Topstukken in het MAS en smullen bij Little Beirut

Gisterenmiddag spoorde ik naar Antwerpen voor mijn vierde bezoek aan de onvolprezen topstukkententoonstelling in het MAS! Een uitstapje met de collega’s van het werk. Te voet onderweg van het station naar het MAS kwam ik al een handvol collega’s tegen en tegen dat we bij het MAS zelf aankwamen, was onze groep al stevig aangegroeid.

Om 13.15u werden we ontvangen met koffie en taart op de achtste verdieping van het MAS. De taarten waren zo lekker dat ik gewoonweg vergat een foto te nemen van het overdadige buffet. Niet dat ik daarvoor veel tijd had, want ik was ingedeeld in de groep wiens rondleiding om 13.45u van start ging. Helaas weigerde de bewaker ons binnen te laten omdat we geen bandje voor de tentoonstelling konden tonen. Nochtans had de MAS-medewerker die samen met onze collega’s instond voor de organisatie van deze namiddag, gezegd dat onze badge zou volstaan om binnen te mogen. Alleen had niemand de bewaking daarvan op de hoogte gesteld. Na iets meer dan een kwartier wachten kwam de MAS-medewerker opdraven en mochten we alsnog binnen. Vergezeld van de groep die een kwartier na ons zou starten. Gezellig druk, dus.

Tot mijn grote teleurstelling was er geen gids voor onze groep voorzien. Al kon ik begrip opbrengen voor deze beslissing: de tentoonstelling was niet volledig voor ons bedrijf afgehuurd en zo’n groep van twintig personen door de vrij kleine ruimtes loodsen terwijl er tegelijkertijd andere bezoekers rondlopen, is alles behalve evident. Onze communicatiedienst zei dat er gidsen op zaal stonden waaraan we extra uitleg konden vragen, maar die vond ik niet direct. Die gidsen mochten misschien ook niet binnen. 😉

Aangezien ik de tentoonstelling al een paar keer gezien had, maakte ik van de gelegenheid gebruik om wat bij te praten met mijn collega’s en hier en daar een woordje uitleg te geven over de totstandkoming van de tentoonstelling. Ik bewonderde het gloednieuwe topstuk De Vertroostende Maagd van Ensor en begaf me daarna opnieuw naar de achtste verdieping om nog wat verder te babbelen met mijn collega’s.

Om vijf uur werden de overblijvende collega’s en ik beleefd verzocht het MAS te verlaten. Een ideale gelegenheid om met de overblijvers nog iets te gaan drinken in de buurt. Na een kleine zoektocht (met een groep van zestien personen is het iets minder voor de hand liggend om een plek te vinden waar iedereen gezellig kan zitten) belandden we bij Dr. Beer. Een schot in de roos. Dr. Beer serveerde niet enkel een zeer gevarieerd aanbod aan artisanale bieren, ook de prosecco (geserveerd in klassieke coupekes) mocht er zijn. De ober was werkelijk een fenomeen, hij kon van elk bier op de bijzonder uitgebreide kaart een omschrijving geven. Echt een plek voor bierliefhebbers!

Ik had ‘s avonds afgesproken om met mijn West-Vlaamse vriendin iets te gaan eten in de buurt van het MAS. Om de week verblijft ze bij haar vriend in Antwerpen. Aangezien ik wist dat ze de dag vrijaf had genomen, stuurde ik haar een berichtje of ze zin had om iets te komen drinken samen met mij en mijn collega’s. Dat had ze! Mijn collega’s slaagden er nog net in één plekje voor haar vrij te maken aan onze lange tafel. Dat betekende wel dat ik maar met één bil op de bank kon zitten, maar dat had ik er graag voor over. Mijn vriendin slaagde er meteen in mijn collega’s te charmeren en babbelde honderduit. Je bent een extravert of je bent het niet!

Rond half zeven vertrokken mijn collega’s en dronken mijn vriendin en ik nog één glas bij Dr. Beer alvorens samen naar het vlakbij gelegen Little Beirut te wandelen, waar we samen genoten van een heerlijk Libanese mezzeschotel vergezeld van een lekker flesje rode wijn. We klonken op de nieuwe job van mijn vriendin en hadden zoveel bij te praten dat we na de maaltijd gewoonweg verplicht waren nog iets te gaan drinken op het (verwarmde) terras van Den Tros.

Vervolgens wandelden we samen naar het mooie appartement van haar vriend in hartje Antwerpen en deed ze, ondanks mijn protest, alsnog een extra flesje wijn open, terwijl haar vriend zich bij ons voegde. Alleszins blij dat ik na al die drank kon blijven slapen in de zeer gerieflijke kamer van de dochter van haar vriend mét ensuite!

