Lancering van FAAM in Dendermonde

Deze ochtend spoorde ik naar Dendermonde. Ik moest het even opzoeken, maar het was dus wel degelijk van augustus 2015 geleden dat ik nog eens in Dendermonde was en de herinneringen aan dat bezoek waren duidelijk vervaagd.

Ik genoot alvast van de wandeling van het station naar het stadhuis van Dendermonde, waar de lancering van het allereerste Vlaamse Virtuele museum zou plaatsvinden en tegelijkertijd de nieuwe naam zou onthuld worden. Alhoewel mijn collega’s de naam al kenden, had ik er bewust voor gekozen om te wachten tot het moment van de grote onthulling. Dus ik was erg nieuwsgierig.

De lancering verliep vlekkeloos en het nieuwe museum kreeg de klinkende naam: FAAM. De talrijk aanwezige pers deed hun best om het nieuws zo snel mogelijk wereldkundig te maken, terwijl wij samen met de VIP’s een kijkje gingen nemen in het Vleeshuismuseum dat onderdak biedt aan het skelet van een wolharige mammoet. De ontdekker van de schedel van de mammoet was eveneens aanwezig op de voorstelling van het museum en je zag hem bij elk interview meer en meer stralen. Tot mijn grote scha en schande moet ik toegeven dat ik tot voor kort zelfs niet op de hoogte was van het feit dat Dendermonde zo’n fantastische archeologische vondst bezit. Dus: gaat dat zeker zien!

Nadat het officiële gedeelte achter de rug was, vulden we onze magen met heerlijke broodjes in het stadhuis. Spijtig genoeg was er iets mis gegaan met de uitnodigingen voor de lancering en hadden een aantal belangrijke stakeholders geen uitnodiging gekregen voor dit belangrijk evenement. Spijtig, maar dat maken we op een later moment goed. Meer broodjes voor ons. 😉

Partneravond in het Concertgebouw Brugge

Deze avond spoorde ik na het werk naar Brugge. Ik was immers uitgenodigd voor de partneravond van het Concertgebouw. En ja, ik had even getwijfeld of dat wel een goed idee was, want het is momenteel razend druk op het werk en ik denk niet dat ik al ooit zoveel overuren geklopt heb, maar hey, netwerken is belangrijk en het was van de Ultimas in 2020 geleden dat ik nog eens het Concertgebouw had bezocht.

En jawel, ik heb me deze beslissing niet beklaagd. We kregen een heel interessant programma voorgeschoteld met een pianoconcert op het podium van het grote concertzaal, een zeer bijzondere voorstelling in wording die gebruik maakte van AI en VR en een gesprek met een aantal belangrijke partners in de kamermuziekzaal. De avond was echt opgevat als een wandeling door het gebouw. Een fijn concept dat het makkelijk maakte om een praatje te slaan met de andere partners.

We eindigden de avond in Forum 6, waar we konden genieten van heus avondmaal met koude voorgerechtjes en warme hoofdgerechten. Ik kwam aan een zeer toffe statafel terecht met een aantal mensen met wie het meteen klikte. Het was zo tof dat ik te lang bleef kletsen en daardoor geen tijd meer had om naar het toilet te gaan en letterlijk moest rennen om de trein van 21.58u van Brugge naar Leuven te halen. Gelukkig vond ik één proper toilet in de trein waar ik mijn blaas kon ledigen. Volgende keer toch iets minder op het nippertje vertrekken.

Op verkenning in de Noordwijk met Brukselbinnenstebuiten

Vandaag heetten mijn teamverantwoordelijken en ikzelf de collega’s van onze afdeling welkom op de eenentwintigste verdieping van ons splinternieuwe gebouw. We hadden wat zoetigheden voorzien en een kleine rondleiding op onze verdieping. We hielden het redelijk beknopt omdat het momenteel razend druk is en ik niet te veel tijd van de collega’s wilde inpikken. In de namiddag was er immers een rondleiding voorzien doorheen de Brusselse Noordwijk en ik wilde zoveel mogelijk collega’s de kans geven om daaraan deel te nemen.

