Inspirerend infomoment in deSingel

Ok, ik was niet meteen een fan van de titel, want in mijn ogen een pleonasme, maar kom, ik moet mij als teamverantwoordelijke niet overal mee moeien, nietwaar? Ik had de organisatie van dit moment immers volledig gedelegeerd aan mijn medewerkers en zij waren wel enthousiast over de titel.

En mijn medewerkers hebben dat goed gedaan hebben. Alleen jammer dat er zoveel uitval was bij de deelnemers. Een opkomst van slechts 50% kunnen we niet echt geslaagd noemen. Ik vermoed dat de tijd van het jaar daar voor iets tussen zal zitten. December is traditioneel een zeer drukke maand en als een evenement gratis is, is de uitval sowieso hoger.

Wat ik bijzonder apprecieerde was het feit dat dit infomoment erin slaagde de verschillende betrokken partijen in het kader van een kunstopdracht in publieke gebouwen samen te brengen. We kregen eerst het verhaal van de totstandkoming van een kunstopdracht uit verschillende invalshoeken te horen, waarna de betrokken partijen hun ervaringen konden samen leggen in een panelgesprek. Heel interessant.

De avond sloten we af met een fijne receptie met heerlijke vegetarische hapjes en een lekker stukje kunstzinnige taart.

International perspectives on the changing roles of cultural management and cultural policy

Klinkt boeiend, niet? Dat dacht ik ook toen ik mij inschreef voor de lezing van dr. Birgit Mandel aan de Universiteit Antwerpen. Helaas, dr. Mandel kon de hoge verwachtigen gewekt door de titel niet inlossen. Haar lezing bleef steken bij een opsomming van een aantal vrij algemene vaststellingen. En ook het panelgesprek slaagde er niet in de aandacht van het publiek vast te houden. Al een geluk dat ik mijn laptop bij had zodat ik nog iets nuttigs kon doen.

Wel pluspunten voor de lekkere hapjes op de receptie achteraf: de combinatie van tortilla, parmaham, olijven en tomaatjes was het perfecte avondmaal! En de toffe babbels met mijn collega’s maakten dat ik toch het gevoel had niet voor niks op een maandagavond naar Antwerpen afgezakt te zijn.

Teametentje @Belga Queen

Voor het laatste teametentje van 2020 had ik gereserveerd in de Belga Queen. Omdat het de laatste keer was dat onze onlangs 65 jaar geworden collega ons zou vergezellen vóór zijn pensioen, mocht het wel wat meer zijn. De Belga Queen met zijn prachtige interieur en professionele personeel was de geknipte plek om in stijl onze collega uit te wuiven. Het was me zelfs gelukt om mijn ganse team voor de gelegenheid bijeen te krijgen (uitgezonderd de twee zieken).

Uiteraard gingen we voor de aantrekkelijke formule van de business lunch. Ik koos als voorgerecht een slaatjes van verschillende vissoorten en als hoofdgerecht en klassieker der klassiekers: stoofvlees met frietjes, een gerecht dat ik niet vaak eet, maar zo nu en dan wel eens kan smaken.

Het enige wat een beetje jammer was, was dat we nogal ver uit mekaar zaten. De tafels stonden per vier gegroepeerd en het was niet toegelaten om deze tegen mekaar te schuiven om de bewegingsruimte van het personeel niet te beperken.

Verder verliep de teamlunch vlekkeloos. Een mooie afsluiter!

After work met fish and chips

Hoe dat juist zo gekomen is, is mij niet geheel duidelijk, maar op de één of andere manier ben ik gebombardeerd geraakt tot mede-organisator van de afterworks, terwijl het eigenlijk altijd mijn collega is die de data prikt en de andere collega’s uitnodigt. Maar goed, ze consulteert mij wel altijd eerst om een datum te prikken en ze zet mijn naam mee onder de uitnodiging. Dat telt, zeker?

