Na nog snel een webinar van een uurtje meegepikt te hebben, haastte ik mij om 13u naar de lunch van het netwerkmoment dat mijn collega’s georganiseerd hadden. Ik verwachtte daar nog amper eten aan te treffen, want de lunch was al om 12u begonnen en ik was dus meer dan een uur te laat. Groot was mijn verbazing toen echter bleek dat er nog heel veel over was. Heel lekkere en gevarieerde slaatjes en een ganse berg dessert. Ik deed echt mijn best om zoveel mogelijk slaatjes weg te werken, want ik hou niet van voedseloverschotten, maar het was echt onbegonnen werk. Blijkbaar was de uitval van de deelnemers groter dan voorzien. Veel mensen hadden last minute afgezegd en daarnaast waren er nog een hoop no shows. Niet tof. Gelukkig vonden we voor het dessertoverschot een elegante oplossing. Ik schakelde een collega in, die met een karretje al de overschot kwam opladen om uit te delen aan de collega’s op de werkvloer. Laat ons hopen dat het gesmaakt heeft!
Van Vitoria-Gasteiz naar Chauvigny – 9 augustus 2024
Na ons laatste ontbijt in het hotel pakken we onze koffers en laten we Vitoria-Gasteiz achter ons. Iets voor half elf beginnen we aan de lange rit naar Chauvigny.
We lassen onderweg slechts één stop in om te lunchen bij O’ Saveurs de Carine in Castets, een gezellig restaurantje waar we voor zestien euro een lunchmenu van drie gangen eten. Lekker en goedkoop, meer moet dat niet zijn.
Rond Bordeaux komen we opnieuw in de file terecht. Vervelend, maar niets aan te doen.
De omgeving van Chauvigny is bijzonder landelijk met velden vol met zonnebloemen. Erg mooi. Rond 19u komen we aan in Chauvigny zelf. We krijgen een kleine kamer in een bijgebouw van het hotel toegewezen. Grote luxe is het niet, maar er is een ventilator om de temperatuur onder controle te houden en we kunnen de kamer goed afsluiten tegen de warmte dankzij de houten luiken.
Voor het avondmaal terug we naar Le Kiosque à Chauvigny dat een mooi terras heeft op een groot plein. We zijn er de eerste gasten, maar krijgen al snel gezelschap van andere klanten. We starten de maaltijd uiteraard met een glaasje bubbels. Als voorgerecht eet ik een koude cougettensoep (die ik helaas niet bijzonder lekker vind). voor het hoofdgerecht kiezen we allebei de vis van de dag: een mooi stukje zalm dat gelukkig wel lekker is. Ik heb nog net een gaatje over voor een gevulde pannenkoek als dessert. Mijn vriend sluit de maaltijd af met een glaasje cognac.
Om ons eten te laten verteren, maken we een kleine wandeling naar de brug waarover we Chauvigny zijn binnen gereden. We zetten onze wandeling verder langs het water en noteren dat er hier een mogelijkheid is om te kajakken.
Vermoeid na een lange dag in de wagen kruipen we op tijd in bed.
Een doornige wandeling – 8 augustus 2024
Na het ontbijt rijden we met de wagen naar Aperregui voor een wandeling in de natuur. We vinden zonder problemen een parkeerplaats in dit rustige dorpje en kijken uit naar een stevige wandeling!
Helaas start de wandeling meteen al lastig: het aangegeven pad is afgesloten en we moeten een omweg maken langs een half overgroeid pad waar veel stekelige gewassen staan. Na even doorbijten komen we gelukkig bij een open veld met een mooi uitzicht op de omgeving.
We klimmen verder naar het Oroko Andra Mariaren Santutegia waar we genieten van een prachtig uitzicht op de omgeving. Alleen jammer dat de zon ons vandaag in de steek laat en zich achter de wolken verstopt. We klimmen over heuvelrug en dalen dan af door een mooi bos tot we uitkomen op een weide met koeien. Aangezien we al veel stekelige gewassen gepasseerd zijn, neem ik uit voorzorg een dikke tak mee als wandelstok om mij een weg te kunnen banen.
Feest op de nieuwe dansvloer van de Roma
Na vandaag alweer een crisis bezworen te hebben, zakte ik deze avond met de trein af naar Antwerpen-Centraal voor de feestelijke opening van de nieuwe zaalvloer van de Roma. Na een pittige werkdag besloot ik mezelf te trakteren op een lekkere dampende kom ramen bij Takumi Ramsen. Vergezeld van een glaasje Calpis, uiteraard, want dat staat in België zelden op de menukaart.
Na een korte speech werd de splinternieuwe parketvloer overgedragen aan de breakdancers van Battle Droids Crew, die hun beste battle skills boven haalden om de vloer in te dansen. Dikke ambiance! Oprecht onder de indruk van de letterlijke flexibiliteit van deze jonge sportievelingen.