Ondanks het mindere weer daagden er toch redelijk wat collega’s op voor rondleiding. De gids van Brukselbinnenstebuiten wist ons te boeien vanaf het eerste moment. In zijn rondleiding gaf hij ons een mooi overzicht van de stedenbouwkundige geschiedenis van de Brusselse Noordwijk, de architectuur en de kunst in deze omgeving. Hij wees ons op de sporen van het verleden die nog steeds aanwezig zijn in het straatbeeld, maar die je zonder achtergrondinfo niet opmerkt.

Het is een feit dat de transformatie tot kantoorwijk in de jaren zestig en zeventig volledig mislukt is en de buurt zonder ziel heeft achtergelaten. Daarom is het fijn om te zien dat de stad nu inspanningen levert om de fouten uit het verleden te corrigeren. Ik hoop alvast van harte dat deze buurt weer een kloppend hart krijgt. En dat er wat leuke eet- en drinkgelegenheden zullen openen in de buurt van ons kantoorgebouw…

Een lekkere lunch

Met dank aan ons bedrijfsrestaurant. Een lekker stukje vis met venkel smaakt altijd!

Influencers and Online Content Creators Conference

Amai, wat een topdag! Een pluim voor al mijn collega’s die bijgedragen hebben aan de realisatie van deze werkelijk vlekkeloos verlopen conferentie. Toegegeven, ik stond zelf bij de opstart wat twijfelachtig tegenover een conferentie over influencers, maar naarmate de dag vorderde, bleek steeds duidelijker hoe relevant de twee vragen waren die het onderwerp van de conferentie vormden: wat is de rol van influencers en online content creators in het medialandschap en hoe kan deze groep ondersteund worden in hun rol. Want hoe je het ook draait of keer, de impact die influencers tegenwoordig hebben op vooral jonge mensen is immens. Dus is het belangrijk dat ze zich daarvan bewust zijn en ook de nodige ondersteuning krijgen als het gaat over moeilijke onderwerpen zoals cyber bullying en mentale gezondheid. De titel ‘content with conscience’ was dan ook perfect gekozen.

Ook perfect gekozen: de locatie! Sparks bevindt zich letterlijk op vijf minuten lopen van Brussel-Centraal en blijkt een fantastische plek te zijn voor een conferentie mét break-out sessies. Hip, hipper, hipst is echt wel van toepassing hier. Zelfs de toiletten waren fancy!

De conferentie zelf verliep vlekkeloos. De timing werd gerespecteerd (op één spreker na die de pedalen kwijt leek en maar bleef doorratelen), in de panelgesprekken ontsponnen zich echte discussies en de sprekers waren boeiend en goed voorbereid. De superlatieven mogen echt bovengehaald worden.

En als kers op de taart: het eten was fenomenaal. Echt het beste eten dat ik ooit gekregen heb op een conferentie. Er was ‘s ochtends bij het onthaal zelfs ontbijt voorzien met vers brood, zalm en zure room!

We sloten onze conferentie af met een drankje en wat hapjes om vervolgens naadloos over te gaan naar de opening van de volgende conferentie: Media Literacy Matters, die van dezelfde locatie als wij gebruik maakte. We startten deze conferentie met dezelfde hapjes als waarmee we de onze begonnen waren, maar ik hoorde niemand klagen. 😉

Ik was alleszins blij dat ik de gelegenheid had de keynote van de Amerikaanse Ellen Pack van Common Sense Media bij te wonen. Het kan nooit kwaad om even stil te staan bij de impact die de media en dan vooral de sociale media op ons hebben.

Wie vindt de rekenfout op onderstaand slide?

Een dag om in te kaderen. Ben nog aan het nagenieten! En daar zullen deze lekkere Ensor-chocolaatjes zeker bij helpen!