Zoals jullie uit bovenstaande kunnen afleiden, beperkt mijn taak als mede-organisator zich gewoonlijk tot het fysiek aanwezig zijn op de afterworks. Deze keer had mijn collega echter een evenement, waardoor ze niet om 16.30u in het Muntpunt Grand Café kon zijn. Dat maakte dat de taak om de collega’s te verwelkomen opeens mij te beurt viel. Nu moeten jullie weten dat het momenteel erg druk is op het werk (als in: bijna elke avond tot 23u werken om mijn achterstand in te halen) en ik gewoonlijk pas ten vroegste om 18u op zo’n afterwork opduik. Maar, goed, je bent mede-organisator of niet. Dus was ik plichtsgetrouw om 16.30u op post. Gelukkig doken de eerste collega’s pas rond 17u op, zodat ik toch nog een half uurtje kon werken.

De opkomst was iets minder groot dan anders (het zijn drukke tijden voor iedereen), maar aan de andere kant leerde ik wel weer een aantal nieuwe collega’s kennen. Uiteindelijk sloten we de avond af met een klein groepje van vier personen bij de Bia Mara. En hoewel ik vroeger gezegd zou hebben dat fish and chips niet echt mijn ding zijn, moet ik zeggen dat de Bia Mara stilletjesaan mijn hart aan het veroveren is. Wie had dat ooit gedacht?

De boog kan niet altijd gespannen staan

Na veel te veel middagpauzes al vergaderend of met een broodje achter mijn pc doorgebracht te hebben, lukte het vandaag eindelijk nog eens om te lunchen samen met mijn twee collega-teamverantwoordelijken. Met zicht op het verlengde weekend genoten we van een heerlijke bentolunch bij restaurant Samourai. En óf het gesmaakt heeft!

In de reeks: waar was yab vandaag?

In De Krook in Gent! (Wel een half uur later dan gepland aangekomen, met dank aan de gebrekkige dienstverlening van De Lijn in Gent. Te voet zouden we sneller ter plekke geweest zijn.)

Arrogantie

Deze week zak de geschiedenis ingaan als een week vol van memorabele vergaderingen. Ik neem wel vaker deel aan vergaderingen waar de partijen een tafel tegengestelde belangen hadden (nog nooit zoveel advocaten onder de arm genomen als in mijn nieuwe functie), maar dat was niet eens het geval bij de vergadering die ik deze namiddag bijwoonde. Doelstelling was om tot een aantal heldere afspraken te komen om een gezamenlijk project voor beide partijen zo succesvol mogelijk te maken. Helaas gedroegen de personen die tegenover ons aan tafel zaten zich alsof de zon uit hun gat scheen (sorry voor deze vulgaire uitdrukking, maar het beschrijft de ganse situatie treffend). De arrogantie droop ervan af en de andere partij deed op geen enkel moment moeite om ons tegemoet te komen. En wij maar vriendelijk en redelijk zijn, terwijl ik eigenlijk gewoon op die kerel op zijn arrogante bakkes wou kloppen.

Uiteindelijk hebben we afgesproken dat wij de overeenkomst zullen aanpassen, wetende dat de andere partij die overeenkomst wellicht zal weigeren te ondertekenen. Echt waar, ik snap het niet, het lijkt wel alsof empathie in deze wereld een steeds schaarser goed wordt.

Sureëel

Het najaar is in alle hevigheid losgebarsten op het werk en ik moet toegeven dat ik soms niet weet aan wat eerst te beginnen. Mijn agenda zit door de dag propvol met vergaderingen, met als gevolg dat ik ‘s avonds vaak nog tot laat zit te werken.

Nu ben ik niet altijd de grootste fan van vergaderen, maar een goede voorbereiding en een goede voorzitter zijn meestal sleutelingrediënten voor succes. Aan de voorbereiding zal het alvast niet gelegen hebben, want daar hadden mijn collega’s en ik lang aan gewerkt. Het moet dan wel de schuld zijn van de voorzitter (aka onze grote baas) die opeens alle voorgaande afspraken volledig vergeten leek te zijn en heel de mooie voorbereiding geen blik waardig gunde.

Het was echt surreëel. Mijn collega’s en ik zaten met hand en tand ons voorstel te verdedigen en onze grote baas wou opeens iets helemaal anders. Een mens mag van gedacht veranderen, maar dit sloeg toch echt alles. Ik dacht zelfs even dat ik in een verborgen camera programma terecht was gekomen. Eentje met een zeer ironische wending.

