De allereerste keer dat ik mijn stem in Leuven heb uitgebracht. 
Author: yab
Jammer
Ik was eerst niet van plan er iets over te schrijven op dit blog, want ik wilde mij niet mengen in het debat over de verkiezingen. Maar goed, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en ik heb toch niets beters te doen. 😉
Het stoort mij enorm dat ik de laatste dagen op verschillende blogs redelijk persoonlijke aanvallen lees op Yves Leterme. Hij zou saai zijn, een “seut”, er onbetrouwbaar uitzien, een gemeen lachje hebben, enzovoort. Nu ben ik het zeker niet altijd eens met de standpunten die zijn partij naar voren brengt. Bovendien vind ik het erg jammer dat Leterme zich niet aan zijn woord houdt en hoogstwaarschijnlijk zijn termijn bij de Vlaamse Regering niet zal uitdoen. Toch vind ik dat hij deze aanvallen niet verdient.
Wat doet het er immers toe dat iemand er als een “seut” uitziet of “saai” overkomt? Ik word honderdduizend keer liever bestuurd door een seut met kennis van zaken in een slecht zittend pak dan door een flamboyante mooiprater met een modieus kapsel. Ik heb zeer veel respect voor mensen als Frank Vandenbroucke die bekend staan om hun dossierkennis en intelligentie, maar die kampen met een “droog” imago. Misschien hangt dit voor een deel samen met mijn grote afkeer van de gebakken lucht die in de reclamebusiness verkocht wordt. Het is de inhoud die telt mensen, niet de verpakking! Je hoeft niet hip of cool te zijn om een goeie kapitein te zijn. En je mag van Leterme zeggen wat je wil, zijn Vlaamse Regering heeft puik werk geleverd. Jammer dat hij waarschijnlijk morgen het schip zal verlaten voor een ander, moeilijker te besturen schip.
Regen en hagel
Mijn doorweekte vriendje heeft gisteren tijden het schattenzoeken regen en hagel moeten trotseren. Maar ik heb helemaal geen medelijden met hem, want alles is beter dan binnen zitten en moeten blokken! Neh!
Foto’s © mijn vriendje.
Justine wint Roland Garros voor de derde keer op rij
Panem et circenses
Deze illustraties geven perfect mijn gedachten over heel die mediaheisa weer.
Soms
Kan ik mij geweldig ergeren aan mezelf.
Motivatie
Iemand een emmertje of twee op overschot?
Het gat
Afscheid van Italiaans
Gisterenavond zijn we onze punten van Italiaans gaan ophalen. Ik had nét geen negentig procent en mijn vriendje was erdoor. We waren alletwee tevreden. De juffrouw vond het nodig om mijn vriendje een beetje te komen troosten omdat zijn mondeling niet zo goed was (duhuh, hij had helemaal geen zin meer om nog zijn best te doen voor dat examen). Ik denk dat de juffrouw zijn slechte mondeling erger vond dan hijzelf. 😉 Onze juffrouw is een schatje.
Verder was het al babytalk wat de klok sloeg. Een medestudentje was pas bevallen en had haar net één week oude baby bij (man, zo’n braaf kindje) en een ander medestudentje was twee dagen ervoor papa geworden. Weer een paar bijzonder grafische verhalen over bevallingen te horen gekregen (iets over een moederkoek die niet wou afdalen en dan handmatig door de gynaecoloog verwijderd moest worden, een bloederige affaire, naar ‘t schijnt). Ik kan er dus weer voor een tijdje tegen.
Elements of life
Goh, ben ik toch helemaal vergeten te bloggen over mijn ervaringen van zaterdagavond 19 mei.
