De dag begonnen met een zwempartijtje. De kuisvrouw was blijkbaar niet gewoon dat er mensen zo vroeg van het zwembad gebruik maakten, want ze kwam nog snel snel de schoonmaakrobot uit het water vissen. Alhoewel ik perfect in staat was het ding te vermijden.

Helaas, ook ditmaal viel het ontbijt tegen. Wel een buffet deze keer, maar buiten brood, koffiekoeken, yoghurt en jams viel er niet veel anders te scoren. In de frigo lagen gelukkig nog kleine pakjes kaas verstopt en er was ook de mogelijkheid om een ei te koken. Omdat ik geen zin had om opnieuw een half rauw ei binnen te lepelen, zorgde ik dat het ei zeker lang genoeg in de koker zat. Met als gevolg: veel te hard gekookt. Zucht. Morgen een herkansing.

Vandaag stond een bezoek aan de Calanques de Piana op het programma. De Calanques zijn spectaculaire granietformaties, het resultaat van eeuwenlange erosie door wind en water. We parkeerden onze auto op een kleine parkeerplaats en begonnen aan de eerste wandeling van de dag naar het Château Fort, een massieve blok graniet met een fenomenaal uitzicht op de goven van Porto en Girolata. De wandeling naar het Château Fort was op zich al de moeite, we kwamen langs prachtig gevormde rotsen en tafoni. In het Corsicaans betekent tafone ‘groot gat’. De term ‘tafone’ wordt gebruikt voor natuurlijke holten in rotsen ontstaan door erosie. Al in een ver verleden maakten deze bijzondere rotsen deel uit van het Corsicaanse leven, toen ze werden gebruikt als graf of primitieve woning.

Tijdens onze wandeling kwamen we een luidruchtige Franse familie tegen: drie generaties samen op reis. Alleen was de hitte er blijkbaar te veel aan voor de grootmoeter (‘mami’) van het gezelschap. Na een kwartier wandelen ging ze van haar sus en tegen de vlakte. Wij liepen vlak voor de ganse bende en vroegen of we hulp moesten halen. Blijkbaar was het niet zo ernstig, want de rest van de familie stelde ons gerust. Wij liepen verder tot aan het prachtige Château Fort, waar we een beetje later de ganse familie, minus ‘mami’ opnieuw tegen kwamen. Blijkbaar hadden ze ‘mami’ ergens in de schaduw achter gelaten. Hmmm. En effectief, op de terugweg zagen we haar zitten, wachtend op de rest van de groep.

Na deze eerste succesvolle wandeling wilden we de tweede wandeling doen die in onze gids stond beschreven. De wandeling zou ons een prachtig uitzicht bieden op de Golfe de Porto. Helaas slaagden we er niet in het startpunt van de wandeling te vinden op basis van de beschrijvingen in onze reisgids. We deden twee pogingen, maar beide paden (als ze dat al waren) brachten ons nergens heen. Het eerste pad leek eerder bedoeld voor het onderhoud van hoogspanningsmasten en het tweede pad was duidelijk niet druk bewandeld, want vol met doornen die onze benen krasten. Ook open street maps bracht ditmaal geen uitsluitsel. Teleurstellend.

We liepen terug naar de parkeerplaats en reden verder langs de D81 naar Café Les Roches Bleues. Geen idee waarom het café de naam ‘blauwe rotsen’ droeg, want de rotsen waren eerder roodachtig van kleur. De locatie van het café was alleszins spectaculair: het terras was gebouwd boven op een steile rots en het uitzicht op de omringende, grillige rotsformaties was fenomenaal. Spijtig genoeg kwam het eten in dit café niet in de buurt van het indrukwekkende uitzicht. We bestelden een croque en een pastasalade die beide op zijn best als middelmatig bestempeld konden worden. De pastasalade van mijn vriend was, om heel eerlijk te zijn, eerder triest te noemen. En dat op zo’n toplocatie! Niet dat ik meteen haute cuisine verwachtte, maar we hebben in Corsica al op zo vele plekken heerlijk gegeten dat dit effectief een teleurstelling was. Dus, stop hier zeker om iets te drinken en van het uitzicht te genieten. Eten doe je beter elders.

Na het middagmaal begonnen we vlakbij Café Les Roches Bleues aan de volgende wandeling doorheen de Calanques, de Chemin des Muletiers. Volgens onze gids zou een korte, maar pittige klim ons naar oud muildierpad leiden. Een lichte wandeling van een uurtje zou ons terug brengen naar de D81. Helaas ook ditmaal sloeg onze Capitool gids de bal volledig mis. Na meer dan een half uur klimmen, begreep ik waarom de groep jongeren die zaten uit te rusten aan het vertrekpunt van de wandeling ons ‘bonne chance’ hadden nageroepen. Het pad was lastig en steil, ocharme die muildieren die hier vroeger over moesten passeren, maar de beloning was navenant: schitterende uitzichten op de kleurrijke, grillig gevormde rotsen. Echt fenomenaal.

