Sushi op tweede kerstdag

Vandaag hadden we onze vrienden uit Kumtich over de vloer die het jaarlijkse relatiegeschenk kwamen overhandigen. Na de ietwat tegenvallende sushi van Tsuru Sushi vorig jaar, bestelde ik ditmaal wel bij Wabi Sabi. Dankzij de kerstvakantie waren er immers geen deadlines waarmee we rekening moesten houden. Speciaal voor onze vrienden bestelde ik zelfs wat extra gefrituurde sushi, omdat ze vorig jaar hadden gezegd dat dit hun favoriete soort sushi was (onbegrijpelijk voor mij, maar hey, zoveel mensen, zoveel smaken!).

En gelukkig was de hoeveelheid deze keer ruimschoots genoeg! Er bleef zelfs nog wat over om mijn neef en zijn twee kinderen voor te zetten die rond acht uur kwamen binnen waaien na een bezoekje aan M Leuven. Fijn om mijn achternichtje en neefje nog eens te zien, want die kinderen groeien als kool. Mijn neef wou eerst niet echt iets eten, maar ik kon die kinderen (zes en zeven jaar oud) toch niet zonder eten aan de lange rit terug naar Antwerpen laten beginnen? Gelukkig hadden we nog gezonde groentjes in de koelkast staan en de oudste dochter waagde zich zelfs aan een paar stukjes sushi. Het mooie geschenkpakket van onze vrienden uit Kumtich werd ook meteen open gedaan, zodat iedereen mee kon smullen van de lekkere chocolaatjes (die uiteraard vlotter binnen gingen dan de groentjes).

Genoten van dit flesje dat mijn broertje ons een tijdje geleden cadeau gedaan heeft:

Kerstavond in Limburg!

Dit jaar vierden mijn vriend en ik kerstavond bij mijn broer en zijn vriendin in het mooie Limburg. Al valt die schoonheid enigszins tegen met dit grauwe rotweer. In tegenstelling tot de twee voorgaande jaren blijven mijn vriend en ik de donkere dagen tussen kerst en nieuwjaar in België, omdat mijn vriend dit jaar helaas moet werken. Hopelijk kunnen we volgend jaar weer naar het buitenland gaan, want een streepje zon zou me echt deugd doen.

Gelukkig zorgden mijn broer en zijn vriendin voor een uitstekend kerstdiner om ons op te fleuren. Met dank aan restaurant Alter! Mijn broer haalde voor deze gelegenheid zijn beste wijntjes boven en we klonken veelvuldig op het mooie leven. Ik kreeg zelfs een laat verjaardagscadeautje aangeboden: een flesje Bunnahabhain, dat zeker zal smaken! Net als vorig jaar pasten we voor de thee met zoetigheden en sloten we de avond af met een goed glas whisky. En de NMBS zorgde er zelfs voor dat we veilig terug in Leuven geraakten na deze culinaire uitspattingen.

Brood by Brijosh en wafeltjes met gerookte zalm, furikake & dille:

Aardpeer, hazelnoot & mimolette:

Oestertje:

Hamachi, sushirijst, ponzu & radijs:

Kabeljauw, Zeeuwse schelpen & combava:

Hertenkalffilet, knolselder & poivrade:

Chocolade, passievrucht & pecannoot:

Een authentieke Geraardsbergse mattentaart

Gekregen van een collega met wie ik vandaag afgesproken had om een theetje te gaan drinken. Mijn collega had mij een tijdje geleden het taartje willen overhandigen, maar toen kon onze afspraak niet doorgaan omdat ze ziek was. Gelukkig blijkt zo’n mattentaart perfect invriesbaar te zijn en konden mijn vriend en ik vanavond dus samen genieten van dit immaterieel cultureel erfgoed.

Laatste business lunch van het jaar 2024

Mijn favoriete IT-collega en ik eindigden het werkjaar in schoonheid met een authentieke Italiaanse lunch bij O Sole Mio, want een lekkere pasta vergezeld van een glaasje prosecco gaat er altijd wel in!

Het weekend afsluiten op de Kerstmarkt

Om nog even in de kerstsfeer te blijven (en omdat we niks in huis hadden om te eten), zakten mijn vriend en ik deze avond af naar de kerstmarkt. Omdat het de laatste avond was, waren spijtig genoeg een aantal gerechten uitverkocht. Heel spijtig, want ik had echt zin in een pulled pork sandwich van Wiseguys. Dus gingen we noodgedwongen voor een cheese louise burger, die zeker lekker was, maar nothing beats pulled pork! Vervolgens kocht ik mij nog een paar vingerloze handschoenen, want ik ben zo iemand die om de haverklap handschoenen kwijt speelt, dus een extra paar is altijd handig. We spoelden de cheeseburger door met een shotje rakija šljivovica. Mijn vriend vond nog een plekje voor een giga bratwurst met kaas erin, die net een tikkeltje warmer had mogen zijn. We sloten ons bezoekje af met garnaalkroketjes en keerden met goed gevulde magen terug naar huis.