Enfin ja, uiteindelijk zijn we min of meer tot een compromis gekomen. Maar het is lang geleden dat een vergadering mij nog zo op de zenuwen gewerkt heeft.

Building a circular future

Vandaag woonde ik na het werk een heel boeiende conferentie bij met als topic ‘circulair bouwen’. Hoofdspreker van de avond was Kasper Jensen van 3XN/GXN die illustreerde dat het ook in de bouwsector mogelijk is om duurzaam te zijn. Meer nog: circulair bouwen moet het mogelijk maken om de gebruikte materialen op termijn te hergebruiken in nieuwe projecten door aan elk materiaal een paspoort toe te kennen. Kasper Jensen toonde een aantal zeer indrukwekkende projecten. Al was het me niet altijd helemaal duidelijk of hij in elk project het principe van circulariteit volledig volgde.

Na de keynote werden de laureaten van de avond aan het woord gelaten: Multi en Ambassade. Qua schaal lagen de projecten ver uiteen, maar ze hanteerden wel allebei het circulariteitsprincipe. Vooral het enthousiasme van de groep mensen die achter het bouwproject de Ambassade zaten, was aanstekelijk. Het zijn immers de eigenaars en toekomstige bewoners van deze site die hun schouders onder het principe van circulariteit gezet hebben.

Natuurlijk volgde daarna een poepchique receptie, we zijn niet anders gewoon van de bouwsector. Normaal zou ik met een collega naar de receptie gegaan zijn, maar die moest last minute afhaken wegens ziekte. Dat betekende dat ik moederziel alleen aan een tafeltje stond tussen een overwegend Franstalig publiek. Ik deed mijn best om het gesprek gaande te houden met de eveneens eenzame Fransman aan hetzelfde tafeltje, maar het ging met horten en stoten. Mijn Frans is duidelijk niet meer wat het geweest is… Gelukkig was de schuimwijn lekker. 😉

Grand Opening XY – PILAR – JRSLM

Deze namiddag nam ik de metro naar de VUB. Na mijn ervaring met de Parijse metro, vind ik de Brusselse metro opeens een toonbeeld van comfort. Ik had zelfs een zitplaats!

Ondanks het feit dat het werkritme de laatste tijd weer stevig is toegenomen, kan ik niet ontkennen dat mijn job veel leuke kanten heeft. Zonder mijn job had ik nooit een uitnodiging gekregen om de ‘grand opening’ van de nieuwe studentenresidentie XY en culturele ontmoetingsplek PILAR op de VUB campus bij te wonen. Na wat speeches van belangrijke mensen (echt chapeau voor Caroline Pauwels, wat een ongelooflijke vrouw is me dat, een natuurkracht), kwam het interessantste gedeelte van de avond: de rondleiding in de tentoonstelling JRSLM door de curator. De afkorting JRSLM staat voor Jeruzalem, misschien een bijzondere keuze voor een ‘vrije’ universiteit, maar het is niet omdat een universiteit niet gelinkt is aan een geloofsinstelling dat er niet over geloof mag worden nagedacht, integendeel, zou ik zo zeggen.

De rondleiding had wat mij betreft nog wat langer mogen duren, maar bood toch een mooi overzicht van de topwerken. Indrukwekkend om te zien hoeveel kwalitatieve objecten de curator bij mekaar had gekregen, elk met een eigen boeiend verhaal en zonder de rode draad van de tentoonstelling uit het oog te verliezen. Na de rondleiding maakte ik van de gelegenheid gebruik om de rest van de gloednieuwe gebouwen te bewonderen én wat vegetarische rijstnoedels en pad thai te eten bij de Thaise foodtruck. Lekker!

Mijn collega arriveerde net toen ik mijn portie rijstnoedels achter de kiezen had, maar aangezien ze met haar vriendin eerst nog de tentoonstelling wilde bekijken, had ik weinig zin daarop te wachten. Er waren verder geen bekenden en ik had onvoldoende energie om me tussen één van de geanimeerde gesprekken te wringen. Ik nam dus afscheid en keerde naar huis terug.

Cultuurtip van de week: JRSLM op de VUB Campus.

Yet Another Blog

Life on my side

werk