Thuis is waar mijn whisky staat

Sinds is verhuisd ben naar Borgerhout, moet ik ‘s avonds het genot van een ontspannend glaasje wijn of whisky ontberen. In Leuven of Genève was er altijd wel één of andere vorm van alcohol in huis (al dan niet illegaal over de Zwitserse grens gesmokkeld), maar mijn studio in Borgerhout is, op een reeds lang opgedronken welkomstgeschenk van mijn verhuurders na, geheelonthouder. Nu moeten jullie niet denken dat ik opeens mee doe aan Tournée Minérale of andere gekkigheden. Ik zie er gewoon het nut niet van in om voor enkel mezelf alcohol in huis te halen. Een goed glas wijn smaakt zoveel beter in goed gezelschap en buiten mijn vriend heb ik hier nog geen bezoek over de vloer gehad.

En wat geld voor een glas wijn, dat geldt driedubbel voor een goed glas whisky. Dus toen ik maandagavond voor enkele administratieve formaliteiten in het gemeentehuis van mijn geboortedorp moest zijn, schoof ik nadien graag bij aan tafel voor de heerlijke huisgemaakte curry van mijn schoonzusje. Als traktatie had ik pralines meegebracht. En laat chocola en whisky nu toevallig een geweldige combinatie zijn…

whisky and chocolate

Een doos pralines

Woensdagavond hadden we een collega en zijn vriendin over de vloer. De collega is al een tijdje out met een vervelende voetblessure en we zaten samen om een regeling uit te werken die toeliet dat hij toch van thuis uit kon werken, ondanks zijn immobiliteit (zijn vriendin kan hem moeilijk elke dag naar het werk voeren). Net op dat moment ging de deurbel.

Via de intercom zag ik dat het één van de mede-eigenaars van ons appartementsgebouw was die haar appartement verhuurt. Een oudere dame van het type dat elke frank in twee bijt (aja, want zij rekent nog in franken), geen internet heeft en dus moeilijk bereikbaar is en het te veel vindt om te betalen voor een aangetekend schrijven gericht aan onze nog steeds heftig tegenspartelende bouwheer. Enfin, een vervelend dametje dat ons belt op ongelegen momenten en je in het midden van de winkelstraat tegen houdt om heel haar uitleg te doen terwijl je net erg gehaast bent.

Ze had al eerder voor de deur gestaan toen ik nog niet thuis was, maar toen had mijn vriend haar niet binnen gelaten. Toch voelde ik me verplicht haar te woord te staan vanuit mijn functie als voorzitter van de Raad van mede-eigendom. We hadden al laten vallen tegen onze gasten dat er een vervelend dametje voor de deur stond, toen ik naar beneden ging. Bleek dat ons dametje in kwestie een doos pralines bij had voor mij en mijn vriend omdat we haar een draft versie voor een brief gericht aan de bouwheer bezorgd hadden.

Het schaamrood steeg me naar de wangen, want ze was speciaal twee keer langs gekomen om die pralines af te geven. Toen ik terug boven was, moffelde ik de pralines, die ik normaal met de gasten gedeeld zou hebben, haastig weg. Want hoe kan je een gulle gift als deze rijmen met het beeld van een gierig dametje dat we geschetst hadden? Zo zie je maar, oordeel niet te snel…

Lekker

De speciale streekpralines die Neuhaus uitbracht ter gelegenheid van hun 150ste verjaardag (Happy Birthday!) zijn heerlijk. Ik was al ettelijke keren langs lonkende etalages gekomen waarin deze vriendelijk naar mij lachende pralines vertoefden, maar kon mij telkens inhouden. Tot vandaag dus. ‘k Heb een doosje gekocht met van elke praline twee exemplaren. Eentje voor mij en eentje voor mijn vriendje. Benieuwd hoe lang het duurt eer er “per ongeluk” een praline van mijn vriendje in mijn mond verdwijnt. 😉

Fair Trains

Allez vooruit, ‘k heb mijn duit in het zakje gedaan. Voor tien euro heb ik tien pralines van Oxfam gekregen en in één moeite een goeie daad verricht. Mijn geweten is weer (eventjes) gesust. Het viel mij wel op dat ik één van de weinige mensen was die in het station zo’n doosje pralines kocht. Iedereen zal het te druk hebben met kerstaankopen doen, zeker?

Om de één of andere reden schijn ik ook altijd vrijwilligers voor liefdadigheidsorganisaties allerhande aan te trekken. Ik denk dat er op mijn voorhoofd geschreven staat: “Ik ben een watje. Als u mij een mooi verhaaltje vertelt over het goede doel waar u voor ijvert, kan u mij zonder al te veel problemen geld aftroggelen.” ‘t Is niet dat ik het niet weet, he.