Van mij mocht die kerstmarkt gerust nog een weekje langer blijven staan.

Kerstsfeer in Westerlo en Herentals

Het is altijd zoeken om een datum te vinden voor het jaarlijkse kerstfeest bij de ouders van mijn vriend in Herentals. Acht volwassenen in combinatie met vijf tieners maakt dat er met heel veel drukke agenda’s rekening gehouden moet worden. Ditmaal landden we op de eerste zaterdag van de kerstvakantie. Dus spoorden mijn vriend en ik ‘s middags richting het station van Herentals waar zijn vader ons kwam ophalen. We hadden immers champagne en en reiskoffer bij om te blijven logeren. Altijd fijn om te kunnen feesten zonder op de klok te moeten kijken.

We aten samen een boterhammetje en vertrokken vervolgens naar het Kasteel de Merode in Westerlo waar we de rest van de familie troffen om ons te laten onderdompelen in de kerstmagie van het kasteel. We volgden een parcours door de verschillende versierde vertrekken van het kasteel waar ons allerlei personages wachtten die ons verschillende elementen (water, vuur, lucht, aarde) aanreikten om de boze sneeuwkoningin te verslaan die de kerstman bevroren had.

Het hele verhaal was mooi gedaan, maar duidelijk gericht op een iets jonger doelpubliek. Gelukkig zijn onze tieners beleefd genoeg om braaf te blijven luisteren en werd er geknuffeld en gezongen wanneer dat gevraagd werd. Alleen jammer dat het van te voren niet duidelijk was dat de doelgroep voor dit spektakel eerder kleuters en lagereschoolkinderen waren. Maar het kasteel zelf was zeker de moeite, al verdient het een grondige renovatie. En op het einde van de rondgang mochten we allemaal met de kerstman op de foto.

Terug naar het ouderlijke huis van mijn vriend voor het aperitief. Een glaasje champagne gaat er altijd in! En natuurlijk keken die tieners het meest van alles uit naar hun Secret Santa cadeautje. Terwijl ik al jaren hetzelfde vraag: een goodgift. Als hoofdgerecht hadden de ouders van mijn vriend een klassieke gevulde kalkoen met veenbessen, groenten en hertoginnenaardappelen voorzien. Altijd lekker!

Als dessert waren er taart en chocolaatjes en daarna speelden we spelletjes. Nu al die tieners probleemloos kunnen liegen, is chapeau duidelijk het favoriete spel geworden. En ze gooien tegenwoordig verdorie een poker in vijf beurten! 😉

Zondagochtend bleven mijn vriend en ik lekker lang in bed liggen om vervolgens samen met zijn ouders het kalkoenoverschot van de vorige avond weg te werken. Mijn vriend en ik keerden na al deze culinaire uitspattingen huiswaarts met een hele hoop extra alcohol voor onze collectie. 😉

Eindejaarsreceptie!

Wat aan het nagenieten van de fijne eindejaarsreceptie deze namiddag. Omdat ik wat laat was met de organisatie, moest ik voor de locatie van ons feestje noodgedwongen uitwijken naar de eetruimte op onze eigen verdieping. Nadeel van deze locatie is dat het bedrijf dat instaat voor de catering in ons magnifieke gebouw enkel catering levert in de vergaderzalen en speciaal daarvoor voorziene ruimtes. Dus niet op de werkverdiepingen. Gelukkig was het wel mogelijk om op voorhand drank en wat nootjes en chips te bestellen, die we dan zelf moesten afhalen bij de catering op het eerste verdiep. Omdat alleen chips en nootjes wat magertjes zijn voor een eindejaarsreceptie, ben ik gisteren zelf nog wat inkopen gaan doen: kerstomaatjes, olijfjes, dips, crackers, kaasjes, salami,… Enfin, allerlei lekkere knabbeldingen.

Gelukkig vond ik een aantal collega’s bereid om samen met mij ‘s middags de drank te gaan ophalen en deze in de frigo’s te tasten. Mijn tetris-skills kwamen goed van pas, want elk vrij plekje in de koelkast werd ingenomen. De schuimwijn had nog een beetje kouder mogen zijn bij de start van de receptie om 15u, maar niemand die daarom maalde. Wel een spannend moment: de eerste receptie met gans mijn nieuw afdeling. Ik improviseerde een korte speech en focuste mij vervolgens op de gesprekken met mijn collega’s.

