persoonlijk

Date bij Les Parisiennes

Veel tijd voor spontaneïteit blijft er meestal niet over in mijn leven, maar hey, als het dan eens een keertje lukt, ben ik altijd dubbel zo blij.

Deze vrijdagavond kreeg ik een berichtje van mijn vriendin dat ze vanavond haar zoon en toekomstig wereldkampioen schaken naar de schaakles moest brengen en of ik geen tijd had om tijdens de twee uur durende schaakles iets te gaan drinken.

Toevallig stond er deze avond enkel een event in mijn agenda waar ik toch niet zoveel zin in had, dus zegde ik toe. En zo brachten we deze twee uur gezellig door bij Les Parisiennes. Een glaasje roze bubbels en goed gezelschap, meer is er niet nodig om mijn avond goed te maken.

Dinner at Nano

Gisteren hadden we afgesproken in Bistro Nano in Hasselt om samen te gaan eten met onze vriend S en zijn nieuwe vriendin. Altijd spannend om de nieuwe liefde in iemands leven te leren kennen. Zal het klikken of niet? En jawel, vanaf het eerste moment klikte het geweldig. Zo goed zelfs dat ik me in de loop van de avond een beetje schuldig voelde omdat onze vriend zelf wat weinig aan het woord kwam. We bleken gewoon heel veel dingen gemeenschappelijk te hebben. Op het einde van de avond maakten we zelfs een afspraak om in de zomer op de Noordzee te gaan zeilen. ‘k Ga mij toch niet laten tegenhouden door een beetje zeeziekte, zeker!

Omdat het zo plezant was, waren we de tijd wat uit het oog verloren en moesten mijn vriend en ik een klein sprintje plaatsten om onze trein van 22.38u naar Leuven te halen. Drie minuten voor het vertrekuur kwamen we puffend aan op het perron. Just in time, zoals ze zeggen. De trein stond al klaar met de deuren open, maar de lichten in de wagons zelf waren gedoofd. We vroegen aan de conductrice die op het perron rondliep of we al mochten instappen. Ze antwoordde bevestigend en we stapten in. Gelukkig zijn smartphone-schermpjes verlicht. 😉 Het vertrekuur passeerde en de trein bleef staan. Na zowat tien minuten in het donker gezeten te hebben, leek het ons verstandig een plan B uit te werken. Met name: uitstappen en de allerlaatste trein naar Leuven nemen, die van 22.57u.

Mijn vriend ging nog even bij de conductrice informeren of de trein alsnog zou vertrekken. Het zag er niet naar uit dat er meteen schot in de zaak zou komen, want blijkbaar was de treinbestuurder niet komen opdagen. Mijn vriend werd zelfs even aangezien voor de alsnog opgedoken treinbestuurder. Hij bedankte toch maar vriendelijk voor de eer, al lijkt het mij wel leuk om eens met een trein te rijden. Gelukkig vertrok de trein van 22.57 wel, zij het met een vertraging van tien minuten. Ach, de NMBS, er zijn nog zekerheden in het leven. We lieten het niet aan ons hart komen.

Bistro Nano in Hasselt is trouwens een absolute aanrader. Mooi interieur, vriendelijke bediening, lekker eten en werkelijk uitstekende wijntjes. En dat voor een zeer redelijke prijs. Echt een plek om nog vaak naar terug te keren.

Dit aten wij:

  • Vitello Tonato
  • Gemarineerde Zalm Met Een Kruidendressing
  • Kabeljauwhaasje Met Risotto En Reductie Van Kreeft
  • Parelhoen Met Geprakte Aardappelen, Basilicum En Oesterzwammen
  • Tiramisu Van Speculaas

Vitello Tonato

Gemarineerde Zalm Met Een Kruidendressing

Kabeljauwhaasje Met Risotto En Reductie Van Kreeft

Parelhoen Met Geprakte Aardappelen, Basilicum En Oesterzwammen

Tiramisu Van Speculaas

5 jaar geleden

Verwoestte de tsunami grote delen van Japan. De heropbouw is nog steeds bezig, maar duizenden mensen zullen nooit meer naar hun woonplaats kunnen terugkeren.

Vijf jaar geleden keken we vol ongeloof naar de beelden van dood en vernietiging en twijfelden we eraan of we onze reis naar het land van de rijzende zon al dan niet zouden annuleren. Ik ben nog elke dag blij dat we dit niet gedaan hebben, want het werd één van de meest bijzondere reiservaringen in ons leven.

Love you, Japan! Hope to visit you again in the near future.

Kanker is a bitch

Vandaag het nieuws gekregen dat het zoontje van onze lieve collega overleden is. Zes jaar oud. Hersentumor. Vorig jaar in de zomer werd de diagnose gesteld na een lange lijdensweg langs dokters allerhande. Vandaag hebben ze de machines afgezet. Een jong leven dat veel te vroeg weggerukt wordt. Als kinderloze kan ik me zelfs niet eens voorstellen wat de mama op dit moment moet doormaken. Verschrikkelijk.

Engelenburcht

Gisterenavond hadden we een date met een bevriend koppel in de Engelenburcht. De Engelenburcht is een restaurant in het voormalige Sint-Angela klooster dat sinds 2002 een beschermd monument is. De suggestie kwam van onze vriendin, want ik had eerlijk gezegd nog nooit gehoord van deze plek. Wat een aangename verrassing om ergens weggestopt in een onooglijk dorpje zo’n schitterend decor voor een diner te vinden. Heel bijzonder om omringd door religieuze objecten de ene na de andere heerlijke gang voorgeschoteld te krijgen. Ik vond het dan ook spijtig om te moeten vaststellen dat, ons tafeltje meegerekend, slechts tien mensen die avond hun benen onder tafel schoven in de kapel. Dus mensen uit Leuven en omstreken: hier valt een schitterende parel te ontdekken!

