Author: yab

Budapest Highlights – Butterfly Home

Ik begin dit reeksje met het lof zingen van onze onvolprezen Bed&Breakfast Butterfly Home. Bijzonder vriendelijke en behulpzame uitbater. Zalig ontbijt (waarvan ik door mijn virusje) niet optimaal heb kunnen genieten. Dikke sappige persappelsienen om ‘s ochtends de dag mee te beginnen, niet goed voor de darmen, helaas. De kamers waren enorm groot, mooi ingericht en smetteloos. Alleen jammer dan dat te kleine en te korte dekbed. Mijn vriend en ik zijn gewoon om met aparte dekbedden te slapen waardoor menig nachtelijk getouwtrek vermeden wordt. Eén te klein dekbek en er ligt altijd wel iemand bloot. Maar verder geen klagen: rustige, verkeersvrije straat (al vermoed ik dat je in de zomer wel wat lawaai kan hebben van de terrasjes in de straat), gelegen vlakbij een metrostation en één van de beroemdste bruggen van Budapest. Absolutely charming.

De deursaga

Enkele maanden geleden lieten we een veiligheidsdeur plaatsen. Bij installatie bleek er zich echter een minuscuul deukje in de zijkant van de deur te bevinden. Amper zichtbaar als de deur dicht is. De werklui waren echter zo eerlijk me op dit euvel te wijzen. De kans bestaat dat ik het anders niet eens zou opgemerkt hebben. De firma handelde echter correct en bood aan de deur te laten vervangen.

Maanden later was het dan eindelijk zover. De nieuwe deur zou geplaatst worden. Het was om te beginnen al een heel gedoe om de deur in de lift te krijgen. Een beetje verdacht, want bij het vorige exemplaar kostte dit niet zoveel moeite. De heren pakten de deur uit en begonnen aan de montage. Die echter abrupt eindigde toen bleek dat de nieuwe deur drie centimeter te breed was en dus met de beste wil van de wereld niet in het deurgat zou passen. Mijn vriend had nog even al lachend gezegd: kunnen jullie er niet een stukje afvijlen, maar er werd vooral groen gelachen toen het hele geval opnieuw moest ingepakt worden. Misschien moeten we toch maar overwegen gewoon een korting te vragen.

Ziek op reis

Voordat ons Wizzair vliegtuig effectief opsteeg in Charleroi voelde ik me al niet te best: beetje misselijk, beetje koortsig, beetje hoofdpijn. Maar kom, niets wat niet zou overgaan na een goede nachtrust of onderdrukt kon worden met wat perdolan. Of althans dat dacht ik. De eerste dag voelde ik me echter niet veel beter en het werd nog erger toen ik de nacht van Paaszaterdag op Paaszondag meer op het toilet zat dan in mijn bed lag. Iets buikgrieperig had me te pakken gekregen en bleef hardnekkig sluimeren de rest van de trip, ondanks alle immodium die ik slikte.

Nu is mijn standaardmanier om om te gaan met ziek zijn, doen alsof er niet aan de hand is, het ongemak te negeren en verder te werken business as usual. Helaas bleek deze handelswijze ditmaal minder effectief. Dus werd het een soberder trip dan gewoonlijk. Vroeg in bed, geen alcohol (op de slotavond na, dat kon ik mezelf toch echt niet ontzeggen, al droeg ik de dag erna de gevolgen, de schuimwijn en de cosmopolitan hadden toch gesmaakt). Doodjammer, want het eten dat we in Budapest geserveerd kregen was uitstekend, alleen kon ik er niet ten volle van genieten met steeds de vrees elk moment naar het toilet te moeten hollen in het achterhoofd.

Ik zal nog eens terug moeten gaan om al die verschillende soorten dessertwijn (tokaji) en schuimwijn uit te proberen, nietwaar?

Back in Belgium

Terug van een vijfdaagse in Budapest. In tegenstelling tot wat jullie normaal van mij gewoon zijn, verschenen er de afgelopen dagen geen verslagen van onze belevenissen. Mijn gezondheid liet het een beetje afweten waardoor de energie mij ontbrak. Wat mogen jullie wel nog verwachten de komende dagen op yab.be? Een overzichtje van mijn persoonlijke Budapest highlights. Ik zal enkele plekken of momenten in de spotlights zetten die mij bijzonder geïnspireerd hebben. Een soort persoonlijke best-of, als het ware.

Een doos pralines

Woensdagavond hadden we een collega en zijn vriendin over de vloer. De collega is al een tijdje out met een vervelende voetblessure en we zaten samen om een regeling uit te werken die toeliet dat hij toch van thuis uit kon werken, ondanks zijn immobiliteit (zijn vriendin kan hem moeilijk elke dag naar het werk voeren). Net op dat moment ging de deurbel.