Networking walking dinner at Rooftop 58

Vanavond organiseerden mijn collega’s als feestelijke opening van onze conferentie over influencers een walking dinner op een nieuwe Brusselse hotspot: Rooftop 58. We hadden de eer om letterlijk de spits af te bijten: ons event was het allereerste op deze locatie. En dat liet zich voelen aan de vestiaire, waar een gigantisch lange wachtrij ontstond omdat het personeel de nummertjes voor de jassen en rugzakken nog op de papiertjes aan het schrijven was (!!), die vervolgens nog geknipt moesten worden (!!!). Serieus, elke jeugdvereniging weet dat je voor een paar euro van die rollen met nummertjes kan kopen! Ik heb zelfs aangeboden om te helpen met knippen, zo triestig vond ik het, maar mijn aanbod werd vriendelijk afgeslagen.

Enfin, nadat ik eindelijk van mijn jas verlost was (mijn rugzak met laptop hield ik nog even bij, want ik had schrik dat de mensen aan de vestiaire deze per ongeluk een verkeerd nummertje zouden toekennen), begaf ik mij linea recta naar de bar om een glas wijn om de teleurstelling over het oncollegiale gedrag van deze namiddag door te spoelen. De wijn zorgde meteen voor een opkikker en de lekkere én gezonde hapjes maakten dat mijn humeur er snel op verbeterde. Tot mijn baas het nodig vond een diepgaand gesprek met mij aan te knopen om te analyseren wat er precies was misgelopen. Iets waar ik op dat moment echt geen behoefte aan had. Maar goed, gelukkig had ik daarna nog een paar fijne gesprekken.

Blij dat onze openingsavond een succes was. Ik kijk alvast uit naar de conferentie morgen!

Officiële kennismaking met onze nieuwe werkplek

Deze ochtend mochten we eindelijk onze intrek innemen in ons nieuwe gebouw. Een dag waar lang naar was uit gekeken, zij het wat met gemengde gevoelens. Want ja, ons oude gebouw was letterlijk tot op de draad versleten en had geen noemenswaardige faciliteiten buiten de koffiebar die veel te vroeg sloot, maar de locatie in het toeristische hart van Brussel was wel echt top. Je stapte buiten en je struikelde letterlijk over de terrasjes. De nieuwe buurt aan het Noordstation kan daar in de verste verte niet aan tippen. Maar het gebouw zelf is fenomenaal: het uitzicht, de moderne vergaderfaciliteiten, de prachtige planten, de sportfaciliteiten, de eetgelegenheden (waarop we nog een paar maanden zullen moeten wachten), de leuke hoekjes waar je even kan relaxen,…

Op deze bijzondere dag werden de collega’s en ik onthaald op een lekker ontbijtje met koffiekoeken, vers fruit en yoghurt. Na een boeiende inleiding over de totstandkoming van het gebouw en de vele faciliteiten waarvan we in de toekomst gebruik kunnen maken, was het tijd voor de rondleiding. Wat ik zag, maakte me alvast enthousiast. Ik denk echt dat ik me snel zal thuis voelen op onze nieuwe stek. En ook de reacties van de collega’s waren zeer positief.

Alleen jammer dat de voormiddag eindigde op een zure noot toen ik bericht kreeg van oncollegiaal gedrag van een aantal collega’s, die achter mijn rug met de topics van mijn afdeling aan de haal waren gegaan. Niet tof.

Op de koffie in ‘t Kasteel van Gaasbeek

Deze namiddag mochten ik en nog twee andere collega’s ons neervlijen in de splinternieuwe Tesla van onze baas voor een ritje naar het Kasteel van Gaasbeek. Alhoewel ik Elon Musk een gigantische lul vind, moet ik zeggen dat die Tesla’s mooie en comfortabele wagens zijn. Nu ja, in tegenstelling tot wat veel mensen denken, is Elon niet echt de oprichter van Tesla. Hij heeft zich gewoon op het juiste moment ingekocht in het bedrijf. Dat verklaart wellicht veel.

In de namiddag hadden we een vergadering in het kasteel met een belangrijke partner. Ondanks de heerlijke zoetigheden die onze kasteelvrouwe voorzien had, bleef de vergadering steken in algemeenheden, zonder tot duidelijke afspraken te komen. Het was duidelijk dat de andere partij niet veel zin had om de samenwerking te verdiepen. Jammer, maar niets aan te doen. Nu even temporiseren en dan onze strategie herbekijken. Want zo gemakkelijk geven wij het niet op!

