Van Corte via Ajaccio naar Propriano – 15 juli 2016

Wakker geworden met het verschrikkelijk nieuws van de aanslag in Nice. Mijn vermoeden van de avond voordien bleek bewaarheid: een terroristische aanslag die brutaal de feestvreugde van quatorze juillet teniet deed. Dat een mens in staat is om met een vrachtwagen in te rijden op onschuldige kinderen, het gaat er gewoon niet in bij mij. Zoveel doden op wat een fijne avond voor jong en oud had moeten zijn. Ik was er oprecht niet goed van.

Het ontbijt (dat nog steeds voortreffelijk was) verliep dan ook in mineur, met de beelden van de aanslag op de achtergrond. Het leek ietwat ongepast om plezier te hebben op vakantie, terwijl niet zo ver van ons vandaan mensen in het ziekenhuis voor hun leven vochten en nabestaanden rouwden om vrienden en familieleden.

In bedrukte stemming pakten we onze valiezen en lieten Corte, waar dikke regenwolken zich samenpakten, achter ons. We reden richting Ajaccio, hoofdstad van Corsica en geboorteplek van Napoleon. Onze route leidde ons opnieuw over de Col de Vizzavona waar het volgens ons auto slechts dertien graden was. Brrr. Onderweg kregen we zelfs een miniregenbuitje over ons heen. Zeker 20 druppels vielen uit de lucht. Met in totaal drie miniregenbuitjes zaten we daarmee boven het gemiddelde van 2 regendagen in de maand juli.

In eerste instantie vond ik het jammer dat het reisbureau geen overnachting in Ajaccio gepland had, maar toen we de stad binnen reden en meteen in de file terecht kwamen, vonden we dat opeens een pak minder erg. Ajaccio is een erg drukke stad met veel verkeer. Iets waar we duidelijk niet meer aan gewoon waren. We parkeerden onze auto in een enorme ondergrondse garage en wandelden de stad in.

Nog een teleurstelling: de citadel van Ajaccio was militair domein, een bezoekje was dus niet mogelijk. We liepen langs de citadel naar de haven en bewonderden de boten die daar aangemeerd lagen. Er passeerden boven onze hoofde opvallend veel helikopters die aan en af vlogen naar het ziekenhuis. In vogelvlucht is Nice niet zover van Ajaccio, misschien werden sommige gewonden naar hier gebracht voor verzorging?

IMG_7797

IMG_7799

IMG_7801

IMG_7804

IMG_7806

IMG_7808

IMG_7812

 

IMG_7814

IMG_7816

IMG_7817

IMG_7824

 

Opeens trokken er donkere wolken samen boven Ajaccio en barstte een flinke regenbui los boven onze hoofden. Een échte regenbui met dikke, natte druppels. We schuilden op een overdekt terras met een glaasje muscat. Gelukkig verdreef de zon de regenwolken snel. Na een kwartiertje kon je zelfs aan niets meer merken dat het geregend had.

Een boottochtje vanuit Ajaccio naar de Îles Sanguinaires leek ons wel wat, maar de dame aan het loket deelde ons mee dat het erg winderig was waardoor de boot niet kon aanleggen op het eiland. Winderig weer en ruwe zee, dat klonk als een recept om zeeziek te worden. We besloten dan maar in zijn geheel af te zien van onze boottocht.

IMG_7830

IMG_7833

Na een verder niet noemenswaardige lunch op het terras van L’Instant reden we met de wagen de Route des Sanguinaires af tot we niet meer verder konden en we hem achterliete op een reusachtige parking. We gingen te voet verder tot aan Pointe de la Parata alwaar we een prachtig uitzicht hadden op de Îles Sanguinaires. We klommen de rotsen op tot aan de voet van (alweer) een Genuese toren voor het allerbeste uitzicht. Al moesten we wel opletten dat we niet weggeblazen werden door de stevige wind.

Na de eilanden op zoveel mogelijk wijzen fotografisch vastgelegd te hebben, liepen we terug naar de parking. We zaten nog met een heleboel broodjes en koffiekoeken die we van de ontbijttafel meegenomen hadden en die niet in de maag van één of ander varken beland waren. De krijsende zeemeeuwen bleken echter waardige vervangers voor de varkens. En jawel, we waren snel van deze overtollige bagage verlost.

