellicht te veel aan was.

IMG_8139

IMG_8141

IMG_8143

Margarita’s met de dames

De datum van 7 september lag al vast voordat mijn eurocent viel dat het diezelfde dag ook Jaarmarkt was in Leuven. Een reden te meer om samen met de vrouwelijke collega’s een vroegere trein naar Leuven te nemen. Het culinaire succes van Dumon evenaren, zou quasi onmogelijk zijn, wisten we, maar een streepje schlagermuziek van Lindsay op het Martelarenplein zorgde ervoor dat we meteen in de juiste stemming waren. Alhoewel we het niet aandurfden ons nuchter tussen de dansende menigte aan de Marengo te wagen.

Het was een hele opgave om een restaurant te vinden dat 1. open was op maandag 2. open was tijdens de jaarmarkt en 3. iedereens voorkeur kon wegdragen. Na een hoop heen en weer ge-mail, was de keuze uiteindelijk op El Sombrero gevallen. Een lekkere Mexicaanse schotel gaat er bij mij altijd wel in. En een karafje margarita hoort daar ook bij, natuurlijk (de zwangere dame in ons gezelschap hield het uiteraard bij alcoholvrije drankjes). De Fajitas El Sombrero smaakten mij enorm en de avond vloog voorbij.

En dan besef ik eens te meer hoezeer ik het getroffen heb met mijn collega’s op het werk.

IMG_8126

The day after

De dag na een feestje blijft er van de feestvreugde niet veel meer over dan een plakkerige vloer, niet opgegeten hapjes en vuile glazen. Maar de mooie herinneringen, die zijn blijvend.

Om maar te zeggen dat het gisteren weer een geweldig feestje was (we lagen pas iets voor vijven in bed). Er was minder volk dan bij de vorige zomerse feestjes die mijn vriend en ik organiseerden. Blijkt dat het geen slim idee is een feestje te organiseren het eerste weekend van het schooljaar. Ik zal een knoop in mijn zakdoek moeten leggen om dat te onthouden voor volgend jaar. Het voordeel van minder volk is wel dat je meer tijd hebt om echt met de mensen te praten. En zo werd het een feestje met een lach en een traan.

Helaas veel slecht nieuws deze keer. Een vriendin werd ontslagen op haar werk, een vriend zijn broer vecht momenteel voor zijn leven, maar het ziet er naar uit dat de kanker zal winnen, een vriend gaat scheiden van zijn vrouw en een andere vriendin sukkelt met haar gezondheid. Het volwassen leven gaat helaas niet altijd over rozen.

Gelukkig was er het fijne nieuws dat een vriendin zwanger is van haar tweede kindje. Als dat een even groot feestbeest wordt als haar tweejarige, dan gaan zij en haar man nog interessante tijden tegemoet. 😉 Ook heel fijn om voor de eerste keer het te vroeg geboren kindje van onze vrienden vast te kunnen houden. Blij om te zien dat hij het zo goed doet!