Aangezien noch de schuimwijn, noch de witte wijn mij konden bekoren en ik verder geen enkel bekend gezicht zag in het aanwezige publiek, wandelde ik vlak na het einde van de dance battle terug naar Antwerpen-centraal om de trein naar Leuven te nemen. Mezelf voor het hoofd slaand dat ik deze avond geen hotel geboekt had in Antwerpen. Morgenochtend moet ik namelijk alweer naar Antwerpen sporen voor een vergadering in de Singel. Het was mij gewoon helemaal ontgaan dat ik twee dagen vlak na mekaar in Antwerpen moest zijn. Tegenwoordig leef ik letterlijk van dag tot dag en ik mag al blij zijn als ik 24 uur op voorhand mijn agenda geconsulteerd heb.
Leuven is Europese Culturele Hoofdstad 2030!
Deze namiddag was ik in de Koninklijke Bibliotheek van België voor de voorstelling van de Europese Culturele Hoofdstad 2030. Drie kandidaten waren nog in de running om deze begeerde titel binnen te halen: Molenbeek, Namen en Leuven. Ik hoef er zeker geen tekeningetje bij te maken naar welke kandidaat mijn voorkeur uitging. 😉
Er was massaal veel pers aanwezig en de voorzitter van de jury maakte het extra spannend door de bekendmaking zo lang mogelijk te rekken. Je voelde de zaal gewoon trillen van ongeduld. Tot uiteindelijk de verlossing kwam: LEUVEN! Gejuich bij de Leuvenaars, teleurstelling en zelfs tranen bij de verliezers. De ploeg uit Molenbeek was oprecht aangedaan en bleef zelfs niet plakken voor een glas op de receptie. Nochtans de ideale manier om een teleurstelling door te spoelen. De ploeg uit Namen daarentegen nam de gelegenheid te baat om te verbroederen met de Leuvenaars. Mooi om te zien en hopelijk komt daar een toekomstige samenwerking uit voort.
Aangezien er veel bekenden waren op de receptie achteraf bleef ik langer plakken dan gepland en zo belandde ik uiteindelijk met de nog nagenietende Leuvenaars op de trein naar Leuven terug. Laat ons zeggen dat de feeststemming voelbaar was in onze wagon.
En als kers op de taart kon ik genieten van een mooie zonsondergang vanaf mijn balkon. Een kleurrijke afsluiter van een fijne dag.
Mosselen op het werk!
Voor herhaling vatbaar wat mij betreft! Als een mooie dampende pot mosselen in het bedrijfsrestaurant geen goeie reden is om niet thuis te werken. 😉
Santuario de Arantzazu en Oñati – 7 augustus 2024
De dag begonnen met een stevig ontbijt. Al mis ik de zalm en guacamole van ons hotel in San Sebastián nog steeds…
Omdat er in Vitoria-Gasteiz veel toeristische attracties gesloten zijn door de feesten, besluiten we vandaag naar Oñati te trekken. De trip start alvast goed, we kunnen zonder problemen ons parkeerticket betalen via de app! It’s the small victories!
We rijden eerst naar het Santuario de Arantzazu. Volgens de legende zou María in 1468 hier aan een herder zijn verschenen. Het Santuario is drie keer volledig afgebrand (in 1533, 1662 en 1934). Telkens werd het heiligdom opnieuw opgebouwd door de monniken, waardoor deze plek een symbool geworden is voor de heropstanding van de hoop uit de assen.
Het huidige heiligdom is gebouwd tussen 1950 en 1955 naar een ontwerp van architecten Javier Sáenz de Oiza en Luis Laorga. Het is alleszins een erg indrukwekkende plek met zeer bijzondere architectuur. We bewonderen ook de moderne muurschilderingen van Nestor Basterretxea in de crypte. Wij zijn bijna de enige bezoekers, wat de ervaring nog meer bijzonder maakt. In de gigantische winkel vol met religieuze prullaria koop ik mij een waaier om me wat koelte toe te wuiven, want de temperaturen tijdens onze trip zijn tot nu toe bijzonder tropisch geweest.
Na ons bezoek aan het heiligdom maken we een kleine wandeling door de bossen. We genieten van de prachtige oude, vergroeide bomen en de mooie groene heuvels. Vlak voor we terug op de parking zijn, voelen we zowaar een paar druppels vanuit de hemel op ons neerdalen. Zeker omdat ik mij een waaier heb aangeschaft!
Een zondagse lunch in Leuven
Geen plannen voor deze autovrije zondag, dus trokken mijn vriend en ik een beetje op goed geluk de stad in, op zoek naar een lunchplek. Tegenwoordig hou ik een overzichtje bij van restaurants in Leuven die ik graag zou willen bezoeken. Kwestie van niet altijd bij de usual suspects terecht te komen. En zo belandden we dus bij Brasserie Foyer op het Mathieu de Layensplein, een klassieke brasserie met gewoon lekker eten. Want zeg nu zelf, wie kan er niet genieten van een heerlijke dampende pot mosselen? En ook mijn vriend was zeer te spreken over zijn eend. Een plekje om te onthouden.
Op de terugweg genoten we van het slenteren door de Bondgenotenlaan, ter gelegenheid van Leuven Autovrij omgetoverd tot een heuse Sport Esplanade.