IMG_7838

IMG_7840

IMG_7841

IMG_7849

IMG_7863

IMG_7866

IMG_7876

IMG_7878

IMG_7880

IMG_7891

Er wachtte ons vanuit Ajaccio nog een stevige autorit naar Propriano. Onderweg passeerden we vele stranden waar het stikte van het volk. Veel te druk voor ons, dus we reden verder. Ondertussen waren we er helemaal van overtuigd dat we niets misten door niet in Ajaccio te overnachten. Ok, we hadden wel geen enkele van al de Napoleon gerelateerde bezienswaardigheden aangedaan, maar ik was toch al nooit een fan van de man.

We hadden met opzet gekozen voor de iets langere route langs de kust in de hoop op prachtige vergezichten. In dat opzicht stelde de route een beetje teleur. We waren beter gewoon!

IMG_7893

IMG_7895

IMG_7897

IMG_7899

IMG_7903

IMG_7904

IMG_7906

Een half uur voor sluitingstijd kwamen we aan in Hotel Bartaccia. Een chic hotel opgedeeld in verschillende gebouwen met een prachtig zwembad en lounge bar. We kregen een mooie kamer met een rondruit prachtige badkamer én uitzicht op zee toegewezen.

IMG_7910

IMG_7923

Omdat ik me na de bochtige autorit niet helemaal optimaal voelde, dineerden we langs het sfeervol verlichte zwembad in ons hotel. Toch kon ik het niet laten een cocktail met de welluidende naam île de beauté te bestellen. Na een eerste teug van mijn cocktail voelde ik me miraculeus beter. Heerlijk!

Het eten zelf mocht er ook wezen, mijn kabeljauw met risotto was zalig lekker, zij het ietwat aan de prijzige kant. De bediening daarentegen was desastreus slecht. Borden werden niet afgeruimd, het duurde een eeuwigheid voor we onze drankjes en ons eten kregen we moesten drie keer infomeren waar de rekening bleef. Toen ik bij het afrekenen zei dat de service beter kon, kreeg ik zelfs niet eens excuses. ‘t Was zogezegd allemaal de schuld van het nieuwe kassasysteem. Nog iets: zogezegd kregen we twee verschillende glazen wijn geserveerd, maar geen van de twee konden we het verschil tussen bedie glazen proeven.

IMG_0673

IMG_0675

Ondanks de crappy service was het eten bijzonder goed en kon ik het niet laten nog even langer te genieten van de prachtige avond. Die dessertcocktail met chocolade en rode vruchten was de perfecte afsluiter.

Vlak voor het slapen gaan, sijpelde helaas alweer slecht nieuws onze vakantie binnen: er was een staatsgreep in Turkije aan de gang. Wat een tumultueuze zomermaanden… De komkommertijd is niet meer wat ze geweest is.

Forêt de Vizzavona en vuurwerk in Corte – 14 juli 2016

Helaas, helaas, nog altijd niet van die verkoudheid verlost. Hardnekkig virus. Vervelend om voortdurend papieren zakdoekjes in aanslag te moeten hebben.

Vandaag stond er een tocht naar het Forêt de Vizzavona, het beroemdste bos van Corsica, op het programma. Volgens onze gids zouden op de Col de Vizzavona veel wilde varkens rondlopen. Omdat we ditmaal optimaal voorbereid wilden zijn op een ontmoeting met deze vriendelijke dieren, namen we stiekem wat brood en gebakjes mee van het ontbijtbuffet. Liefde gaat altijd door de maag, nietwaar?

We genoten van een heerlijk ontbijt in het zonnetje met onder ons het ruisende water van de Restonica. Vooral de chocoladetaart was een groot succes. Overheerlijk.

