Griekse date in Corfou

Zondagavond kregen we een berichtje van onze vrienden uit De Pinte dat ze een paar dagen naar Leuven zouden afzakken. En of we zin hadden om donderdagavond ‘s avonds Grieks te gaan eten. Wij hadden ons echter al ingeschreven voor de Valentijnstasting en waren dus niet vrij. Gelukkig stond er vrijdagavond nog niets in onze agenda (kwestie van ons een beetje te sparen na de wijntasting) en dus zetten we onze afspraak op vrijdagavond. Ik belde om een reservatie te maken in restaurant Corfou, de favoriete Griek van onze vrienden, en we hadden een date!

Aangezien onze vrienden vlak bij ons in het Novotel hotel logeerden, kwamen ze ons uithalen en wandelden we samen met hen en hun twee schattige dochters naar restaurant Corfou, het restaurant waar ze, toen ze nog in Leuven woonden en nog geen kindjes hadden, elk jaar Valentijn vierden. En zo werd het een beetje een nostalgische avond, waarbij we ons allemaal (allez, de kinderen uitgezonderd) realiseerden dat de tijd veel te snel gaat.

Voor deze bijzondere gelegenheid deelden we een bord meze als voorgerecht. De twee meisjes tekenden terwijl we wachtten op onze gerechten papieren vol met de grappigste tekeningen. Mijn vriend en ik kregen zelfs gepersonaliseerde tekeningen met onze namen erop. Ik was bijzonder gecharmeerd. 😉

Als hoofdgerecht bestelde ik de barbeelfilet van het huis. Echt om duimen en vingers af te likken. Ik had daarna eigenlijk niet meer zoveel honger, maar de portie sabayon voor drie personen die mijn tafelgenoten bestelden was zo overvloedig (persoonlijk aan tafel opgediend door de patron uit een grote, dampende kom), dat ik zonder problemen kon meegenieten. Echt een aanrader, die sabayon!

Na het eten wandelden we onze vrienden terug naar hun hotel en wensten we hen nog een fijn weekend toe. Het aanbod om samen met hen ‘s ochtends vroeg te in Novotel ontbijten, sloegen we echter vriendelijk af. Ik keek ernaar uit om, na alweer een vermoeiende werkweek, zaterdagochtend keilang in mijn bed te blijven liggen!

Valentijnstasting!

Yep, dit jaar vierden we Valentijn twee keer! Because, why not?

Toen ik hoorde dat onze vriend de wijnkenner een wijnproeverij in het teken van Valentijn organiseerde, kon ik niet anders dan ons inschrijven. Dubbel meegenomen dat die wijnproeverij letterlijk bij ons om de hoek was. Mijn vriend en ik schoven met nog drie andere, ons onbekende, koppels aan tafel voor een romantische wijnreis langs de Languedoc, Nieuw-Zeeland, Piemonte, de Alsace, de Beaujolais en Barcelona en sloten de proeverij af met een wijn uit Verona (yep! het Verona van het bekende balkon!). Bij sommige wijnen was de link met Valentijn redelijk subtiel, door de kleur, de geur of de smaak. Bij de Saint-Amour, de San Valentin en de wijn uit Verona moest niemand van de wijnliefhebbers rond de tafel lang nadenken.

En ja, ik heb nu al een paar keer zo’n wijncursus gevolgd, maar ik heb het gevoel dat ik elke keer weer iets opsteek. Ik merk ook duidelijk dat onze kameraad didactisch steeds beter wordt. Practice makes perfect! En uiteraard haalde hij na de het einde van de proeverij nog een lekkere fles rode wijn uit zijn eigen collectie boven. Om de avond in schoonheid af te sluiten.

De officiële line-up:

Een Chinese Valentijn

I know, I know, Valentijn is een feest in het leven geroepen door de commercie, maar hey, welke girl smelt er niet voor die heerlijke hartjes van Bittersweet? Met dank aan mijn geweldige vriend, die na al die jaren perfect weet waarmee hij mij gelukkig kan maken. 😉

Omdat mijn vriend toevallig in het land was op Valentijn, maakten we van de gelegenheid gebruik om er een gezellige avond van te maken. We bestelden take-away bij Chen’s (genoeg om drie dagen van te kunnen eten), staken wat kaarsen aan en deden een flesje bubbels open. En amai, dat smaakte! Bij deze roep ik Chen’s uit tot beste Chinees van Leuven!

Leuvense kaasfondue!

Uitstekend geslapen na de fantastische Soirée Masquée in Alden Biesen. Rond negen uur zaten mijn vriend aan het ontbijt, maar veel aten we niet, want ‘s middags stond er een lunch met vrienden in ‘t Fonduehuisje op het programma. We pakten onze maskers en kostuums bijeen, maakten nog een paar foto’s van de mooie omgeving en reden dan terug van Bilzen naar Leuven.

Om één uur ‘s middags ontmoetten we onze vrienden en hun kinderen bij ‘t Fonduehuisje. We kregen een mooie houten tafel toegewezen voor ons gezelschap van tien personen in een nieuw gedeelte van het restaurant, dat duidelijk een flinke metamorfose heeft ondergaan sinds de laatste keer dat ik er was, vele jaren geleden. Natuurlijk ging ik voor de klassieke kaasfondue La Gruyère. Een throw back naar die keer dat onze vrienden ons kwamen bezoeken in Genève. Al waren er een aantal in ons gezelschap die de vleesfondue en de visfondue uitprobeerden.

