Opening kunst- en wetenschapsroute KU Leuven

And So, Change Comes in Waves

Dat is de titel van de gloednieuwe kunst- en wetenschapsroute ter ere van het zeshonderdjarig bestaan van de KU Leuven.

Samen met een aantal collega’s woonde ik in de promotiezaal van de universiteitshal de academische zitting ter gelegenheid van de feestelijke opening van de kunst- en wetenschapsroute bij. De sfeer in de zaal zat goed en het was een waar plezier om te kunnen delen in het enthousiasme van de mensen die hun schouders onder dit project gezet hebben.

Na de acadeamische zitting was het tijd voor een feestelijk hapje en een drankje. Het mag gezegd: de catering was bijzonder lekker.

Ik had mij ingeschreven voor de rondleiding in Heverlee en moest daarom rond 20u afscheid nemen van de lekkere catering om plaats te nemen in de shuttlebus naar Heverlee.

Bij valavond kregen we van onze gids en één de kunstenaars zelf meer uitleg bij het kunstwerk Dwaaltuin van Gijs Van Vaerenbergh. Het zal nog een paar jaar duren eer dit kunstwerk volledig dichtgegroeid zal zijn, dus ik ben benieuwd naar het uieindelijke resultaat. Ik vond de constructie in Cortenstaal op zich al de moeite.

Vervolgens kregen we een toelichting van Sammy Baloji over zijn werk Kibawa’s Little Boy. Deze sculptuur toont een gespleten uraniumkristal en verbindt historische uitbuiting met hedendaagse geopolitiek. Heel interessant om te vernemen dat in Katanga, de grondstofrijke provincie in Baloji’s geboorteland Congo, vandaag de dag lithium en kobalt ontgonnen worden voor technologische toepassingen, waarvan vooral het westen de vruchten plukt. Begin 20ste eeuw werd in Katanga, met medewerking van de Belgische autoriteiten, ook uranium gewonnen – waaronder het uranium dat gebruikt werd voor de eerste atoombom, Little Boy, die op Hiroshima werd gedropt. Food for thought.

De zon ging onder en de shuttlebus bracht ons gezelschap terug naar de Universiteitshal. Alwaar ik nog een bordje asperges op zijn Vlaams kon scoren en wat dessertjes.

Als afsluiter van de avond, wandelde ik samen met mijn collega naar het station van Leuven, zodat ze tijdig haar trein naar Gent kon halen.

Ik kijk er alvast naar uit om in de toekomst de andere werken van de kunst- en wetenschapsroute in meer detail te ontdekken.

Hear Here 2025

Deze namiddag maakten mijn vriend en ik onder een stralend zonnetje een wandeling langs de geluidskunstwerken van Hear Here. We volgden de route op de website en bezochten en beluisterden de vijftien werken die verspreid doorheen Leuven lagen. Ter ere van de 600ste verjaardag van de KU Leuven stonden verschillende kunstwerken opgesteld in historische universiteitsgebouwen. Aangezien deze gebouwen niet altijd publiek toegankelijk zijn, was dit voor mijn vriend en mezelf een bijkomende reden om de wandelroute te volgen.

Ik neem jullie graag mee op onze wandeling. Al geven de foto’s en filmpjes natuurlijk maar een beperkt beeld van hoe de installaties in het echt zijn. Zo’n geluidskunstwerk moet je in persoon ervaren en sommige werken lieten zich gewoonweg niet vastleggen. Wat mij vooral aansprak was de grote diversiteit van de kunstwerken. Alleszins heel benieuwd naar de volgende editie!

Airchoir No. 2: Dirges for Coded Organ Voices van Anouk Kellner in KADOC:

Filmpje 1 + filmpje 2

Pneumatic Sound Field van Edwin van der Heide in KADOC

Dhvāni van Budhaditya Chattopadhyay in STUK: filmpje 1 + filmpje 2

A Large Inscription van Adam Basanta in STUK:

A Great Noise van Adam Basanta in STUK:

The Conference of the Trees van Christina Kubisch in de wintertuin van het Hollands College:

Shallow Water van Rudy Decelière in het Dijlepark:

Zvon van Jonáš Gruska in de Justus Lipsiustoren:

Filmpje 1 + filmpje 2 + filmpje 3

A Distant Roar van Lucy Andres in de Sint-Agnesschool:

BROM van Mariska De Groot in de Sint-Agnesschool

On Random Walks van Franziska Windisch in 30CC/Kapel Romaanse Poort

Humming the Ubique van Aernoudt Jacobs in BAC ART LAB:

Ideofoon I van Dick Raaijmakers in BAC ART LAB:
filmpje 1 + filmpje 2

Aperitieven op ons terras

Ik durf het hier bijna niet neerschrijven, maar mijn vriend en ik zitten eigenlijk zelden tot nooit op ons terras. En dat terwijl we een prachtig uitzicht hebben op de binnenstad en ons balkon zuidwestelijk georiënteerd is, waardoor we van de namiddag tot de avond van de zon kunnen genieten.

Gelukkig hadden we deze avond onze vriend wijnkenner op bezoek. Onze kameraad houdt van de zon en heeft ons lichtelijk aangemoedigd om samen op het balkon te gaan zitten voor het aperitief. En toegegeven, ik heb er zelf van genoten. Dus hoog tijd om ons terrasmeubilair aan een grondige schoonmaakbeurt te onderwerpen en wat vaker buiten te zitten! (De reden dat we niet zo veel van ons terras gebruik maken is zeer prozaïsch: onze laptopschermen zijn daar moeilijk leesbaar.)

De verloofde van onze vriend vervoegde ons een tijdje na de komst van onze vriend en we zagen samen de zon ondergaan boven Leuven, terwijl we genoten van het voorgerecht en hoofdgerecht van Laura Massa. Voor het dessert waren mijn vriend en ik kazen gaan halen bij Elsen in de Mechelsestraat. En amai, wat een genot! Dubbel omdat we samen konden genieten van een lekker flesje wijn.

Een avond om in te kaderen.

Syrische en Libanese mezze bij Palmyra

Het is duidelijk mezzeweek. 😉 Deze avond had ik afgesproken met onze kameraad uit Leuven, zijn vrouw en zijn twee dochters uit een eerdere relatie. Aangezien de vrouw van onze kameraad in Australië woont, zien we elkaar niet zoveel. Dus als ze in België is, doe ik mijn best om met hen af te spreken om bij te praten. Al kwam het vandaag niet zo goed uit, omdat ik morgen naar Wenen vertrek met de zus en de dochters van mijn vriend.

Maar eten moet een mens toch en het was gezellig vertoeven op het terras van Syrisch/Libanees restaurant Palmyra in de Parijsstraat. De mezze smaakten me enorm. Vooral het lamsvlees was erg lekker. Zelfs de veggie dochters van onze vriend vonden het lekker en die staan erom bekend geen makkelijke eters te zijn! Alleen miste ik een glaasje wijn bij het eten. Die mocktails waren voor mij echt veel te zoet. Of een glaasje kombucha, dat was perfect geweest!

Na de maaltijd genoten de jongedames van een moochie yoghurtijsje. Omdat mijn gezelschap moe was, maakten we het niet laat. Iets waar ik niet rouwig om was, want zo had ik deze avond nog tijd genoeg om mijn valies te maken.

Spectaculaire zonsondergang

De lente in huis

Supporteren voor de marathonlopers in Leuven

Dit weekend stond Leuven helemaal in het teken van de European Running Championships. Gisteren lieten we dit event links liggen, maar vandaag trokken mijn vriend en ik naar verschillende plaatsen op het parcours om te supporteren voor onze Leuvense vriendin, die voor de eerste keer in haar leven een marathon liep. En waar we heel veel afgepeigerde en zich voortslepende lopers zagen, waaraan we twijfelden of die wel de eindstreep zouden halen, was onze vriendin zo fris als een hoentje en zwaaide ze breed glimlachend naar ons terwijl wij stonden te supporteren. Ze finishte in een tijd die iets lager lag dan gehoopt, maar dat lag vooral aan haar running mate die het duidelijk een pak lastiger had als onze vriendin. Achteraf hoorde ik dat ook nog een andere vriendin de marathon had gelopen en kon ik mezelf wel voor het hoofd slaan dat ik de gelegenheid gemist had om haar aan te moedigen. Aan de finish liepen we bijna letterlijk onze vrienden van de Vismarkt tegen het lijf, die ook kwamen supporteren. Het is duidelijk dat dit sportief evenement heel wat volk op de been gebracht heeft in Leuven.