Met een plastic zak vol versnaperingen voor de varkens vertrokken we richting Col de Vizzavona. Onderweg stopten we bij Fortin de Pasciola, een versterkte Genuese toren gebouwd in 1771. Een kleine wandeling bracht ons naar de fotogenieke ruïne. Er stond een stevig briesje en het was slechts 22 graden. Best wel frisjes als je temperaturen rond de 30 graden gewoon bent! We hadden de site van de ruïne helemaal voor ons alleen. Ideaal om onze favoriete hobby te beoefenen. 😉

IMG_7574

IMG_7565

IMG_7602

IMG_7601

IMG_7585

Na dit fijne intermezzo reden we verder naar de Col de Vizzavona. Hoe dichter we onze bestemming naderden, hoe meer de temperatuur zakte. De thermometer dook zelfs even onder de 20 graden. Shocking! De Col zelf bleek iet of wat teleurstellend te zijn. Nergens vielen er varkens te bespeuren en de spectaculaire vergezichten die we verwachtten na onze doortocht op de Col de Verghio vielen ook dik tegen. Nochtans sprak onze gids over ‘een mooi uitzicht op het indrukwekkende silhouet van de Monte d’Oro’. Niet dus.

Voordat we aan de wandeling naar de Cascade des Anglais begonnen, dienden we eerst onze inwendige mens te versterken. We vonden in de buurt een schitterend plekje om te eten: Restaurant Monte d’Oro (neen, originele naamgeving, daar doen ze niet aan mee in Corsica). Een prachtig historisch gebouw dat al enkele generaties door dezelfde familie werd uitgebaat. We vonden een tafeltje op het sympathieke terras en genoten van een ronduit fantastische eendenborst met honing en kruiden. De portie was enorm, maar het was zo lekker dat het zonde zou zijn om iets te laten liggen.

IMG_0636

Van voldoende brandstof voorzien begonnen we aan de wandeling naar de waterval van de Engelsen. Deze waterval kreeg haar naam omdat ze erg geliefd was bij de eerste Engelse bezoekers aan het eiland. Voor de zekerheid nam ik toch maar mijn fleece mee, want ik had het niet bepaald warm. Een bijzonder mooie wandeling waarvan een deel samenviel met de GR20 bracht ons via een tweede ruïne van een Genuese toren naar de waterval. Of beter gezegd watervallen, want het water kwam in verschillende etappes naar beneden.

IMG_7617

IMG_7620

De watervallen waren duidelijk in trek bij de toeristen. Het was er veel drukker dan we gewoon waren en het lag er vol zonnende Fransen. De wandeling van ongeveer een uur naar de waterval had me wat opgewarmd, maar om monokini te zonnen vond ik het persoonlijk toch wat frisjes. Ik probeerde de foto’s van deze idyllische plek dan ook zo te kadreren dat er niet te veel mensen in beeld stonden. Een beetje valsspelen mag, he. Ondanks de drukte bij de watervallen, is deze plek zeker de moeite van een bezoek waard.

IMG_7635

IMG_7644

IMG_7650

IMG_7657

IMG_7662

IMG_7674

IMG_7677

IMG_7681

IMG_7689

IMG_7693

Op de terugweg naar Corte maakten we een kleine omweg langs mooie Genuese brug van Altiani. De prachtige brug met de drie bogen was een waar pareltje dat ik vanuit zoveel mogelijk verschillende standpunten probeerde in beeld te brengen. Onderweg passeerden we een enorm veld met zonnepanelen. We konden niet anders dan daar even te stoppen om dit staaltje van technisch vernuft te bewonderen.

IMG_7698

IMG_7705

IMG_7708

IMG_7709

IMG_7711

IMG_7714

IMG_7718

Terug op het hotel nam ik een iets uitgebreidere douche dan gewoonlijk en ik nam zelfs de tijd om mijn teennagels te lakken. Om quatorze juillet te vieren, mag een mens al eens moeite doen, nietwaar?

We hadden besloten wat later te gaan eten dan normaal, omdat we na het avondmaal rechtstreeks naar ons plekje wilden rijden om foto’s te maken van het vuurwerk dat om 22.30u begon. We twijfelden een tijdje welk restaurant te kiezen voor deze feestelijke avond en besloten ten slotte het ons gemakkelijk te maken en terug te keren naar restaurant U Museu waar we de vorige keer zo fijn geluncht hadden.

Helaas, de onthaalbediende die me aankeek alsof ik gestoord was toen ik hem de vraag stelde of een reservatie nodig was op quatorze juillet, bleek ongelijk te hebben. Het zeer ruime terras van U Museu zat stampvol en er stonden meerdere groepjes te wachten tot er een tafeltje vrij kwam. Uiteindelijk namen we genoegen met een tafeltje binnen in het restaurant. Met het raam open voelde het toch een beetje aan als buiten eten.

