Author: yab

Shoppen

Deze namiddag hebben mijn vriendje en ik doorgebracht in de gezelligste winkelketen van het land (yeah, right). Het was er naar goeie gewoonte weer pokkedruk. Gelukkig waren mijn vriend en ik al eerder op verkenning geweest en wisten we goed wat moesten hebben. Het was wel een beetje wringen om al onze aankopen in de auto te krijgen en dan vervolgens mezelf daar nog ergens op de achterbank bij te wringen, maar we zijn zonder ongelukken thuis geraakt.

De buit: vier boekenkasten (in diverse formaten), een kastje voor in de badkamer, een wasmand, wat opbergdozen, geurkaarsjes en een geweldig schattige cactus die ik gewoon niet kon laten staan. Cactussen zijn naar het schijnt ideale planten voor mensen zonder groene vingers. En nu maar hopen dat al die plantjes een beetje met elkaar kunnen opschieten.

Alweer een plantje extra

Gisterenavond (na de elektriciteitshock) hadden we afgesproken met vrienden E, T en hun schattige poppendochter M, omdat ze ons appartementje eens wilden zien. En ja, ze hadden een plantje en een kaartje bij om ons te feliciteren met onze verhuis. Een kleurrijke orchidee siert nu het aanrecht van onze keuken. Dit legt een zware verantwoordelijkheid op mijn schouders, want ik heb niet echt groene vingers. Planten hebben in mijn aanwezigheid de gewoonte om zielig weg te kwijnen. Maar ik heb gezworen dat ik het deze keer beter zal aanpakken. Ik zal de twee plantjes die we hebben gekregen, vertroelen en verzorgen en ze zullen groeien en bloeien (althans dat hoop ik).

Na de ronleidingen in ons appartementje, zijn we met z’n allen een uitgebreide, superlekkere menu gaan eten in restaurant Himalaya. Leuk gebabbeld. Gepraat over de toekomstplannen van E en T, nu E’s doctoraat bijna achter de rug is en hij een postdoc in het buitenland ambieert. Gespeeld met M, die gisterenavond een echt modelkindje was. Nog geen één jaar oud en ze is de hele avond mooi op de schoot bij mama en papa blijven zitten (de Himalaya had geen kinderstoeltjes). Iets voor het dessert gebracht werd, viel ze in slaap in de armen van mama T en blijkbaar lag ze daar goed. 😉

Heel leuke avond. Goed gezelschap en lekker eten, meer moet dat echt niet zijn.

En toen sloeg mijn hart een paar slagen over

Toen ik vanavond thuis kwam, bleek geen enkel apparaat, geen enkel stopcontact en geen enkel licht in ons appartementje nog te werken. Meteen doemden allerlei doemscenario’s op in mijn hoofd. Spookbeelden van gefrituurde elektronica trokken voorbij aan mijn geestesoog. Ik spoedde mij meteen naar de elektriciteitskast in de berging, waar bleek dat alle verliesstroomschakelaars en zekeringen gewoon op stonden. Lichte paniek borrelde in mij naar boven. Mijn vriendje was nog niet thuis en ik kon hem ook niet bereiken, want hij had zijn gsm thuis vergeten (wat hem nog nooit overkomen is). Dus liep ik wat op mijn eentje allerlei noodscenario’s te verzinnen. Met het weekend in zicht zou het niet zo gemakkelijk zijn om een hersteller te vinden. Ik zag ons al opnieuw op de stoep staan bij nonkel K.

Gelukkig is dit een verhaal met een happy end. Bij nader onderzoek bleek dat de elektriciteitsschakelaar in de kelder af stond. Vermoedelijk per ongeluk afgezet door één van de werkmannen die hier nog steeds rondwaren. Ofwel heeft er iemand ons eens flink willen kloten. Voor de zekerheid hebben we, nadat de schakelaar opnieuw in de juiste stand stond, toch maar alle apparaten één voor één getest. Groot was onze opluchting toen alles nog bleek te werken. Dat was schrikken.

Revue!

Eergisteren heb ik even een sprongetje in de tijd gemaakt. Neen, niet met behulp van de teletijdmachine van professor Barabas, maar door simpelweg naar de Revue te gaan. Laat ons zeggen dat dat laatste keer toch enkele jaartjes geleden was. Dit jaar had ik echter extra motivatie om te gaan kijken: er was mij een gratis drankje beloofd (dat ik niet gekregen heb, snif, snif) en er deden uitzonderlijk veel vrienden en kennissen mee, zowel voor als achter de schermen.

Tot mijn grote opluchting werden nog steeds the usual suspects door de studentjes geparodieerd: de prof met de voorliefde voor boerenpaarden en de zware allergie voor water en doucheproducten, zijn trouwe sidekick, gever van hetzelfde vak en spline-enthousiast, de scheikundeprof met het Franstalige accent, de architectuurprof met de seksueel getinte achternaam, de fietsende decaan met het hoge stemmetje en de éminence grise, al jaren op emeritaat, maar nog steeds niet van cantussen weg te slaan. Het lijkt wel alsof de jongere generatie proffen niet interessant genoeg is om te parodiëren. 😉 Dé sterrol van de avond was dit jaar trouwens weggelegd voor een niet-prof. Iedereen die ooit in Leuven gestudeerd heeft, zal al wel eens van Mark Peeters gehoord hebben, zeker? De man die gelooft dat ruimtevaart FAKE is en dat vrouwen maar beter de pil laten links liggen.

De regisseur van de revue was er trouwens in geslaagd de one and only échte Mark Peeters te laten opdraven. Naar het schijnt heeft hij zich te pletter gelachen met de capriolen van de proffen en zijn alter ego op het podium. Ik heb natuurlijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om hem aan te spreken tijdens de pauze. Ik stelde mij voor als fangirl van het eerste uur. Wat mij op een hoop achterdochtige blikken kwam te staan. Blijkbaar is de man een beetje paranoïa en vond hij het Bijzonder Verdacht dat ik wist wie hij was…

Oja, ik ben er weer in geslaagd geïnterviewd te worden. Alsof er nog niet genoeg domme filmpjes van mij op het internet circuleren.