Sneller dan verwacht komt het einde van het schooljaar weer in zicht. Er moet nog een boekje voor Spaans uitgelezen worden en ik moet dringend, dringend werk maken van mijn eindopdrachten voor fotografie. Nochtans duurde de cursus nu een heel jaar en geen half jaar zoals de voorgaande modules. Maar uiteraard wordt het één en ander toch weer uitgesteld of komt er iets anders dringends tussen en zo vliegen de dagen voorbij en moet er opeens inspiratie gezocht worden voor een eindwerk. Het beste idee tot nu toe is iets met kerkhoven doen. Niet bijster origineel, maar er zijn wel een paar fotogenieke kerkhoven in de buurt van Leuven en een grafsteen loopt niet weg, he.
Author: yab
Terugkerende ergernissen
Ik schreef er al eens eerder over, over die rottige Danone-automaat in het CLT die weigert centen te aanvaarden en als het je dan eens lukt om het ding een paar muntstukken te laten inslikken, is het niet in staat wisselgeld terug te geven, want aja, de kleinere muntsoorten weigert het ding steevast te aanvaarden, waardoor je genoodzaakt bent iets anders te nemen waar je helemaal geen zin in hebt of toch maar af te druipen zonder gezond tussendoortje. Het is godgeklaagd!
Omdat ik kleine ergernissen graag uit mijn leven help om mij te kunnen concentreren op de grote ergernissen (prioriteiten en zo), dacht ik enkele weken geleden: ik grijp de koe bij de horens en bel naar het nummer vermeld op de automaat. Uiteraard kwam ik bij een antwoordapparaat terecht. Een mens kan van Danone niet verwachten dat ze om acht uur ‘s avonds nog een telefoonpermanentie voorzien. Dus ik spreek een berichtje in waarin ik het probleem van de automaat schets en vriendelijk vraag of dit probleem kan verholpen worden. Een week later functioneert het ding nog altijd even slecht, dus ik bel opnieuw. Leg vriendelijk uit dat ik uitkijk naar een min of meer gezonde hap tijdens de pauze en dat mij dit ontzegt wordt door een apparaat dat geen muntstukken aanvaardt.
Een tweetal weken later is het ding nog altijd even non-functioneel als voorheen. Ik neem opnieuw mijn iphone ter hand om een nieuwe klaagzang op het antwoordapparaat achter te laten. Ik krijg hetzelfde bandje als voorheen te horen, maar kijk, ditmaal is er iets veranderd. De boodschap is uitgebreid met één zinnetje: “Gelieve dit nummer niet te bellen als er problemen zijn met een Danone-automaat of als het toestel leeg is.”
En op slag besefte ik dat mijn actie de wereld een klein beetje veranderd had, zij het niet in de zin die ik verwacht had.
Eén ding is zeker, het kan Danone geen bal schelen dat hun automaten niet werken. En Danone is ook niet aanwezig op sociale media, want ondanks mijn wekelijkse gezaag op twitter, is er nog geen Danone-vrachtwagen voor mijn appartement gestopt om het één en ander goed te maken met een gulle schenking van puddinkjes, yoghurtjes en kaasjes. Awoert Danone, awoert!
The other side of the pillow
Kijk eens aan, na (slik) bijna dertien jaar samen, kan je partner je nog steeds verrassen.
Vlak voor het slapengaan, wisselen wij ‘s avonds in bed nog enkele levenswijsheden uit. Toevallig ging het gesprek op een avond over het feit dat we nog eens nieuwe hoofdkussens moeten kopen, omdat de huidige aan het verslijten zijn. We hebben zo van die ergonomische kussens aangepast aan je lichaamsvorm. Mijn vriend heeft een symmetrisch kussen met aan onder- en bovenzijde een verdikking, terwijl mijn kussen asymmetrisch is en slechts één grotere verdikking heeft onderaan om voor optimale ondersteuning van de nek te zorgen. Zegt mijn vriend dat hij blij is dat hij niet zo’n kussen als ik heeft.
Ik: “Huh???”
Hij: “Aja, dan kan ik ‘s nachts mijn kussen niet omdraaien zonder te riskeren op de foute kant terecht te komen.”
Ik: “Waarom zoudt ge in godsnaam ‘s nachts uw kussen willen omdraaien.”
Hij: “Ach, om af te koelen, natuurlijk, de andere kant van het kussen is veel koeler.”
Ik: “Gij draait ‘s nachts uw kussen om??”
Hij: “Euh, ja natuurlijk. Nog nooit gehoord van die uitdrukking: as cool as the other side of the pillow?”
Ik: “Nope…”
Stilte.
Ik: “Gij draait ‘s nachts uw kussen om of wat????”
Hilariteit.
Na al die jaren naast mekaar geslapen te hebben, nooit iets van gemerkt, van dat kussenomdraaien.
Dat zal mij leren een dag verlof te nemen
Was het enige wat ik kon denken toen ik deze ochtend de mailbom zag die ontploft was in mijn mailbox. Ik snap echt niet hoe mensen dat doen die vier vijfde werken.