Culinair hoogstaande avond in de Ceder in Kruibeke
Gisteren genoten van een heerlijk diner in het uitstekende gezelschap van mijn vriendin uit Kruibeke en haar nieuwe partner. Onze vriendin was zo vriendelijk om ons te komen afhalen in het station van Kruibeke. Voordat we onze voeten onder tafel schoven bij restaurant de Ceder kregen we eerst een rondleiding in hun nieuwe stekje met de vele kamers en fabuleuze tuin. Hoop dat ze er beiden heel gelukkig worden.
Dit passeerde er op ons bord:
Aperitief met appetizers:
Rouget, tomaat, mosseltjes, zuring:
Kabeljauw, beurre blanc, knolselder, witloof:
Patrijs, zwarte pens, pompoen, druif:
Wilde eend, rode biet, eekhoorntjesbrood:
Kaasbordje ‘Stefaan Camerlinck':
En een theetje om af te sluiten:
Na een uitstekende maaltijd namen we afscheid. En een Uberrit later waren we opnieuw in Leuven. Kruibeke mag dan mooi en landelijk zijn, ‘s avonds laat terug keren met het openbaar vervoer is er alles behalve evident.
Vooropening BRUSK
Van Mechelen spoorde ik naar Brugge, waar mijn lieve collega uit Brugge mij stond op te wachten in het station. Samen wandelden we door de pittoreske Brugse straten naar de gloednieuwe kunsthal BRUSK. We gaven onze jassen af aan de receptie en werden vervolgens naar onze gereserveerde plaatsen geleid. Fancy! We waren aan de late kant, want de zaal zat al goed vol. Blij dus met onze voorbehouden plaatsen!
Naar goede gewoonte begonnen de speeches te laat en duurden ze te lang naar mijn goesting. Maar ik begrijp uiteraard dat iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen aan dit fantastische gebouw de gelegenheid moet krijgen om een woordje te zeggen. Na de speeches was het tijd voor de wereldpremière van ‘concerto voor Brugge’ door Patrick Hamilton. Een prachtig muziekstuk voor strijkers, piano en een in het groen uitgedoste sopraan. Terwijl de muziek de grote zaal vulde, zorgden drie acrobaten voor spektakel in de lucht. De zaal was versierd met een tape-art installatie van Numen/For Use die eruit zagen als reusachtige spinnenwebben. De acrobaat/dansers kropen via een ladder door een gat in de constructies en bewogen zich vervolgens op de muziek in de gigantische plastic webben. Het idee was wel cool, maar de dansers waren spijtig genoeg niet altijd even goed zichtbaar.
Het programma duurde in zijn geheel tot 20.35u, een dik half uur langer dan gepland. Tegen dan was ik zowat uitgehongerd, de lunch van ‘s middags al lang verteerd. Helaas, er was wel veel drank op de receptie, maar de hapjes waren bijzonder karig. De groenten met dipsausjes die op de tafels stonden, waren al weg voordat mijn collega’s en ik een tafeltje konden veroveren en de hapjes die rondgebracht werden door het personeel waren wel lekker, maar veel en veel te klein. Het was duidelijk dat de hoeveelheid hapjes ook zeer karig uitgemeten was, geen enkele keer zag ik hetzelfde hapje twee keer passeren. Gelukkig werd de wijn wel gul bijgeschonken. Al was dat wellicht niet zo slim, omdat ik vermoed dat de meeste mensen hier met een half lege maag stonden, omdat ze, net als ik, geen tijd gehad hadden om te eten voor de start van het evenement.
Enfin, alcohol bevat ook calorieën en mijn collega’s en ik hadden het best gezellig. Ik had veel babbels met bekenden, waaronder een oud-collega die in een ver verleden nog voor ons bedrijf had gewerkt. Kleine wereld toch!
Spijtig genoeg is de treinrit van Brugge naar Leuven bijzonder lang en kon ik dus niet superlang blijven. Samen met drie andere collega’s wandelde ik terug naar het station. We zetten er stevig de pas in, want ik wilde heel graag de rechtstreekse trein naar Leuven halen. Op het einde persten één collega en ik er zelfs nog een sprintje uit om de trein letterlijk voor onze neus te zien wegrijden. Tragisch. Dus zat er niets anders op dan een latere trein te nemen met een overstap in Brussel. De collega die mij vergezelde was in een bijzonder praatvaardige bui, dus toen we in Brussel-centraal aankwamen hadden we zowat elk proces in zijn team geoptimaliseerd. 😉 We besloten over te stappen in Brussel-centraal en de tijd daar te doden met een drankje in de BrewDog.
Helaas, het zat ons werkelijk niet mee op deze vrijdagavond. Toen we de BrewDog binnen stapten, kregen we te horen dat ze geen drank meer serveerden. Doodjammer, want ik had me stiekem verheugd op een glaasje cava. We dwaalden nog wat rond in de straten rond het station, maar vonden geen café om onze dorst te lessen. Nogmaals mijn trein missen zag ik niet echt zitten, dus nam ik afscheid van mijn collega die in Brussel woonde en nam ik de trein naar Leuven om op tijd in bed te kruipen na een bijzonder zware werkweek.