appartement

Commissaris van de rekeningen

Toegegeven, het was niet met volle enthousiasme dat ik me vorig jaar op de Algemene Vergadering van ons appartementsgebouw kandidaat stelde om onze toenmalige commissaris van de rekeningen op te volgen. Onze buurman heeft deze taak met de nodige sérieux opgenomen sinds de allereerste algemene vergadering. De mens is immers reeds geruime tijd gepensioneerd en wordt er ook niet jonger op. Groot gelijk dat hij een opvolger zocht.

Dus nam ik vandaag een dagje verlof om helemaal naar Bierbeek te fietsen (amai, dat vals plat is niet om mee te lachen als je een fiets hebt waarvan nog maar vijftig procent van de versnellingen werkt) om in het kantoor van onze syndicus de facturen en de afrekening uit te pluizen. Niet echt mijn favoriete bezigheid, maar de boekhouder was erg behulpzaam en gaf mij de nodige toelichting om de cijfers te kunnen interpreteren. Op een paar kleine details na, zag alles er goed uit.

Ik kon dus met een gerust gemoed terug naar Leuven fietsen, wetende dat dit de eerste en tegelijkertijd ook laatste keer was dat ik deze taak op mij zou nemen.

Lang leve de klassiekers!

Gisteren hadden we (was precies lang geleden) nog eens volk over de vloer. Een afvaardiging uit Gent en eentje uit Zottegem. Een gezellige drukte, in ons kleine appartementje, met zes volwassenen en drie kinderen. De eerste verlegenheid van de kinderen was snel voorbij en het duurde niet lang voordat ze alle hoeken van ons appartement onveilig maakten. Tussen de kinderdrukte door, vertelden mijn vriend en ik over onze toekomstplannen. Ik moet zeggen dat we de voorbije weken al veel mensen hun mond hebben zien open vallen. Blijkbaar komen mijn vriend en ikzelf niet over als avontuurlijke types. 😉

Het eten dat we onze gasten serveerden, was een voltreffer van formaat. En ik mag daarmee opscheppen, want ik kookte (uiteraard) niet zelf, maar bestelde dé Vlaamse klassieker aller tijden, koninginnenhapje, bij onze favoriete traiteur Convento Food. Zonder overdrijven het beste koninginnenhapje dat ik in gans mijn leven heb gegeten: heerlijk romige saus, grote stukken malse kip, heerlijke balletjes en goed veel paddenstoelen. Vergezeld van overheerlijke appelmoes met lekker veel kaneel (wat bij de dochter van Joke en Vincent minder in de smaak viel) werd gesmikkeld ende gesmuld.

We moesten een beetje geduld opbrengen, maar toen de twee oudste dames eindelijk tot rust gekomen waren in het stapelbed in onze logeerkamer, konden de volwassenen opgelucht adem halen en nog een extra glaasje wijn/bier/gin tonic drinken en de gesprekken voort zetten zonder voortdurend onderbroken te worden. ‘t Is waar dat kinderen het schattigste zijn als ze slapen. 😉

Het verbaast me trouwens telkens weer wat een smospartijtje jonge kinderen kunnen veroorzaken. Er zat niets anders op dan een deeltje van onze zondag al kuisend door te brengen. Maar dat hebben we er graag voor over!

Mijn favoriete decoratie

Wat is je favoriete decoratiestuk in je huis en waarom?

Moeilijke vraag, want ik ben over het algemeen niet zo gehecht aan materiële dingen en de decoratie op ons appartementje is de laatste jaren niet echt veel meer veranderd.

In eerste instantie wou ik mijn planten nomineren: ik heb ondertussen een fijne collectie orchideeën bij mekaar, die mij toch een paar keer per jaar verblijden met hun bloemen en ook de andere planten (inclusief cactussen) in ons appartement doen het uitstekend. Met een bijzondere vermelding voor de twee planten (een spathiphyllum en een hybiscus) die mijn vriend en ik cadeau kregen op ons “tien jaar samen” feest. Beide planten werden al een keer of drie verpot en zorgen met z’n tweetjes voor een beetje een jungle-gevoel in ons appartement. Maar toen bedacht ik me dat het misschien een beetje oneerbiedig is om levende organismen als ‘decoratiestuk’ te omschrijven.

Dus misschien moet ik de twee kunstwerken die onze woonst sieren, afvaardigen. Die grappige Tobouter. Of die gouden engel van Ottmar Hörl die ik kocht in de tijd dat de stad Leuven het door mij zo geliefde Leuven in Scène nog niet afgeschaft had.

Ottmar Hörl

Of hou ik het toch maar bij mijn eigen foto’s afgedrukt op canvas op een formaat van twee bij drie meter. Herinneringen aan prachtige vakanties in verre landen.

Geen gemakkelijke vraag, voorwaar.

Mijn meest gebruikte keukengadget

Wat is de keukengadget die je het vaakst gebruikt en waar je zelfs niet meer zonder zou kunnen leven?