In de bloemetjes

Vandaag werden een aantal collega’s in de bloemetjes gezet. Aangezien we momenteel dakloos zijn, moesten we noodgedwongen uitwijken naar één van de andere gebouwen van ons bedrijf. Helaas was de zaal waar het gebeuren plaatsvond nogal saai en inspiratieloos, maar gelukkig waren er biologische cava en lekkere hapjes om toch voor een feestelijke toets te zorgen. Cava drinken om elf uur ‘s ochtends, moet kunnen, nietwaar? 😉

Dakloos

Vanaf vandaag zijn mijn collega’s en ik officieel dakloos tot 26 februari, het moment dat we in ons nieuwe gebouw zullen trekken. Gelukkig hebben we veel ervaring met thuiswerk opgedaan de laatste jaren en kunnen we terecht in andere gebouwen van ons bedrijf. Echt benieuwd naar onze nieuwe werkplek! De eerste foto’s zien er alvast veelbelovend uit.

Succesvol afdelingsmoment

Nog een beetje aan het nagenieten van het fantastische afdelingsmoment deze voormiddag. Ondanks de heel drukke periode op het werk slaagden mijn teamverantwoordelijken en ikzelf erin de overgrote meerderheid van onze collega’s te verzamelen in de club van de AB voor een boeiende uitwisseling over een aantal belangrijke onderwerpen waarmee onze afdeling bezig is. Sommige collega’s hadden een presentatie voorbereid, er waren hippe filmpjes en zelfs een behoorlijk indrukwekkend live interview met Tom Bonte op het podium. Heel fijn dat de collega’s zelf veel vragen hadden, waardoor er een boeiende uitwisseling van ideeën ontstond. Oprecht trots op mijn getalenteerde collega’s! Dat de veggie broodjes ietwat tegen vielen, was zelfs geen domper op de uitstekende sfeer.

Fijn om met zo’n goed gevoel aan het weekend te kunnen beginnen.

Een succesvolle lancering

Vroeg opgestaan deze ochtend om de trein naar Aalst te nemen voor de lancering van het Verenigingsloket. De zaal in CC De Werf zat alvast goed vol met belangrijke en minder belangrijke mensen. Laat ons hopen dat dat een goed voorteken is voor het toekomstig gebruik van dit portaal. Het deed me alleszins plezier om met talrijke collega’s en partners het glas te heffen en na het officiële moment te genieten van lekkere vegetarische pasta.

En ja, de chocolaatjes die we als souvenir mee naar huis kregen, werden al tijdens de treinrit geopend. Fijn ook dat ik in het gezelschap van een collega terug naar Brussel kon sporen. Was veel te lang geleden dat we nog eens gewoon gezellig met elkaar konden kletsen over andere zaken dan het werk. Mijn treinrit was goed getimed ook, want ik was stipt om 14.30u in Brussel voor mijn vergadering!

PS: Bijzonder figuur, die burgemeester van Aalst.

In de reeks: waar was yab vandaag?

In het Designmuseum in Gent!

Fancy nieuwjaarsreceptie!

Net als vorig jaar waren mijn collega’s en ik deze maandag uitgenodigd voor een nieuwjaarsreceptie in het chique gebouw van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten. De champagne vloeide rijkelijk, de hapjes waren fenomenaal lekker en ik had enkele zeer aangename gesprekken. Spijtig genoeg moest ik te vroeg naar mijn goesting afscheid nemen, want ik moest de trein naar Gent halen voor mijn afspraak om 14.30u in het Designmuseum. Ik moest er zelfs een klein sprintje uitpersen om de trein te halen, die stipt op tijd vertrok. Nooit heeft de NMBS vertraging wanneer het je goed zou uitkomen!

Farewell Rave!

Dat mijn collega’s niet vies van een feestje zijn, is jullie ondertussen genoegzaam bekend. Na ettelijke maanden voorbereiding om de kasten en kelders leeg te krijgen en al de dossiers op een deftige manier te archiveren, trekken wij op vrijdag 2 februari officieel de deur van ons oude kantoorgebouw achter ons dicht. We maken daarbij even abstractie van het feit dat we daardoor tijdelijk dakloos zijn, omdat de verhuis naar het nieuwe gebouw pas op 26 februari plaatsvindt. Jarenlang hebben we lief en leed gedeeld in ons vertrouwde, zij het ondertussen ietwat afgeleefde kantoorgebouw (waar het op het vierde verdiep ‘s winters ijskoud was en ‘s zomers snikheet). Daarom vonden de collega’s dat een gepast afscheid zich opdrong.

En ja, zo groeide bottom up het idee van een ‘illegale’ afscheidsrave. Uiteindelijk kreeg de rave de zegen van het management (aja, wij zijn geen party poopers, he!), inclusief richtlijnen om het niet té bont te maken en alles mooi op te ruimen om 21.30u (bijzonder vroeg einde voor een rave, maar het begon dan ook al om 16.30u). Overal op de werkvloer werden kasten en frigo’s grondig doorzocht en zo belandden alle drankoverschotten in de frigo’s van de eerste verdieping. Wat uiteindelijk een groter dan verwachte feestvoorraad opleverde.