Proficiat aan alle lopers! Ik zou het jullie niet nadoen!

De Speelbergwandeling revisited

Aangezien het weekend zich zonnig aandiende, stelde ik aan mijn broer en zijn vriendin voor om in de namiddag samen te gaan wandelen. Kwestie van een gezonde eetlust op te wekken tegen het avondmaal. Ik deed een paar suggesties en de vriendin van mijn broer pikte er de Speelbergwandeling uit. Een wandeling die ondertussen geen geheimen meer heeft voor ons, maar die mooi is in elk seizoen. Mijn vriend en ik ontleenden twee elektrische blue-bikes aan het station van Leuven en fietsten gezwind naar het startpunt van de wandeling waar we mijn broer en zijn vriendin troffen.

De wijngaarden lagen er nog een beetje kaal bij, maar de voorjaarsbloeiers waren uitbundig van de partij en de zon maakte dat de prille groene kleuren geweldig goed tot hun recht kwamen. En aangezien mijn broer een fanatieke fan van ObsIdentify geworden is, moesten we natuurlijk stoppen bij elk onbekend bloemetje of plantje. Zo leert een mens al eens wat bij!

Na de wandeling fietsten mijn vriend en ik met onze elektrische blue-bikes terug naar Leuven om daar ongeveer op hetzelfde moment aan te komen als mijn broer en zijn vriendin, die met de wagen waren. We troffen elkaar in de Express GB omdat de vriendin van mijn broer zin had in cola en dat is iets wat mijn vriend en ik niet standaard in huis hebben. We haalden de (simpele) aperitiefhapjes boven en kozen welke gerechten te bestellen bij mijn favoriete Leuvense Chinees: Chen’s restaurant in Kessel-Lo. Bij het eten trokken we een lekker flesje Italiaanse wijn open en naar goede gewoonte sloten we af met een glaasje whisky. Lang leve de zon!

Onverwachte ontmoeting bij Bar Florida

Eigenlijk moesten zowel mijn vriend als ik nog werken, maar wie kan thuis achter een computerscherm blijven zitten op zo’n prachtige lente-avond vlak voor het weekend? Dus klapten we de laptopschermen op een respectabel uur dicht en wandelden we richting de Vaartkom omdat daar de laatste zonnestralen het langst blijven hangen. Helaas zat gans het terras van Bar Florida vol toen wij er aankwamen. We waren al aan het nadenken over een plan B, toen een koppel aan een tafeltje voor vier ons wenkte. De broer en schoonzus onze Leuvense vrienden. Ze nodigden ons heel vriendelijk uit om plaats te nemen aan hun tafel en deze tweede ontmoeting viel veel beter mee dan de eerste. Wat nog maar eens bevestigt dat een eerste indruk niet altijd de juiste is.

Mijn vriend en ik dronken twee cocktails in de avondzon met zicht op de pas heraangelegde vaartkom en namen toen de laatste zonnestralen achter de horizon verdwenen afscheid. Fijn om gewoon op den bots te kunnen genieten van een mooie vrijdagavond in eigen stad.

Cantinho Português in de Tiensestraat

Bij hoge uitzondering is mijn vriend deze ochtend geland op Zaventem in plaats van deze avond, zoals gewoonlijk. Dat maakte dat we op een doordeweekse donderdagavond konden genieten van een heerlijk avondmaal samen. We kozen voor de Portugese keuken van Cantinho Português in de Tiensestraat, in uitvoering van onze doelstelling om zoveel mogelijk nog niet bezochte Leuvense restaurants van ons lijstje te schrappen.

We startten met gegrilde chorizo en een mix van kroketjes als voorgerecht. Als hoofdgerecht koos ik de dourada grelhada (gegrilde goudbrasem), terwijl mijn vriend de vleeskaart trok: een stevige lap pluma (zwart Iberisch sappig varkensvlees). En oja, daar dronken we een heerlijke karaf sangría de espumante bij. Ik blijf bij mijn observatie: Portugezen maken betere sangría dan de Spanjaarden! Als afzakkertje kregen we een Portugees likeurtje aangeboden. Het perfecte einde van een lekkere maaltijd.

Yet Another Blog

Life on my side

leuven