Euh, wel, dat zal ongetwijfeld onze kurkentrekker zijn. Waarvan we noodgedwongen een aantal exemplaren in huis hebben omdat we die van ons al een paar keer in Libin vergeten zijn, om hem het jaar nadien daar ongeschonden terug uit de lade te vissen.

Al ben ik, afgaand op onderstaand filmpje, niet helemaal overtuigd dat ik er écht niet zonder zou kunnen leven.

Spelletjes spelen

Het idee ontstond op ons jaarlijkse vriendenweekend in Libin: waarom organiseren we niet eens een spelletjesnamiddag om ons geheel ende volledig te wijden aan het elkaars legers vernietigen op het Risk-spelbord? Zo gezegd, zo gedaan. Ik prikte 27 november in mijn agenda en verzamelde elf spelletjesliefhebbers om er een gezellige namiddag van te maken. Zelfs onze vrienden uit Milaan waren van de partij!

Omdat het Risk-spel nog niet gearriveerd was, startten we met een spelletje Jenga. Altijd leuk! In parallel werd er aan de andere kant van de tafel chapeau gespeeld. We slaagde erin een prachtig bouwwerk te fabriceren totdat het onevenwicht niet meer te vermijden was en de blokjes tegen de vlakte gingen.

jenga

Daarna was het tijd voor het serieuze werk: Risk! Met een gloednieuw Risk-spel! De eerste keer in mijn leven dat ik zelf eigenaar ben van een Risk-Spel!

De spelregels waren wel grondig veranderd ten opzichte van de tijd dat ik nog een frequente speler was, wat maakte dat ik het spel tactisch niet altijd even goed speelde. Vooral de nieuwe regels voor de aanval met maximaal drie legers en het inwisselen van de kaarten creëerden een heel nieuwe dynamiek. Het feit dat ik verloor is dan ook geheel en al aan de combinatie vernieuwde spelregels met domme opdracht (ik moest 24 landen veroveren, omdat ik toch moeilijk mezelf kon uitroeien) te wijten. Maar nu ik de spelregels onder de knie heb, zal niets of niemand mij van een toekomstige overwinning kunnen afhouden! Ha!

risk

Cocktailparty, Episode V

Naar wat ondertussen een stevige jaarlijkse traditie is geworden, organiseerden mijn vriend en ik een cocktailparty voor de collega’s van mijn werk. Alvorens in de drank te vliegen, gingen we met een tiental personen eten in de Himalaya. Er zijn slechtere manieren om de avond in te zetten dan met een heerlijke portie Indian Food.

Bij het eten werden voornamelijk non-alcoholische dranken gedronken, kwestie van ons wat te sparen voor de cocktails nadien. En jawel, mijn collega’s hebben zich weer van hun beste kant laten zien. Een paar flessen sterke drank zijn zelfs helemaal leeg geraakt. En de splinternieuwe fles gin die ik had gekocht, is gewoon bijna leeg. In totaal waren we met meer dan twintig personen, een feestelijk groepje!

Gelukkig was er ditmaal niemand ziek en bleven mij nachtelijke schrobpartijen bespaard, maar ik ben er vrij zeker van dat de nieuwe vriendin van mijn collega zich vandaag iets minder goed zal voelen. Kwestie van meteen een goeie indruk na te laten bij de collega’s van haar vriend. 😉 Deze editie zal ongetwijfeld de geschiedenis ingaan als de eerste cocktailparty waar er traantjes vloeiden. Mijn iets boven haar theewater zijnde collega had het moeilijk met de dood van Leonard Cohen, in combinatie met de verkiezing van Donald Trump. Een paar dikke knuffels later ging het al wat beter.

De party werd afgesloten om vijf uur ‘s nachts, nadat we rond half vijf een tevergeefse poging gedaan hadden een taxi te pakken te krijgen voor mijn twee vrouwelijke collega’s. Uiteindelijk was het makkelijker om gewoon de allereerste trein te nemen.

Alweer een topeditie!

Slapstick situaties

Vandaag werkte ik een dagje thuis om onze gerechtsdeskundige 2.0 en iemand van de liftfirma binnen te laten voor een grondige inspectie van onze lift en dan meer in het bijzonder de liftkooi. Al snel kwamen beide mannen tot de conclusie dat in de huidige liftschacht nooit van ze leven een lift voor zes personen (zoals in de akte opgenomen) zou passen. Dat had ik ze ondertussen zelf ook al kunnen vertellen, maar goed, die experts moeten hun werk doen, he.

Door een ongelooflijk toeval was net op het moment van de inspectie ook onze kuisman aan het werk. Het allereerste wat de twee experts te zien kregen toen ze de deur openden waren twee emmers met zeepsop. De kuisman bevond zich ondertussen op een ander verdiep en moest noodgedwongen de trap afdalen om zijn kuisgerief te recupereren. In plaats van snel zijn emmers uit de lift te pakken, ging hij op zijn dooie gemak verder met het kuisen van de lift terwijl wij daar met z’n drieën op stonden te kijken.