Sneak peak van ons nieuwe gebouw

Deze ochtend werd ik om 9 uur (argl) verwacht in ons gloednieuwe gebouw voor de opnames van ons interne nieuwsbulletin. De eerste keer dat ik een voet binnen zette in het gebouw.

Momenteel wordt er nog keihard gewerkt om alle verdiepingen zo snel mogelijk af te werken en zoals het er nu naar uit ziet, zullen er nog wel een tijdje werklieden in ons gebouw vertoeven. Op dit moment hebben mijn collega’s en ik al toegang tot de verdiepingen met de vergaderzalen, maar nog niet tot het kantoorgedeelte. Volgende week nemen we dan officieel de kantoorruimte op de eenentwintigste verdieping in gebruik. Ik kijk er naar uit!

Omdat ik de ganse dag vergadering had in het nieuwe gebouw kon ik alvast de broodjes van de koffiebar uitproberen (lekker! met gerookte makreel, olijven en paprika) en de vele planten in de lobby gaven mij een beetje een junglegevoel. De eerste indruk is alvast positief! Benieuwd om het gebouw beter te leren kennen in de komende weken.

Première van Bob Marley: One Love

Deze avond had ik de eer en het genoegen om samen met een collega de Belgische première van de film Bob Marley: One Love bij te wonen in Cinema White, op wandelafstand van het station van Schaarbeek. Tot mijn grote verbazing vond deze cinemazaal zich in een gloednieuw winkelcomplex voorzien van een ruim aanbod aan winkels en eetgelegenheden. Echt letterlijk vlakbij Leuven en ik wist niet eens van het bestaan van deze plek af.

Ter gelegenheid van de première bood de Jamaicaanse ambassade een receptie met cocktails en hapjes aan. De cocktails waren uiteraard gesponsord door een Jamaïcaanse rum-merk, Hampden Estate. Bar Ran zorgde voor de cocktails. Ik was persoonlijk een grote fan van de Redemption Daiquiri met rum, groene kruiden en hennepolie. Amai, zo lekker! De cocktails met een volgens de barman amper waarneembare koffiesmaak vond ik daarentegen helemaal niet lekker.

Ik had wel wat te doen met reggaezanger Omar Perry, die duidelijk erg getalenteerd was. Optreden op zo’n receptie is echt geen cadeau. Iedereen praat met elkaar en er wordt amper naar je geluisterd. Wij vluchtten zelfs naar de achterkant van de cocktailbar om aan de nogal luide geluidsinstallatie te ontsnappen. En zo ontdekten we dat er zowaar nog een cocktailbar was! Al gaat de prijs voor beste cocktail van de avond toch naar de Redemption Daiquiri.

En dan was het tijd voor de film zelf! We kregen een gigantische emmer met popcorn (iets wat ik normaal nooit eet en na een paar happen herinnerde ik me weer waarom, amai, zo zout!) en nestelden ons in de comfortabele bioscoopzetels. Ik had geen grote verwachtingen van de film, maar moet zeggen dat ik aangenaam verrast was. De film biedt geen totaaloverzicht van het leven van Bob Marley, maar concentreert zich op de periode nadat hij na een aanslag op zijn leven Jamaica ontvluchtte naar Londen. Hoofdrolspeler Kingsley Ben-Adir bracht moeiteloos het charisma van Bob Marley tot leven en de geweldige soundtrack deed de rest. Geen must see, daarvoor blijft de film te zeer aan de oppervlakte, maar een film die me van begin tot einde wist te boeien. Oja, shout out naar actrice Lashana Lynch, die een fantastische Rita, vrouw van Bob neerzette en toonde dat het leven met een muziekster niet altijd over rozen gaat.

Ook heel blij met de cadeautjes in mijn goodie bag!

Yet Another Blog

Life on my side

werk