De locatie op ons eigen verdiep bleek bij nader inzien een voordeel te zijn: zo konden een aantal hard werkende collega’s van de andere afdelingen ook een glas komen meedrinken en zelfs de grote baas kwam even langs. Uiteindelijk raakte bijna alle drank op (zelfs de overschot van een vorig feestje werd weggewerkt) en ook alle hapjes verdwenen aan een snel tempo. Nadat we alles zo goed mogelijk hadden opgeruimd, gingen mijn favorite IT-collega en ik nog even party crashen op een ander feestje op onze verdieping. Een mooie afsluiter van een boeiend werkjaar!

Uitwuiflunch

Deze middag trokken we met de leden van het management naar Resto Henri in hartje Brussel om afscheid te nemen van ons bijna-gepensioneerd lid. Resto Henri bleek iets verder stappen dan ik oorspronkelijk had verwacht, maar de gerechten maakten de lange wandeling meer dan goed. Ons gezelschap van zeven personen kreeg een gezellige tafel toegewezen en natuurlijk werd er meteen een flesje wijn besteld om het afscheid van onze collega/levensgenieter in stijl te vieren. Het eten zelf was trouwens om duimen en vingers af te likken. Spijtig dat dit restaurant zo ver van onze werkplek ligt, want anders zou ik hier zeker vaker komen!

Crudo van Sint-Jacobsoester, pompoen en kaki:

Ballotine van rog, spinazie, girolles, beurre blanc vermouth, Noordzeekrab:

Wijn proeven bij Cuore Italiano

Na de uitspattingen van gisteren bleef ik op zondag lekker lang in bed liggen. Kwestie van weer helemaal in goeie doen te zijn voor de wijnproeverij om zeven uur ‘s avonds bij Cuore Italiano met onze vrienden uit Leuven. Aangezien onze vrienden letterlijk om de hoek wonen, stond ik om kwart voor zeven aan hun deur om samen naar ginder te wandelen. Ze waren nog niet helemaal vertrekkensklaar, dus kwamen we iets te laat aan bij Cuore Italiano, dat al goed vol zat met wijnliefhebbers. Gelukkig was er nog een hoge tafel met drie barkrukken voor ons beschikbaar.

De avond stond in het teken van de wijnen van Conte d’Attimis Maniago uit Friuli, een voor mij minder bekende wijnregio in het noorden van Italië. De wijnmaker was zelf aanwezig om uitleg te geven, iets wat ik altijd kan appreciëren. Ik weet niet juist aan wat het lag, maar voor mij persoonlijk was er niet meteen een wijn die er echt uit sprong. En we moesten ook redelijk lang wachten tussen de proevertjes door. Grappig: de vrienden met wie ik gisteren in het Spaans Dak dineerde, hadden het tijdsslot vóór ons een tafel gereserveerd om wijn te proeven. Toen wij aankwamen rond tien na zeven, waren zij nog bezig aan hun laatste glazen en dat terwijl ze om zeven uur een reservatie hadden in een restaurant. Tja, Italianen zijn niet al te klokvast, dat is een feit. 😉

En ja, ook bij ons liep de proeverij stevig uit. Uiteindelijk stonden we rond negen uur, een half uur later dan gepland, weer buiten. Onze vrienden hadden mij uitgenodigd om na de proeverij samen pizza te eten en aangezien de hapjes bij Cuore Italiano eerder beperkt waren, had ik een stevig hongertje opgedaan. Onze vrienden serveerden flinterdunne pizza met zelfgemaakt deeg, vers uit de oven. Vergezeld van een frisse groene salade was dit helemaal wat ik nodig had. En dat flesje Barolo paste er perfect bij! Beter dan wat we bij Cuore Italiano geproefd hadden, naar mijn bescheiden mening!

Dinner for five at het Spaans Dak

Na mijn fysieke inspanningen van de namiddag (toch meer dan 22.000 stappen bij mekaar gewandeld), was ik blij mijn voetjes onder tafel te kunnen steken in het stijlvolle Spaans Dak. Alleen jammer dat mijn vriend er niet bij kon zijn, die moest wegens ziekte noodgedwongen afhaken en bleef een weekend uitzieken in Genève. Hij was er vrij zeker van dat hij Covid-19 had opgedaan, maar de zelftest was negatief. Al is het natuurlijk steeds mogelijk dat die test verkeerd was. Hij voelde zich alleszins te zien om op en af te vliegen. En zeker met de eindejaarsperiode in het vizier leek het ons beter dat hij wat rust nam.

Jammer, want hij miste door zijn ziekte een supertoffe en culinair hoogstaande avond met onze twee bevriende koppels uit Leuven. Het eten was, evenals het gezelschap, uitstekend. Jammer dat het Spaans Dak zo ver van Leuven ligt, anders zou ik er zeker vaker gaan dineren.