Via de intercom zag ik dat het één van de mede-eigenaars van ons appartementsgebouw was die haar appartement verhuurt. Een oudere dame van het type dat elke frank in twee bijt (aja, want zij rekent nog in franken), geen internet heeft en dus moeilijk bereikbaar is en het te veel vindt om te betalen voor een aangetekend schrijven gericht aan onze nog steeds heftig tegenspartelende bouwheer. Enfin, een vervelend dametje dat ons belt op ongelegen momenten en je in het midden van de winkelstraat tegen houdt om heel haar uitleg te doen terwijl je net erg gehaast bent.

Ze had al eerder voor de deur gestaan toen ik nog niet thuis was, maar toen had mijn vriend haar niet binnen gelaten. Toch voelde ik me verplicht haar te woord te staan vanuit mijn functie als voorzitter van de Raad van mede-eigendom. We hadden al laten vallen tegen onze gasten dat er een vervelend dametje voor de deur stond, toen ik naar beneden ging. Bleek dat ons dametje in kwestie een doos pralines bij had voor mij en mijn vriend omdat we haar een draft versie voor een brief gericht aan de bouwheer bezorgd hadden.

Het schaamrood steeg me naar de wangen, want ze was speciaal twee keer langs gekomen om die pralines af te geven. Toen ik terug boven was, moffelde ik de pralines, die ik normaal met de gasten gedeeld zou hebben, haastig weg. Want hoe kan je een gulle gift als deze rijmen met het beeld van een gierig dametje dat we geschetst hadden? Zo zie je maar, oordeel niet te snel…

yab voert een nieuw policy in

Vanaf vandaag krijgen enkel nog de kinderen verjaardagskaarten van ons. Want zeg nu zelf, vanaf een bepaalde leeftijd is de fun van het verjaren er zowat af. Kinderen kan je echt oprecht blij maken met zo’n kleine geste, terwijl volwassenen waarschijnlijk liever niet dan wel geconfronteerd worden met de steeds sneller voortschrijdende tijd.

En ‘t is crisis voor iedereen, he. 😉

B&B in Gent

Omdat mijn vriend en ik de gewoonte hebben om trouwfeesten af te sluiten (of toch zeker tot de voorlaatste man te blijven), zagen we er tegenop om na het feest van X en T helemaal naar Leuven terug te rijden. Wij drinken al eens graag een glaasje op zo’n feest en aangezien rijden en drinken niet samengaan, boekten we, vooruitziend als we waren, een Bed and Breakfast die op een paar minuten wandelen van de feestzaal lag. Ideaal.

Ik had op voorhand laten weten hoe laat we zouden aankomen, maar doordat mijn kappersbezoek nogal uitgelopen was, waren we drie kwartier later dan gepland. Onze gastvrouw had, terwijl ik in de kappersstoel zat, al laten weten niet aanwezig te zijn wanneer we zouden aankomen. Ze had de deur opengelaten en de sleutel lag op tafel op ons te wachten. No worries! We lieten onze bagage achter, deden de deur op slot en sloegen aan het feesten. Ik liet de gastvrouw via sms weten dat ze ‘s avonds niet op ons moest wachten, want dat het laat zou worden.

Rond een uur of half vijf vonden we het welletjes en trokken we richting B&B. We strandden helaas voor de deur. Met de beste wil van de wereld kregen we de voordeur van onze B&B niet open. Het was een oude deur met een oud slot. Alle trucjes werden uit de kast gehaald: hard trekken, duwen en trekken tegelijkertijd, trekken en duwen tegelijkertijd, de sleutel niet helemaal in het slot steken, smeken, vloeken,… Niets hielp. Ondertussen waren we al vrij hard ontnuchterd. Ik zag me op mijn flipflops (de killer heels waren al vrij vroeg op de avond gesneuveld) al op zoek gaan naar een andere slaapplek. Verkleumd tot en met.

Ten einde raad dan maar gebeld naar de gsm van ons gastvrouw. Die uiteraard niet opnam. Tja, dan bleef er maar één ding over: aanbellen. En zo maakten we voor het eerst kennis met onze gastvrouw: met verwarde haren en in nachtkledij. Bleek dat ze de sleutel op de voordeur had laten zitten. Tja, zo hadden we nog lang aan dat slot kunnen prullen.’We zeiden haastig goede nacht en kropen in bed.

‘s Ochtends was onze gastvrouw alweer gevlogen. Het ontbijt stond op tafel, vergezeld van een briefje dat we het geld voor de overnachting op de tafel mochten laten liggen en de sleutel in de brievenbus mochten steken. Het ontbijt was niet veel soeps. Gelukkig hadden we niet al te veel honger. We pakten onze spullen, trokken de deur achter ons dicht en lieten de sleutel in de brievenbus vallen.

Een bizarre ervaring. In totaal hebben we onze gastvrouw drie minuten gezien in het holst van de nacht. Alleen spijtig dat het er niet van gekomen is dat hippe bad met van kleur veranderende lichtjes uit te proberen…