Helaas zag het er op geen enkel punt naar uit dat het pad ons zou terugbrengen naar de hoofdweg. In het algemeen moet ik wel zeggen dat de paden in Corsica slecht aangegeven zijn. Weinig tot geen informatie over de duur en de moeilijkheidsgraad van de wandelingen en quasi geen richtingaanwijzers. Wij kwamen tijdens onze ganse wandeling maar één paaltje tegen met richtingaanwijzers, maar dan zonder enige indicatie over de afstanden tot de punten die aangeduid werden. Gelukkig kwamen we onderweg twee vriendelijke dames tegen die uit de tegenovergestelde richting kwamen en ons wat meer info konden geven over de tocht die ons nog wachtte, waaruit bleek dat we het beste gedeelte van de wandeling al achter de rug hadden.

We sloegen nog even een zijweg in die ons naar de Tête du Lion moest voeren, maar omdat we geen flauw idee hadden hoe lang we zouden moeten stappen om het leeuwenhoofd te bereiken, besloten we na een kort overleg gewoon rechtstomkeer te maken. Jammer, toch wel. Een duidelijkere bewegwijzering zou echt een groot verschil maken. De meeste paden in Corsica gaan daarnaast van bestemming A naar bestemming B, dat is ideaal als je trektochten wil maken, maar als je terug naar de parking moet waar je wagen geparkeerd is, betekent dit dat je twee keer langs dezelfde weg passeert.

Om te bekomen van de wandeling in een temperatuur van rond de 35 graden, gingen we opnieuw iets drinken en een ijsje eten in ons favoriete Café Les Roches Bleues. Dat uitzicht is echt een Unique Selling Point. Na deze welverdiende verfrissing reden we verder naar het dorpje Piana. Het dorpje op zich was niet zo bijzonder mooi, maar we vonden er wel een goed restaurant alwaar we een tafeltje reserveerden om ‘s avonds te gaan eten. We liepen ook even het sympathieke dorpskerkje binnen waar de voorbereidingen aan de gang waren voor een concert die avond. Wegrijden uit het dorp bleek echter een grotere uitdaging dan verwacht, google maps leidde ons een smalle doodlopende straat in die we enkel konden verlaten door achteruit te rijden. Gelukkig was er een vriendelijke Corsicaan om ons instructies te geven terwijl ik uit het venster hing om te voorkomen dat mijn vriend tegen een muur reed. Spannend!

Omdat we nog wat tijd te doden hadden voor het avondmaal besloten we naar een strandje in de buurt te gaan. Een ongelooflijk smalle kronkelweg bracht ons naar Plage de Ficajola. Na onze auto geparkeerd te hebben op de zeer ruime parkeerplaats moesten we nog een flink stuk te voet. Mijn ervaring in Corsica is dat hoe moeilijker de stranden te bereiken zijn, hoe mooier ze zijn. Dat beloofde! En jawel, een prachtig keienstrand omringd door rode rotsen wachtte ons. Doordat het wat later op de dag was, was er wel een stuk van het strand dat al in de schaduw lag. Wat ik ook sympathiek vind, is dat iedereen zich gewoon omkleedt op het strand, zonder gêne. Het is duidelijk dat de Corsicanen zich gespecialiseerd hebben in de omkleedtruc met de handdoek. 😉

Na een kort verblijf op het strand, reden we terug naar Piana voor ons avondmaal bij La Voûte. We trapten opnieuw in de val van de menu aan een zeer voordelige prijs. Aan een hoog tempo passeerden op mijn bord: vissoep van het huis, een vers gevangen dorade, Corsicaanse kaas en een crème brûlée. Allemaal voortreffelijk! Het was trouwens een extra speciale dag: vandaag vond de finale van het EK tussen Frankrijk en Portugal plaats. Stiekem hoopte ik dat Frankrijk zou winnen. Zelfs al zijn Corsicanen maar koele minnaars van het Franse vasteland, toch vermoedde ik dat zo’n overwinning ook hier gevierd zou worden. Op het terras waar we aten, was een groot scherm geplaatst waarop we de match konden volgen. Door het hoge tempo, hadden we echter ons dessert al achter de kiezen nog voordat de match begonnen was.

Op de terugweg naar Porto zocht ik een radiozender om de match te kunnen volgen, maar de verslaggeving was zo hemeltergend slecht, dat ik de radio al snel opnieuw afzette. We reden dan maar richting het haventje van Porto in de hoop nog een mooie zonsaondergang te kunnen meepikken onderweg. En jawel, we werden niet teleurgesteld. We parkeerden op een ruime parking vlak bij het strand en maakten nog een kleine avondwandling doorheen het mini-centrum van Porto. We zagen veel bootverhuurbedrijfjes en talloze boten die een promenade en mer aanboden. We namen wat foldertjes mee, want we wilden graag de prachtige Calanques de Piana ook vanaf de zee bewonderen. In alle cafés en restaurants werd de finale uitgezonden op grote schermen.

We waren allebei moe van de lange dag en besloten gewoon terug te keren naar het hotel. We hadden nog geen enkele keer gejuich gehoord, dus we waren er vrij zeker van dat de match niet verliep zoals gehoopt. In het hotel volgde ik de laatste ogenblikken van de match via twitter. Het doelpunt van Portugal maakte meteen een kruis over mijn plannen om met de locals de overwinning mee te gaan vieren. Enfin ja, onze nachtrust zou er wel bij varen.