Fietstraining
Deze namiddag stond in het teken van de voorbereidingen voor onze Japanreis. We hebben namelijk het idee opgevat om van de platgetreden paden af te wijken en deze vakantie over een gans andere boeg te gooien dan we gewoon zijn. Daarom kozen we voor een fietstocht door Hokkaido. Het is eens wat anders dan dagelijks een museumbezoek, nietwaar? Back to nature. Lang leve de fysieke inspanningen! En zeg nu zelf, een fietstocht die zichzelf “The playground of the Gods” noemt, dat moet toch wel de moeite zijn?
Omdat onze fietstochten zich normaalgezien beperken tot boodschappen doen en naar de avondschool fietsen, allemaal binnen de ring van Leuven, laat onze fietsconditie nogal wat te wensen voor. Niet dat we de zwaarste tocht eruit gekozen hebben, maar het leek ons niet slecht ons toch een beetje voor te bereiden.
Gelukkig is het station van Leuven zowat het vertrekpunt van een hele hoop verschillende routes. Mijn vriend stippelde een route uit van zo’n 15 kilometer, maar doordat we een aantal keren de bordjes gemist hebben en flink verkeerd gereden zijn, hebben we er eerder 20 kilometer over gedaan. En boy, het Hageland telt een aantal venijnige heuveltjes, zeg. Het zal ongetwijfeld aan mijn te platte banden en slecht werkende versnellingen gelegen hebben (kuch), maar ik heb toch een aantal keer moeten afstappen. Die Boskouter is een stevig heuveltje.
Gelukkig kwamen we ergens halverwege in Linden een Kasteelhoeve tegen om wat op krachten te komen met een soepje en een croque. Nu is Linden niet onze normale uitgangsplek, maar zie, kwamen we daar toch geen medebewoners van ons appartementsgebouw tegen én iemand met wie we ooit nog in de Italiaanse les gezeten hebben. It’s a small world, ik val in herhaling.
De terugweg leek een pak vlotter te gaan, of misschien reden we toen gewoon minder verkeerd. Al kan ik jullie met stelligheid verzekeren: bergaf is zoveel toffer dan bergop!
Verjaardagsweekend
Twee weekends op een jaar houden we traditiegetrouw onze agenda vrij. Geen sociale verplichtingen, geen afspraken, we doen gewoon waar we zin in hebben. Dus klonken we deze vrijdagavond in het historische decor van de Faculty Club op de komende verjaardag van mijn vriend. Toegegeven, hij is niet meer zo piep als vroeger, maar hij ziet er nog altijd even knap uit als de dag dat we elkaar voor het eerste zagen, zeker na een paar glazen uitstekende wijn. 😉
Enfin, het eten was bijzonder lekker, wat uiteraard niet hoeft te verbazen gezien de samenwerking met restaurant Arenberg. Als afsluiter kregen we een glaasje dessertwijn gratis omdat men ons bij één gang vergeten was wijn te serveren en we waren aan onze tafel letterlijk omringd door kaarsjes. Een prachtig romantische avond.
The blackberry story
Of hoe de realiteit de fictie soms overtreft. Dit verhaal overkwam een kennis van mij.
Het verhaal speelt zich af in Frankrijk tijdens een skivakantie. Na een dagje skipret realiseerde de kennis in kwestie zich dat ze haar blackberry kwijt was. Waarschijnlijk uit haar jaszak gevallen terwijl ze aan het skiën was. Ze zag al meteen in dat een zoektocht hopeloos was, maar hoopte dat er zich ergens een eerlijke vinder zou aanmelden. Nog geen dag eerder had ze immers zelf iemands iphone op de piste gevonden en deze aan de rechtmatige eigenaar terugbezorgd. Het zou een soort van kosmische rechtvaardigheid zijn, mocht haar hetzelfde overkomen.
Helaas, er meldde zich geen eerlijke vinder en ze vertrok naar België zonder blackberry. Tot haar vriend een goeie week later een telefoontje kreeg, van een Belg dan nog wel, die de blackberry gevonden had. Bleek dat de batterijen van het toestel in kwestie plat waren en dat de eerlijke vinder serieus wat moeite had moeten doen om een oplader te vinden. Maar daar stopt het verhaal niet. De vinder bleek net als mijn kennis te studeren in Leuven. De blackberry kon door dit ongelooflijke toeval de dag zelf nog aan de eigenares terugbezorgd worden.
Als dit verhaal ooit verfilmd wordt, zal ongetwijfeld blijken dat deze twee jongelieden elkaars soulmates zijn, maar zover kwam het in realiteit natuurlijk niet.
Het laatste verslag van Marie Colvin
Er zijn geen woorden voor. Het Syrische regie vermoordt haar eigen kinderen. Journalisten die zich met gevaar voor eigen leven in deze gebieden wagen om de gruwel en het onrecht te tonen, het zijn helden. Rust in vrede, Marie Colvin.
Meer hemeltergende beelden:
De voordelen van een kunstwerk zijn
- interessante ontmoetingen
- boeiende gesprekken met kunstenaars
- mogelijkheden om je Engels te oefenen
- nadenken over de plaats die kunst inneemt in onze maatschappij
- het gevoel onverantwoord interessant te zijn 😉
- een appartement dat elke dag netjes opgeruimd is
- gefilmd worden door een echte kunstenaar
- een niet onaardige vrijwilligersvergoeding
Is er iemand die zich nog wel eens afvraagt…
Hoe het met Ariel Sharon zou zijn?