Het was zo gezellig dat we tot vijf uur bleven natafelen. Onnodig te zeggen dat wij de laatste klanten waren die het restaurant verlieten. 😉

Sushi bij Wabi Sabi!

Nu mijn favoriete sushizaak Kintsugi gesloten is, waren mijn oud-klasgenoten Spaans en ik wel verplicht om uit te wijken naar Wabi Sabi! in de Muntstraat. En eerlijk, de sushi komt echt in de buurt van die van de Kintsugi. Al zou ik ook opnieuw een bezoek moeten brengen aan de Sakura, waarvan veel mensen zeggen dat zij nu het beste sushirestaurant van Leuven zijn. Jammer dat Sakura niet levert.

Enfin, met een kannetje warme saké erbij was dit alvast het ideale begin van het weekend!

Sneeuw!

Dieric Bouts in het stadhuis en M

Gisteren zakten de ouders van mijn vriend met de trein af naar Leuven om zich onder te dompelen in het universum van Dieric Bouts. Aangezien ze rond de middag in het station aankwamen, hadden we een broodmaaltijd voorzien. Absoluut genoten van de onovertroffen gerookte zalm van De Walvis. It really doesn’t get any better than that!

Na onze inwendige mens verwend te hebben, wandelden we samen naar het stadhuis van Leuven om de laatste dag van de tentoonstelling Bouts and beyond mee te pikken. Uiteraard liepen we ook even binnen in de prachtig gerestaureerde salons, al hoorde deze strikt genomen niet bij de route van de tentoonstelling.

We leerden over de bijzondere band die Dieric Bouts had met het Leuvense stadhuis en bewonderden de authentieke archiefstukken die het verhaal van Bouts vertelden. Hét hoogtepunt van het bezoek was de kopie van de gerechtigheidstaferelen. De twee originele panelen zijn te bewonderen in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België. In 1468 kreeg Dieric Bouts de opdracht om gerechtigheidstaferelen te schilderen voor het pas voltooide stadhuis. Als onderwerp koos hij, op aangeven van theoloog Jan van Haeght, voor de legendarische Gerechtigheid van Keizer Otto III. Het kunstwerk zou oorspronkelijk uit vier panelen bestaan, maar door zijn vroegtijdige dood kon Bouts enkel het eerste paneel afmaken, het tweede paneel werd door zijn atelier voltooid na zijn dood. De beschilderde panelen werden door middel van een lichtprojectie en bijhorende uitleg tot leven gewerkt. Echt bijzonder indrukwekkend.

Wisten jullie trouwens dat in het stadhuis een portret van Dieric Bouts hangt? Allez, althans een schilderij dat vele honderden jaren na zijn dood geschilderd heeft en een afbeelding toont van iemand waarvan men vermoedt dat dit Bouts zou kunnen zijn. En natuurlijk kreeg hij ook een beeld in één van de nissen van het stadhuis, gebaseerd op datzelfde portret.

Omdat we toch vlakbij waren, liepen we even binnen in de Sint-Pieterskerk. Ook zonder ‘Het Laatste avondmaal’ en ‘Het martelaarschap van de heilige Erasmus’ van Bouts de moeite van een bezoek waard.

Continue reading →

SLAC Slotparade als afsluiter van het Dieric Bouts Festival

Terwijl mijn vriend en ik deze middag de stad in trokken voor een boodschap, botsten we op de indrukwekkende parade van de Stedelijke Academie voor Beeldende Kunst die het Dieric Bouts Festival op feestelijke wijze afsloot. Behoorlijk onder de indruk van dit bonte gezelschap dat met hun zelf gemaakte kunstwerken door de straten van Leuven trok. Grappig ook dat we maar liefst twee vriendinnen met hun kroost aantroffen in de parade.

Ooit hoop ik zelf opnieuw de tijd te vinden om creatief aan de slag te gaan, maar met de verplichtingen die mijn huidige job met zich meebrengt, zal dat voor de iets verdere toekomst zijn.

Wildlunch bij Van de Weyer

Bij gebrek aan sushi-overschot moet een mens ergens terecht om de honger te stillen, nietwaar?

Culinaire ontdekking van de week!

Deze avond hadden mijn vriend en ik geen zin in een simpele boterham, dus besloten we nieuwe culinaire horizonten op te zoeken aan de andere kant van de spoorlijn. Chen’s restaurant is op wandelafstand van ons appartement, maar die spoorweg vormt om de één of andere reden een psychologische drempel die we zelden tot nooit oversteken.

en amai, blij dat we eindelijk de oversteek gewaagd hebben. Deze voor mij onbekende parel moet zowaar het beste Chinese restaurant van Leuven zijn. Dat er veel Chinese klanten over de vloer komen, zegt op zich al genoeg. Het onthaal was supervriendelijk en het eten was echt bijzonder lekker en verfijnd. Een geweldige ontdekking! Hier zien ze ons zeker nog terug! En ze doen ook take-away!

Gebakken rijst:

Lichtpikante gebakken bloemkool:

Rundvlees met witloof en bonensaus:

Eend speciaal:

Yet Another Blog

Life on my side

leuven