Ik genoot van een overheerlijke pavé de thon façon Rossini met foie gras en een overheerlijk portosausje. De portie was ook ditmaal bijzonder riant. Bij de tonijn dronk ik een glaasje vin de châtaigne. Voor een dessert was er echter geen plekje meer.

IMG_0652

Mooi op tijd vertrokken we naar de plek die we op voorhand uitgezocht hadden. Het was er helemaal niet druk en ik had plek genoeg om op mijn gemak mijn gorillapod op te zetten. Uitermate tevreden met de locatie wachtten we tot het vuurwerk begon. Het vuurwerk werd afgeschoten van het arendsnest op de citadel en was prachtig. Ondanks het feit dat het vuurwerk zelf maar een kwartier duurde, slaagde ik erin enkele goeie foto’s te maken. Heel tevreden met het resultaat!

IMG_7738

IMG_7747

IMG_7748

IMG_7757

IMG_7762

IMG_7766

IMG_7768

IMG_7769

IMG_7770

IMG_7772 IMG_7774

IMG_7775

IMG_7778

IMG_7785

IMG_7787

Terug in het hotel was ik net bezig met een fotootje van het vuurwerk op instagram te zetten, toen ik op mijn smartphone een newsflash zag binnen rollen over een vrachtwagen die in Nice ingereden zou zijn op feestvierders die naar het vuurwerk waren gaan kijken. Ik voelde de haren op mijn armen overeind komen, maar koos er op dat moment heel bewust voor niet verder te klikken op dit bericht. Kwestie van mijn nachtrust niet in het gedrang te brengen. Slecht nieuws kon wel wachten tot morgen. Ik wilde nog even kunnen nagenieten van de mooie dag.

Corte – 13 juli 2016

Ditmaal geen zwempartijtje om de dag te beginnen. Het zwembad was wat aan de kleine kant om goed baantjes te kunnen trekken. Jammer, want een extra energieverbrandende activiteit was zeker van pas gekomen, gezien het overheerlijke en copieuze ontbijtbuffet. Eindelijk nog eens een ontbijt om over naar huis te schrijven! Enorm veel keuze in kazen en charcuterie, heerlijke taarten als dessert en er was omelet! Hoera voor omelet!

IMG_7329

Na het overvloedige ontbijt trokken we richting het historische centrum van Corte. Om tijd te winnen en gevaarlijke wandelingen in het donker te vermijden, besloten we toch maar met de wagen te gaan. We hadden op voorhand onze research gedaan en een grote, ondergrondse parkeergarage gevonden waar we onze wagen uit de schaduw konden parkeren.

De vroegere hoofdstad Corte is meer dan zomaar een gezellig stadje op een heuvel. Omringd door hoge bergen is Corte de wieg van het Corsicaanse patriottisme: in 1735 werd hier de grondwet voor een onafhankelijke staat opgesteld. Die sfeer van trots nationalisme van toen is blijven hangen in het stadje dat zijn helden niet vergeten is.

IMG_7363

IMG_7367

IMG_7368

IMG_7372

IMG_7374

Het licht bleek deze ochtend beter mee te zitten dan de avond voordien, dus trokken we naar het Belvédère om de citadel van Corte, symbool van de onafhankelijkheidsstrijd van de eilandbewoners, op zijn mooist vast te leggen. Daarna wilden we de citadel zelf bezoeken. Helaas was het oudste deel van de citadel, het kasteel met het arendsnest, niet open voor het publiek. Men was immers druk bezig met de voorbereidingen van het vuurwerk dat op 14 juillet de lucht in geschoten zou worden. Heel jammer, maar niets aan te doen. We beperkten ons dus noodgedwongen tot een bezoek aan de mooie antropologische collectie van het Musée de la Corse.

IMG_7379

IMG_7387

IMG_7401

Het museum was een aangename verrassing. De collectie was beperkt, maar zeer mooi gepresenteerd en voorzien van de nodige uitleg. Ik was ook erg onder de indruk van de architectuur van het museum: een smaakvolle combinatie van oud en nieuw. Architect Andrea Bruno verbouwde de oude militaire barakken van het vreemdelingenlegioen tot een modern, licht museum met respect voor de eigenheid van het bouwwerk. Erg knap.

