Author: yab

Marathonvergadering

Vandaag heb ik van half negen tot half drie in vergadering gezeten, met ongeveer een kwartiertje pauze om de geleverde broodjes op te eten. Het onbetwiste record voor deze week. Al een geluk dat het interessante materie was en er zelfs enkele knopen doorgehakt werden. Ik heb dus geen excuus moeten verzinnen om de vergadering te ontvluchten.

‘k Heb na al dat vergaderen zin om een beetje op zijn vrijdagnamiddags uit te bollen en dat terwijl ik nog een voorzet moet geven voor een belangrijk document waar ik volgende week absoluut niet aan kan werken wegens andere katjes te geselen (lees: examens). Het vlees is zwak. Was het al maar weekend (jui! trouwfeest!).

En toen kwam de regen

Met bakken uit de lucht gevallen. De lucht zag er al sinds deze voormiddag onheilspellend uit: dichte, duistere wolken die een waterige belofte inhielden. Die belofte hebben ze nu waargemaakt. Hopelijk zijn de wolken tegen zaterdag leeggeregend, want dan trouwt het nichtje van mijn vriend en het zou jammer zijn als haar trouw (letterlijk) in het water valt.

Tijdverlies

Vandaag zat ik in een vergadering van bijna drie uur waar zoveel wollige praat verkocht werd dat ik me serieus moest inhouden om niet heel luid “Cut the crap” te roepen. Maar goed, ik heb mijn ergernissen ingeslikt en geprobeerd ondertussen niet te hard te denken aan al de nuttige dingen die ik in die verloren tijd had kunnen doen.

De volgende keer verzin ik een excuus om er vanonder te muizen. Dit nooit meer.

De dag na de verkiezingen

Mensen, mensen, ‘t is niet omdat CD&V/N-VA gewonnen heeft dat de wereld zal vergaan. Zo’n achttal jaar geleden was het precies omgekeerd. Een zware afstraffing van de CVP na de dioxinecrisis. Veel tranen werden toen vergoten over de ondergang van de rooms-rode regering. Als het jullie kan geruststellen: de CD&V is niet de baarlijke duivel, net zomin als de N-VA, Groen!, de Open VLD of de SPa dat zijn. De CD&V heeft al eerder dit land bestuurd en toen is de hemel ook niet naar beneden gevallen. Politiek is nu eenmaal een cyclisch gegeven. De verliezers van gisteren, zijn de winnaars van morgen.

Afscheid van Verhofstadt

Na acht jaar dit land geleid te hebben, moet hij nu op zoek naar andere uitdagingen. Het moet voor Verhofstadt een harde pil zijn om de uitslag van deze verkiezingen door te slikken, want ik geloof werkelijk dat hij zich steeds voor de volle honderd procent heeft ingezet en steeds het beste van zichzelf gegeven heeft. Toch vrees ik dat de kiezers hem hebben afgerekend op zijn voluntarisme. Het is immers niet genoeg om iets heel hard te willen, je moet het ook kunnen realiseren en Verhofstadt II viel op dat vlak een beetje plat. Maar toch, ik zal hem missen, da joenk.

En er is ook goed nieuws!

– Er zijn nog steeds geen barsten in onze muren ontstaan.
– We hebben vandaag eindelijk de grote spiegel in de inkomhal opgehangen. We hebben hiervoor zoveel dubbelzijdige plakband gebruikt dat ik vrees dat we hem er nooit meer af zullen krijgen, als we ooit iets anders tegen die muur willen hangen.
– Mijn vriendje is vandaag de ontbrekende stukken van ons bed gaan ophalen en we hebben met vereende krachten (en zonder handleiding!) het bed in mekaar gezet. D’r waren wel enorm veel vijzen over, maar daar trekken we ons niks van aan. 😉