Echt een surreëel moment. Een beetje humor deed wel deugd, want gerechtsdeskundige 1.0 doet onverwacht moeilijk. Het lijkt wel of onze rechtszaak tegen de bouwfirma een stam is waaraan steeds meer geschillen ontspruiten. En de enige die daar wel bij varen, zijn de advocaten…

Een gezellige familieavond

Vandaag hadden we de ouders van mijn vriend te gast in ons appartementje. Altijd een uitstekende gelegenheid om het kuisgerief nog eens boven te halen. Niet bepaald mijn favoriete bezigheid, maar daarmee vertel ik jullie niets nieuws. ‘t Is alleszins lang geleden dat onze woonst er zo proper heeft uitgezien. 😉

Een uitstekende gelegenheid om nog eens uit te pakken met de kookkunsten van onze favoriete hofleverancier Convento Food. Ik kan echt met de hand op het hard zeggen dat de bereidingen van Laura ons nog nooit teleurgesteld hebben. Het was zelfs zo lekker dat ik helemaal vergeten ben foto’s te maken van de carpaccio van rode biet, de overheerlijke pastinaaksoep met peer en de uitstekende schelvisfilet met heerlijke verse groentjes. Om duimen en vingers bij af te likken.

Gelukkig dacht ik er bijtijds aan een foto te maken van de heerlijke chocoladetaart van Zuut. Zo’n pareltje verdient het vastgelegd te worden voor het nageslacht, nietwaar?

IMG_1644[1]

Déja vu

Meer dan een jaar na de vorige keer zaten we opnieuw samen met de door de rechtbank aangeduide deskundige in het kader van het geschil tussen de mede-eigendom en onze bouwfirma. Onze vorige deskundige werd helaas geveld door één of ander langdurige ziekte en de rechtbank duidde daarom een nieuwe expert aan. De hoopvolle vergadering begin juli 2015 liep aldus met een sisser af. In het partiële verslag van onze ex-deskundige was er immers geen spoor te vinden van de uitspraken die hij eerder gedaan had en die in ons voordeel leken. En de nieuwe deskundige hield zich duidelijk meer op de vlakte. Misschien een teken dat hij het professioneler aanpakt?

Enfin ja, heel de installatievergadering moest dus volledig overgedaan worden in aanwezigheid van alle partijen en hun raadslieden. In totaal zaten we met negen personen rond onze eetkamertafel en iedereen dreunde exact hetzelfde lesje op als de vorige keer. Het leek wel alsof ik naar een herhaling van mijn eigen leven zat te kijken, tot en met het bezoekje aan het dak van de parkeergarage om met z’n allen naar de aansluiting van de twee gevels te kijken.

Enig iet of wat grappig intermezzo: het lukte ons niet de sleutel van de deur die naar de liftinstallatie leidt, uit het kastje (zo’n rood kastje met een doorzichtig plastic raampje dat je enkel in noodgevallen mag breken) te bevrijden. Noodgedwongen sloeg mijn vriend daarom het plastic stuk met een hamer die eigenlijk een flessenopener is. Soms kan je het zelf zo gek niet bedenken.

Mijn verwachtingen van de resultaten van het onderzoek van de deskundige zijn ditmaal een pak minder hooggespannen. Afwachten.

Overrompeling op ons appartement

Zondag hadden we gasten over de vloer, altijd een goeie gelegenheid om ons appartement nog eens onder handen te nemen. 😉 Helaas is die toestand van propere opgeruimdheid vaak tien minuten nadat het bezoek over de vloer komt al om zeep.

Deze zondag entertainden we vier volwassenen en vier kinderen (drie meisjes en een jongen). Bij het afhalen van onze bestelling bij Convento Food hadden we vier ballonnen met helium mee gekregen (nog een overschotje van de Langste Dag), een onverhoopt succes, want de meisjes konden hun geluk niet op en kwetterenden en taterden erop los terwijl ze allerlei originele spelletjes verzonnen met de ballonnen.

De jongen daarentegen was de serieusheid zelve. Even overwoog ik om ons schaakspel boven te halen en een partijtje met hem te spelen, maar niemand wordt graag in een paar zetten ingemaakt door een tienjarige, dus hielden we het op Boonanza. Ook plezant! Al speel ik dit spel duidelijk niet vaak genoeg, want ik moest er opnieuw de spelregels bij halen en in de helft van het eerste spel realiseerde ik me dat ik een belangrijk aspect van het spel niet volledig correct had uitgelegd.

De wortelappelsiensoep was een beetje te fel gepeperd naar mijn smaak, maar de Perzische kip was overheerlijk. Alweer een topgerecht van Convento Food. Jammer dat de twee kleinste meisjes bijna niets aten van wat ze voorgeschoteld kregen en dat terwijl ik toch mijn best had gedaan kindvriendelijke gerechten uit te kiezen. De desserts daarentegen gingen er vlotjes in. Eerst een ijsje, dan een stukje citroentaart, een stukje chocoladecake en tot slot nog wat pralines. De clichés over vrouwen nog maar eens bevestigd. 😉

IMG_0202[1]