IMG_7404

IMG_7407

IMG_7408

IMG_7413

IMG_7416

De cellen waarin de bezoekers individueel naar traditionele muziek konden luisteren vond ik ook een leuk idee. Alleen jammer dat de cellen slecht geïsoleerd waren, waardoor de muziek uit de andere cellen al te gemakkelijk stoorzender kon spelen. We bleven langer dan verwacht in het museum. Het was al 13.30u toen we buiten stonden en we op zoek gingen naar een restaurant om te lunchen. Dat vonden we een paar stappen van de citadel verwijderd. U Museu mag dan geen al te originele naam zijn, gezien de nabijheid van het Musée de la Corse, hun gerechten mochten er zijn. Mijn risotto van quinoa met gambas was een pareltje! We hadden het erg leuk op het mooie terras en waren niet meteen gehaast om op te stappen. Mijn vriend bestelde nog een whisky en ik genoot van een kopje thee.

IMG_0606

Na dit fijne intermezzo werkten we de resterende bezienswaardigheden in Corte af, terwijl we tegelijkertijd zochten naar de ideale plek om op 14 julliet van het vuurwerk te kunnen genieten, bij voorkeur onder het genot van een glaasje wijn of zo. Corte is, zoals eerder gezegd, niet bepaald groot, dus we vinkten snel de nog te bezoeken pleinen en kerken van ons lijstje af terwijl er zich boven Corte een fantastische wolk vormde (de voorbode van een stevig onweer?). Een goeie plek om het vuurwerk te bewonderen, vonden we echter niet meteen. We keerden terug naar de parkeergarage en zetten de zoektocht verder met de auto. De universiteitsgebouwen waren ongetwijfeld een toplocatie om het vuurwerk te zien, maar die waren helaas niet toegankelijk. Een beetje lager gelegen spotten we echter een perfecte plek om een gorillapod neer te zetten mét uitzicht op de citadel. We hadden er geen idee van of er veel mensen zouden komen opdagen voor het vuurwerk. Corsicanen lopen immers niet over van enthousiasme over het feit dat ze deel uitmaken van de Franse republiek. Nuja, we zouden wel zien.

IMG_7424

IMG_7429

IMG_7437

IMG_7443

IMG_7451

IMG_7457

IMG_7460

IMG_7464

IMG_7467

IMG_7469

IMG_7472

We hadden alles gezien wat er te zien viel in Corte en besloten de weg richting ons hotel in te slaan om de Gorges de la Restonica verder stroomopwaarts te verkennen. Alvorens we van dit natuurschoon konden genieten, moesten we echter een gigantische opstropping trotseren veroorzaakt door een Italiaanse campingcar. Nochtans stond er aan het begin van de weg waaraan ons hotel lag duidelijk aangegeven dat deze weg niet geschikt was voor campingcars. Gli Italiani…

De vallei van de Restonica was ronduit schitterend. Alleen jammer dat de smalle wegen mijn favoriete chauffeur de nodige stress bezorgden. Het kruisen van voertuigen uit de tegenovergestelde richting was een heuse heksentour. De weg was amper breed genoeg voor één wagen, laat staan voor twee. Terwijl ik uit het raam hing om te vermijden dat we de afgrond in zouden rijden, moest mijn vriend soms een heel stuk achteruit rijden. Enkel al de gedachte aan een tegenligger deed mijn chauffeur in angstzweet uitberken. Omdat het plezant moest blijven, besloten we rechtsomkeer te maken en de weg niet verder af te rijden tot het eindpunt bij de Bergeries de Grottelle.

Op de terugweg werden we overvallen door de tweede regenbui van deze vakantie. Er daalden toch zeker twintig regendruppels op onze voorruit neder. Net genoeg om kleine moddervlekjes te vormen op onze erg stoffige voorruit. De donkere wolk werd snel weggeblazen door de wind en de zon nam het opnieuw over. Het wat zachtere namiddaglicht liet de Gorges de la Estonica optimaal tot hun recht komen. Fantastisch mooi.