Een aantal collega’s en ikzelf zakten wat later af naar de rave, omdat we diezelfde dag om 16u uitgenodigd waren in het Vlaamse Parlement voor de nieuwjaarsreceptie van de SARC. Kwestie van ons een beetje in te drinken en wat hapjes mee te pikken om alvast in de juiste sfeer te komen. 😉

Gênant moment van de dag: om in het Vlaams Parlement binnen te mogen, moet je eerst een security check passeren, erg gelijkaardig aan die op de luchthaven: dus laptops en andere elektronica uit de rugzakken en heel de boel door de scanner. Ondertussen ben ik bijzonder geroutineerd in security checks, dus ik verwachtte mij niet aan grote problemen. Tot de meneer van de security mij vriendelijk vroeg of er zich misschien een kurkentrekker in mijn rugzak bevond. Ik was natuurlijk helemaal vergeten dat ik ‘s ochtends dat ding in mijn rugzak had gestoken voor rave-noodgevallen. Natuurlijk stonden al mijn collega’s in de rij achter mij te gniffelen, terwijl ik met een knalrode kop de kurkentrekker bovenhaalde. Na inspectie mocht ik hem (gelukkig) mee binnen nemen in het Vlaamse Parlement, zodat er zeker ook een kurkentrekker was op de nieuwjaarsreceptie. 😉

Uiteindelijk waren we met ons groepje collega’s iets na 18.00u opnieuw in ons kantoorgebouw om te kunnen meevieren op het afscheidsfeest. De rave-muziek sloeg niet echt aan bij de collega’s en het bleef bij wat schuchtere danspogingen van kleine groepjes. Ik ben normaal de eerste om op de dansvloer te staan, maar de muziek was ook niet direct mijn ding en er waren veel te veel collega’s om toffe gesprekken mee te houden en herinneringen aan het gebouw op te halen.

En kijk, zoals dat hoort, begonnen de overblijvende feestvierders stipt om 21.30u aan de opruim. Enig slachtoffer van de rave: een rolgordijn waarop we allemaal onze naam schreven.

Vaarwel, oud kantoorgebouw, hoewel je temperaturen niet altijd even aangenaam waren, heb ik jarenlang bijzonder graag op deze plek in hartje Brussel gewerkt!

Business lunch bij Super Fourchette

Een bijzondere winterse versie van minestrone, waarvan ik genoot in het goede gezelschap van twee collega’s. Al moet ik zeggen dat het harde geroosterde brood met reclatte voor stevig wat pijnscheuten zorgde in één van mijn kiezen. Dit weekend geraakte ik een stuk vulling kwijt in mijn voorlaatste kies rechtsboven en amai, opeens herinner ik me weer dat tandpijn een bijzonder onaangename affaire is.

Jazz in Flagey

Deze namiddag zakten we met het voltallige hoger kader en middenkader af naar het historische Flageygebouw, voor een nadere kennismaking met deze cultuurtempel en haar bewoners. Het werd een boeiende namiddag met fijne gesprekken en presentaties. Voor mij persoonlijk was de kennismaking met Bruzz (en de preview van hun nieuwe huisstijl) het hoogtepunt. Al zullen sommige dat zeggen van het dakterras van de Flagey. 😉

Na de presentaties volgde een zeer lekker diner in Flagey zelf. Een verrassing, want ik dacht dat we ergens in de buurt de beentjes onder tafel zouden mogen schuiven. Erg bijzonder dat er speciaal voor onze ploeg een prachtige tafel gedekt stond op deze bijzondere plek. En ja, het eten was even lekker als het eruit ziet op de foto!

Als afsluiter van deze gezamenlijke uitstap woonden we het openingsconcert van het Brussels Jazz festival bij. We genoten van het Poolse Marcin Wasilewski Trio dat hun dertigste verjaardag vierde op het podium van Flagey.

Spijtig genoeg was er geen tijd meer om na het concert nog iets te gaan drinken met onze groep, omdat iedereen zich moest reppen om zijn of haar trein te halen. Wij reserveerden met een groepje van zes personen een Uber die ons naar Brussel Noord bracht. Daar bleek dat we nog even moesten wachten op een rechtstreekse trein naar Leuven. Vier personen van ons gezelschap vonden dat een goeie reden om toch nog iets te gaan drinken. Helaas, blijkt dat er op een donderdagavond in de buurt van Brussel Noord bitter weinig drankgelegenheden open zijn. Zelfs de hotelbars bleken gesloten.

We keerden dus van een kale reis terug naar het noordstation. Volgende keer beter!

Yet Another Blog

Life on my side

werk