Mijn vriend en ik waren de avond/nacht van 19 mei namelijk aanwezig op de wereldpremière van dj Tiësto‘s “Elements of Life”-tour in de Ethias Arena in Hasselt. Hoe kwam ik er in godsnaam bij om naar een artiest te gaan luisteren wiens muziekgenre zo ver af ligt van het mijne? Ik luister nooit naar trance, ga niet naar trancefuiven en had tot voor kort nog nooit een nummer van Tiësto gehoord. Wel, mijn broertje is een fan, een die hard fan, zo eentje die een uur gaat aanschuiven in de Mediamarkt om zijn cd te laten signeren door de “beste dj ter wereld”. En mijn broertje heeft mij weten te overtuigen om met hem en zijn vriendin mee te gaan. Nu, veel moeite heeft hij daar niet voor moeten doen, want ik was ook wel gewoon een beetje nieuwsgierig naar zo’n massa-event.
Het feit dat het zo lang geduurd heeft voordat ik er iets over geschreven heb, is op zich al een aanduiding dat ik niet wild enthousiast was over het event. Eerst en vooral vond ik dat we veel te lang op Tiësto himself hebben moeten wachten (om nog maar te zwijgen van het wachten aan de ingang, ik haat wachten). Het voorprogramma vond ik erg zwak. Die juffrouw Jes (waar ik ook nog nooit van gehoord had) bakte er niet veel van. Een flauw optreden met nummers die allemaal op elkaar leken en veel te weinig show. Zo mogelijk nog erger vond ik de “3D”-projectie van Tiësto himself waar we een anderhalf uur naar mochten staren. Man, man, zo’n slechte 3D-animatie. Het leek wel alsof een amateurtje dat op een half uurtje in mekaar had gestoken. Als je erin slaagt om met je DJ-kunsten een gigantische hal als de Ethias Arena te laten vollopen, schep je bepaalde verwachtingen. Echt, ondermaats.
Rond twaalf uur of zo kwam de meester himself het podium op. Toen begon het pas echt. Waarom dat geen paar uur vroeger kon, ik zou het niet weten. Opgewarmd waren we langs de andere kant wel, want ondertussen was het snikheet in de Arena. Ik denk dat de drankenstandjes die avond een mooie omzet gehaald hebben. Jammer genoeg deden mijn voeten ondertussen serieus pijn van het lange rechtstaan op hoge hakken en nergens in de hele hal was er een plekje voorzien om te gaan zitten, of het moest op de grond zijn tussen allerlei drank en afvalresten (van vuilbakken hadden ze nog nooit gehoord, alle harde plastic drankflesjes gingen dus rechtstreeks de grond op, supergevaarlijk).
De show die bij het optreden van Tiësto hoorde, was in orde. Mooie projecties, fantastische lichteffecten. Al vond ik het allemaal een tikkeltje te repetitief naar mijn goesting, maar dat zal wel eigen zijn aan het genre. Ik ergerde mij ook een beetje aan de pseudoboodschap die Tiësto meende te moeten meegeven aan het begin van zijn optreden. Iets over de zin van het leven en zo, blabla. Het hoogtepunt van de avond was voor mij het bokspartijtje op de Wii tegen mijn vriendje. We hadden al eerder op de avond geprobeerd zo’n Wii vast te krijgen om eens te testen, maar dat was nog niet gelukt. Gelukkig stond er tijdens het optreden van Tiësto zelf wat minder volk aan te schuiven aan de Wii-stand. ‘k Heb mijn vriendje twee keer ingeblikt: één keer bij het boksen en één keer bij het tennissen. ]:-) Best wel vermoeiend dat boksen. Ik ben absoluut geen gamefreek, maar zo’n spelletje op de Wii vond ik echt leuk.
Wegens mijn pijnlijke voeten en omdat we toch nog een eindje naar huis moesten rijden, zijn mijn vriend en ik rond een uur of twee vertrokken. Belachelijk vroeg, want Tiësto was nog maar net op gang gekomen, maar ik had het wel gezien. Leuk om erbij te zijn, maar ik ga het bij deze ene keer houden. Toch een beetje te duur voor wat niet meer dan een grote fuif met wat spectaculaire lichteffecten is.