IMG_7487

IMG_7490

IMG_7503

IMG_7512

IMG_7517

IMG_7532

IMG_7536

IMG_7538

IMG_7540

IMG_7546

IMG_7554

IMG_7562

Om te vieren dat we onderweg niet ergens de afgrond ingedonderd waren of een aanvaring met een tegenligger gehad hadden, wilden we iets gaan drinken bij Camping Tuani. Deze eet- en drinkgelegenheid had een prachtig uitzicht op de vallei van de Restonica. We hadden net een fantastisch plekje gevonden, toen de bediening kwam zeggen dat we ons moesten verplaatsen naar een tafel op het terras aan de andere kant van het gebouw (lees: zonder mooi uitzicht). Het was immers 18u en ze wilden beginnen aan de opbouw van de tafels voor het avondmaal. Een beetje absurd, want er waren nog heel veel lege, ongedekte tafels. Ze hadden ons gerust iets kunnen laten drinken, de andere tafels opdekken en ons eventueel wegjagen, mocht er plots een stormloop van klanten ontstaan. Zonder mooi uitzicht was voor ons de incentive om daar iets te gaan drinken ook weg, dus keerden we onverrichter zaken terug naar ons hotel.

We sloten de dag af met een zwempartijtje in de Restonica vlak bij ons hotel, maar eigenlijk was het al te laat op de dag om te spreken van een aangenaam verfrissende zwempartij. De zon stond te laag om de vallei te verwarmen en het water was klappertandend koud. Maar we zetten toch door en waagden ons zelfs aan een sprongetje vanaf de rots in de rivier.

Voor het avondmaal wilden we het onszelf niet te moeilijk maken. Na gedoucht te hebben, wandelden we naar Auberge de la Restonica, een hotel-restaurant gelegen op dezelfde weg als ons eigen hotel. Het diner werd geserveerd in open lucht, op een overdekt terras vlak bij het zwembad. De zwoele temperaturen van de voorbije dagen waren echter nergens meer te bekennen. Het was ondertussen flink afgekoeld, het kwik haalde nog met moeite de 20 graden. Ik was helaas totaal niet gekleed op zulke kippenveltemperaturen. Gelukkig was mijn vriend zo lief om snel over en weer naar ons hotel te lopen om mijn fleece te gaan halen (hebben we dat ding toch niet voor niks mee naar Corsica gesleurd).

Het eten (langoustines voor mij, rundsfilet voor mijn vriend) was overheerlijk, zij het aan de prijzige kant. We sloten de avond af met een ijsje en een limoncello. Zalig!

IMG_0618

IMG_0619

IMG_0621

Van Porto naar Corte – 12 juli 2016

Alweer een dag goed begonnen met een zwempartijtje! Na het ontbijt pakten we onze valiezen en namen we afscheid van het charmante Porto en de zee. Onze bestemming vandaag was Corte, gelegen in het binnenland van Corsica, een rit van iets meer dan twee uur, zonder tussenstops dan wel. We namen dezelfde route als enkele dagen geleden: langs de Gorges de Spelunca, doorheen het Forêt d’Aïtone naar de Col de Verghio. Natuurlijk kwamen we in de buurt van Ota weer hopen varkens tegen op de weg. We zeiden gedag tegen deze vriendelijke beesten en reden verder. Natuurlijk konden we het niet laten om even te stoppen op de Col de Verghio. Ditmaal wachtte ons aan de andere kant van de pas gelukkig een blauwe lucht en een stralend zonnetje.

IMG_1452

IMG_1461

IMG_1469

IMG_1475

IMG_1476

IMG_1477

We reden verder door het prachtige Forêt de Valdu-Niellu, het grootste bos van Corsica. Het bos beslaat een oppervlakte van meer dan 46 vierkante kilometer en bestaat vooral uit berken, beuken en schitterende Corsicaanse dennen die tot 500 jaar oud zijn. Indrukwekkend.

IMG_1481

IMG_1485

IMG_1486

IMG_1488

Het was onze bedoeling om in de buurt van Albertacce een wandeling te maken naar de Pont de Muricciolu, een oude Genuese loopbrug, omdat in onze gids stond dat de loopbrug uitkeek op natuurlijke poelen waarin veel gezwommen werd. Het was echter alweer een hele opgave om het startpunt van de wandeling te vinden. En een blik op de route leerde ons dat deze zich in de vlakke zon bevond. Bij temperaturen van rond de 35 graden besloten we deze wandeling toch maar links te laten liggen.