IMG_9697

IMG_9701

IMG_9704

Het enige nadeel aan de Engelenburcht is de locatie. Omdat ik vind dat ik dringend wat meer rij-ervaring moet opdoen (meestal werk ik op de computer terwijl mijn vriend chauffeur speelt), had ik mezelf kandidaat gesteld om BOB te zijn. Ik had echter het aantal kleine en donkere wegjes die van het huis van onze vrienden naar de Engelenburcht leidden onderschat. Man, man, man, er leek maar geen einde te komen aan de smalle, slecht verlichte kronkelbaantjes met diepe putten, bizarre vluchtheuvels en grachten. Zelfs voor een goed chauffeur zijn zulke baantjes een uitdaging. Enfin ja, het goede nieuws is dat we allemaal in één stuk ter plekke geraakt zijn én dat ik er eveneens in slaagde onze vrienden zonder kleerscheuren opnieuw thuis af te zetten. Al moet ik zeggen dat het met klamme handjes was. Een goeie oefening waren deze avondlijke ritten zeker! Al moeten we de volgende keer misschien toch maar met de taxi gaan. 😉

Wat wij aten:

  • Carpaccio Van St-Jacobsvrucht/ Tartaar Van Rode Biet Met Jonagold En Gerookte Geitenkaas / Velouté Van Groene Asperges
  • Carpaccio Van Zalm Gemarineerd Met Limoen En Zeekraal
  • Gebakken Skrei, Verse Spinazie, Adoornknolletjes En Blanke Botersaus
  • Lamskroon, Prei-Rozet Van Wortel, Romanesco En Boontjes, Gratin Dauphinois Met Champignons
  • Chocoladefantasie
  • Fireside Rooibos Thee

Carpaccio Van St-Jacobsvrucht/ Tartaar Van Rode Biet Met Jonagold En Gerookte Geitenkaas / Velouté Van Groene Asperges

Carpaccio Van Zalm Gemarineerd Met Limoen En Zeekraal

Gebakken Skrei, Verse Spinazie, Adoornknolletjes En Blanke Botersaus

Lamskroon, Prei-Rozet Van Wortel, Romanesco En Boontjes, Gratin Dauphinois Met Champignons

Chocoladefantasie

Fireside Rooibos Thee

PS: Excuses voor de crappy iphone foto’s.

Prognose

Tijdens een welverdiende squashpauze (squashen na een Indische maaltijd met een glaasje wijn erbij blijkt toch niet zo optimaal te zijn) kwam het gesprek onvermijdelijk op de gevolgen van de brutale aanval op mijn squashpartner, ondertussen al meer dan een jaar geleden. Nog altijd heeft hij last van hoofdpijn, concentratieproblemen en lichtgevoeligheid. Zijn medicatie is alweer veranderd en helpt een beetje om de concentratieproblemen te onderdrukken. Toen ik hem vroeg naar zijn prognose zag ik de onzekerheid in zijn ogen. Zijn artsen willen nog even afwachten, maar wat als het nooit meer beter wordt dan dit? Ik mag er niet aan denken.

Afscheidsdiner met Indian Food

Vandaag adopteerden mijn vriend en ik een cactus van vrienden die binnenkort naar San Francisco verhuizen. Op 18 maart zitten ze op het vliegtuig en vandaag was de laatste dag dat we hen nog zouden zien. Reden te meer om er een gezellig diner van te maken met Indisch afhaaleten en een glaasje wijn. Hun nog geen eenjarig zoontje was de ster van de avond, met zijn brede glimlach en mooie rode wangetjes. Niet te geloven dat hij binnenkort zal opgroeien in een land waar Donald Trump als een serieuze presidentskandidaat beschouwd wordt.

Ik ben altijd stiekem een beetje jaloers op mensen die het aandurven al het vertrouwde achter zich te laten en elders een nieuw leven te beginnen. Soms heb ik het gevoel dat ikzelf vastgeroest zit in een comfortabel leven dat mij te weinig uitdagingen biedt. Maar aan de andere kant is er ook de onzekerheid van het alles en iedereen achter laten. Misschien moet er iemand mij eens een schop onder mijn gat geven zodat ik eindelijk voor mezelf kan uitmaken wat ik nu eigenlijk wil in het leven.

IMG_9689[1]

Japanse Lunch

Gisteren ben ik gaan Japans lunchen met een vriendin die ik al veel te lang niet meer gezien had, de mama van pluimgewichtje. Hoe gaat dat in het leven? Zij druk met haar gezin met drie kinderen en een echtgenoot die te veel en te hard werkt, ik met mijn agenda die maanden op voorhand volgeboekt is. Ondanks het feit dat er maanden voorbij gegaan waren zonder elkaar te zien, klikte het als vanouds. Mijn vriendin is één van die personen die ik enorm bewonder. Ondanks de tegenslagen die het leven haar toebedeeld heeft, blijft ze immer opgewekt. Nooit komt er een klacht over haar lippen, altijd is ze bereid anderen te helpen.

Een persoonlijkheid waar ik nog veel van kan leren. We hebben meteen een nieuwe afspraak voor deze zomer geboekt. Benieuwd of de kinderen mij nog gaan herkennen na al die tijd.

IMG_9683[1]