De volgende stop op onze route was het charmant stuwmeertje bij Calacuccia, alwaar we een lokaal restaurant vonden dat, o originaliteit Restaurant du Lac heette. Wij vonden deze plek, uiteraard, via tripadvisor. Drukbezocht was het er niet, want toen wij er binnen liepen waren we de enige klanten. Gelukkig kwam er na ons nog een groepje motards binnen gewaaid. Maar wat een vondst! Er stond zelfs massaman curry op het menu! Mijn vriend ging voor de ragoût de brebis à la figue (stoofpot van schapenvlees en vijgen) en ik voor de curry. Exotische gerechten zijn zeldzaam in Corsica, dus ik wilde van de gelegenheid gebruik maken. Mijn curry was heel lekker, maar mijn vriend had echt de hoofdvogel afgeschoten met zijn stoofpotje. Om duimen en vingers af te likken. Na dit heerlijke middagmaal gingen we even pootje baden in het stuwmeertje, vlak langs de grazende koeien.

IMG_0590

IMG_0593

a href=”http://yab.be/wp-content/uploads/2016/08/IMG_1502.jpg”>IMG_1502

IMG_1509

IMG_1510

e zetten onze tocht verder langs de indrukwekkende Scala di Santa Regina kloof. Volgens de overlevering is deze kloof ontstaan door inmenging van de Maagd Maria aan het eind van een hevige strijd tussen St.-Martinus en de duivel. De weg die langs deze kloof voert is een bezienswaardigheid op zich, uitgehakt in de steile granieten rotsen. Schitterend. We zijn onderweg tientallen keren gestopt om foto’s van al dit moois te nemen, maar zoals gezegd: de foto’s kunnen slechts een fractie van de werkelijke schoonheid van dit alles weergeven. Het bleef lekker heet. Onze wagen gaf temperaturen aan die vlotjes boven de 35 graden klommen.

IMG_1528

IMG_1546

IMG_1550

IMG_1558

IMG_1559

IMG_1569

IMG_1575

Rond een uur of drie waren bij ons hotel, gelegen aan het prachtige Restonica riviertje. We snakten naar wat verfrissing, dus smeten we onze valiezen op de kamer, trokken onze zwemkledij aan en gingen linea recta naar het zwembad van het hotel. Het zwembad was klein en ondiep, daarom hielden we het daar al snel voor bekeken en kozen we voor het avontuur: een paar meter naar beneden klimmen achteraan in de mooie tuin van het hotel en we stonden met onze voeten in de ijskoude Restonica rivier. Het ongelooflijk heldere water deed deugd. We verkenden de loop van de Restonica rivier een beetje stroomafwaarts en waren erg blij dat we onze waterschoentjes hadden voor de klimpartijen op de gladde rotsen.

IMG_1579

Voor de eerste keer viel het ons op dat rondom ons veel Vlaamse klanken weerklonken. Hotel Jardins de la Glacière was duidelijk populair bij Vlamingen (die wellicht allemaal net zoals wij via Corsica Travel geboekt hadden).

Na dit fijne zwempartijtje trokken we voor het avondmaal het centrum van Corte in. Ons hotel lag een stuk buiten het historische centrum, wat maakte dat we een wandeling van zo’n dikke twintig minuten voor de boeg hadden. Doe daar nog een kleine klim naar het Belvédère bij en we waren toch een dik half uur onderweg. Spijtig genoeg waren we net iets te laat om mooie door de ondergaande zon belichte foto’s van de Citadel van Corte te maken.

IMG_1590

IMG_1597

We daalden af naar restaurant U Passa Tempu voor een gezellig avondmaal op het terras. Verse vis voor mij, een pizza voor mijn vriend. En ja, ik kon het niet laten de maaltijd af te sluiten met een ijsje. Onze eerste indruk van het historische centrum van Corte: klein, gezellig en niet overdreven toeristisch.

IMG_1586

IMG_1599

IMG_0597

IMG_0600

IMG_0602

De wandeling terug naar ons hotel in het pikkedonker was helaas iets minder aangenaam. Vooral de smalle weg richting ons hotel waar het voor twee auto’s op de meeste plekken heel moeilijk was om elkaar te kruisen, was gevaarlijk. Gelukkig hebben tegenwoordig alle gsm’s een zaklampfunctionaliteit. Zo konden mijn vriend en ik ervoor zorgen dat we goed zichtbaar waren voor de wagens die we op onze weg tegen kwamen. Morgen toch maar de auto nemen…